บทที่ 97 ขโมยปิ่นปักผมขององค์หญิงใหญ่มาหรือ?

“หญิงสาวตระกูลฉู่นั่งลงเถิด!” ไทเฮาเงยหน้าขึ้น ชี้ไปด้านข้าง และเสียงราบเรียบ

ฉู่เนี่ยนซีอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ในนามนางเป็นภรรยาเอกของเย่เฟยหลี และถือว่าเป็นคนในราชวงศ์

ไทเฮากล่าวว่าหญิงสาวตระกูลฉู่ เป็นการให้นางกลับไปเป็นหญิงสาวตระกูลฉู่ที่ยังไม่ได้ออกเรือนอีกครั้งโดยตรง

การทำเช่นนี้ เป็นการบอกทุกคนว่าฉู่เนี่ยนซีหลานสะใภ้ผู้นี้ ไม่ได้รับการยอมรับจากไทเฮา

ทุกคนมีจิตใจที่ดีงาม ย่อมเข้าใจความหมายของไทเฮา

และอดไม่ได้ที่จะมีมุมมองใหม่เกี่ยวกับฉู่เนี่ยนซี บรรดาผู้หญิงในวังหลัง ไทเฮาใหญ่ที่สุด หากไม่เป็นที่ชื่นชอบของไทเฮา ไม่ว่าจะเก่งกาจเพียงใดก็ย่อมไม่เป็นผลดี

เจี่ยงเส้าหยุนหยิ่งยโสขึ้นมาอีกครั้งในทันที

หึ ตัวประหลาดอัปลักษณ์ก็แค่ปากร้าย!

เมื่อคิดเช่นนี้ เจี่ยงเส้าหยุนก็เดินไปหาไทเฮาด้วยรอยยิ้มที่สดใส “เสด็จย่า นี่เป็นขนมที่หยุนเอ๋อร์ตั้งใจทำด้วยตนเอง พระองค์ลองชิมสิเพคะ?”

“ได้!” ไทเฮารับขนมแล้วหักใส่ปาก “อืม อร่อยจัง! ภรรยาของเจ้าสองช่างมีความตั้งใจ!”

“ขอเพียงเสด็จย่าทรงชอบ ต่อไปหยุนเอ๋อร์จะทำส่งมาให้พระองค์ทุกวันเลยเพคะ!” เจี่ยงเส้าหยุนเปลี่ยนจากความกำเริบเสิบสานก่อนหน้านี้ ใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนหวาน และพูดเสียงหวาน ในท้ายที่สุดก็มองไปยังฉู่เนี่ยนซีที่กำลังนั่งดื่มชาอย่างเงียบๆ ด้วยความภาคภูมิใจ

“มาสิ ซีเอ๋อร์ เจ้าก็ลองชิมดู”

เสียงของไทเฮาทำให้ฉู่เนี่ยนซีเงยหน้าขึ้น และเห็นว่าไทเฮากำลังถือขนมชิ้นหนึ่ง แล้วยื่นให้หญิงสาวชุดสีม่วงอ่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าท่าทางอ่อนโยน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉู่เนี่ยนซีได้เห็นสีหน้าท่าทางที่เป็นกันเองของไทเฮา

เจี่ยงเส้าหยุนมองไปที่ฉู่เนี่ยนซีเพื่ออวด เมื่อเห็นนางเงยหน้าขึ้น ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าท่าทางดูถูกเหยียดหยาม “อุ๊ย เจ้าว่าบนโลกนี้มีคนที่ชื่อล้วนมีคำว่าซี แต่ไม่ว่าจะเป็นอุปนิสัยหรือรูปลักษณ์หน้าตาล้วนแตกต่างกันมากเกินไป”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทุกคนก็มองไปที่ฉู่เนี่ยนซีอย่างพร้อมเพรียงกัน

ฉู่เนี่ยนซีเคยชินกับการจ้องมองแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ดังนั้นจึงมีภูมิคุ้มกัน และยังคงดื่มชาอย่างใจเย็น

เมื่อเห็นการกระทำของนาง เจี่ยงเส้าหยุนก็รู้สึกเหมือนกำปั้นชกผ้าฝ้าย และรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง จึงอดไม่ได้ที่จะจ้องมองไปที่ฉู่เนี่ยนซีอย่างดุดัน

นี่เป็นครั้งแรกที่หญิงที่อยู่ด้านข้างของไทเฮามองตรงมาที่นาง ใบหน้าอัปลักษณ์อย่างยิ่ง แต่ก็ดีกว่าท่าทางที่ไม่แยแสและสง่างาม ทำให้ผู้คนไม่อาจมองข้าม

นางอดไม่ได้ที่จสงบสติอารมณ์อย่างเงียบๆ และมองไปที่เจี่ยงเส้าหยุน “พระชายาเหลียน นี่มันคำพูดอะไรกัน ก็เป็นแค่ชื่อเรียกเท่านั้น”

“ชื่อเรียกนี้ ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถเรียกได้ เช่นเดียวกับเจ้าจื่อซี ไม่เพียงแต่เป็นผู้สูงศักดิ์เท่านั้น แต่ยังเป็นหลานสาวของไทเฮาอีกด้วย ไม่เพียงแต่จะมีความสามารถและหน้าตาดี แต่ยังยอดเยี่ยมอีกด้วย ไม่เหมือนบางคน มีเพียงปากที่พูดจาฉะฉาน”

ผู้หญิงที่ชื่อจื่อซี เป็นหลานสาวของน้องชายแท้ๆ ของไทเฮา ครอบครัวเดิมของไทเฮาคือแซ่ซุน เป็นตระกูลขุนพล แต่ในการสู้รบเมื่อสิบกว่าปีก่อน น้องชายของไทเฮาและหลานชายเสียชีวิตในสนามรบ และในเวลานั้นซุนจื่อซีก็ถูกไทเฮาพาเข้ามาในวัง และเลี้ยงดูอยู่ข้างกาย

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองไปยังฉู่เนี่ยนซี และเห็นเพียงดวงตาที่เย็นชาของนางค่อยๆ เงยขึ้น ริมฝีปากยกขึ้นในทันที “แม้ว่าบางคนจะมีเพียงปาก แต่พูดจาฉะฉาน แต่บางคนเกรงว่าแม้แต่ปากก็ไม่มี!”

เดิมทีเจี่ยงเส้าหยุนรู้สึกพึงพอใจมาก แต่เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่เนี่ยนซี นางก็กระทืบเท้าในทันที “เจ้าว่าใคร!”

“ท่านนำมาเชื่อมโยงกันแล้วไม่ใช่หรือ?” ฉู่เนี่ยนซีพูดเบาๆ ด้วยท่าทางสงบนิ่ง

“เจ้า……”

“ทุกคนมาชื่นชมดอกเบญจมาศ เหตุใดต้องทำลายมิตรภาพด้วย” เจี่ยงเส้าหยุนต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงที่อ่อนโยนและน่าฟังของผู้หญิงคนหนึ่งเรียกจื่อซีขึ้นมา แล้วเดินไปข้างๆ ฉู่เนี่ยนซี “สิ่งที่ซีเอ๋อร์ปฏิบัติต่อพระชายาเหลียน ต้องขอโทษท่านด้วย หวังว่าท่านจะไม่ถือสา”

นางใจกว้าง ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะชื่นชมนาง เมื่อไทเฮาเห็น รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้า