บทที่ 98 เอาตัวขโมยไปลงโทษ

“เช่นนั้นเจ้าก็เรียกให้ผู้ที่มอบปิ่นปักผมให้เจ้าออกมาเป็นพยานให้เจ้าสิ” เจี่ยงเส้าหยุนกลัวอย่างบอกไม่ถูก แต่คิดว่านางไม่ได้เป็นฝ่ายผิด ดังนั้นจึงมีเหตุผลที่จะพูดได้เต็มปากเต็มคำ

“ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่รู้จักคนผู้นั้น และยิ่งไม่รู้ตัวตนของนาง แต่คนผู้นั้นชื่อหลิงเอ๋อร์!”

“หลิงเอ๋อร์?” เจี่ยงเส้าหยุนคิดในใจ ทันใดนั้นก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ และตะโกนเสียงดังว่า “เจ้าพูดเหลวไหล จู่ๆ องค์หญิงใหญ่จะมอบปิ่นปักผมให้แก่เจ้าได้อย่างไร”

เมื่อทุกคนได้ยินก็รู้สึกว่าน่าขบขัน และพากันเห็นด้วย!

“ชื่อขององค์หญิงชังเล่อคือเย่หลิงเอ๋อร์ พระชายาหลีหมายความว่าองค์หญิงใหญ่มอบปิ่นปักผมให้นางด้วยตนเองหรือ?”

“เป็นไปได้อย่างไร องค์หญิงองค์ใหญ่สูงศักดิ์ พระองค์ทรงเป็นพระธิดาเพียงพระองค์เดียวของฮ่องเต้องค์ก่อน เป็นพระธิดาองค์สุดท้อง และเป็นน้องสาวของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน จะมอบปิ่นปักผมล้ำค่าเช่นนี้ให้คนแปลกหน้าได้อย่างไร!”

“ข้าคิดว่าเป็นเพระชายาหลีที่จงใจหาข้อแก้ตัวที่!”

ทุกคนต่างก็ข้าพูดคำเจ้าพูดคำ และเจี่ยงเส้าหยุนก็มองดูด้วยความภาคภูมิใจ

พระชาลาลี่ที่อยู่ข้างๆ กวาดสายมองไปที่ฉู่เนี่ยนซีอย่างไม่แยแส เดิมทีกำลังจะตั้งคำถามกับคำพูดที่น่าอัปยศอดสู แต่ก็กลืนมันกลับเข้าไป และอดไม่ได้ที่จะพึมพำ

“ดูจากท่าทางของพระชายาหลีแล้ว ดูเหมือนว่านางจะไม่ได้โกหก บางทีองค์หญิงใหญ่อาจจะมอบให้จริงๆ!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจี่ยงเส้าหยุนก็ไม่พอใจในทันที “พระชายาลี่หมายความว่าองค์หญิงใหญ่ผู้สูงศักดิ์ ทำไมถึง......”

ในขณะพูดนางเหลือบมองไปที่ใบหน้าของฉู่เนี่ยนซีอย่างดูถูกเหยียดหยาม และกล่าวต่อด้วยท่าทางเมินเฉย “ทำไมถึงจะรู้จักกับคนเช่นนาง”

“สำหรับนางที่พูดอย่างเฉยเมย ข้าว่าแปดส่วนต้องรู้ว่าองค์หญิงชังเล่อพระวรกายอ่อนแอ และไม่เคยออกไปไหน และไม่ชอบให้ใครไปที่ตำหนัก ดังนั้นจึงไม่มีอะไรต้องกลัว”

สิ่งที่เจี่ยงเส้าหยุนพูดทำให้ทุกคนรู้สึกว่ามีเหตุผล ดังนั้นการใส่ร้ายฉู่เนี่ยนซีรอบใหม่จึงเริ่มขึ้น

ไทเฮามองไปที่ฉู่เนี่ยนซีในฝูงชน และเห็นนางยืนอยู่ตรงนั้นอย่างไม่สะทกสะท้านตั้งแต่ต้นจนจบ ใบหน้าไม่แสดงออกใดๆ แต่ถึงอย่างนั้น ผู้คนก็ไม่สามารถเพิกเฉยได้ ดูเหมือนว่านิสัยและความเฉยเมยเช่นนี้จะมีมาตั้งแต่เกิด

แต่......ไทเฮามองไปที่ปิ่นปักผมบนศีรษะของฉู่เนี่ยนซี และรู้สึกงงงวยมากขึ้น

แม้ว่าหลิงเอ๋อร์ผู้นั้นจะไม่ใช่ผู้ที่นางให้กำเนิดด้วยตนเอง แต่ก็เห็นนางมาตั้งแต่เด็กจนโต และคิดว่าเป็นผู้ให้กำเนิดด้วยตนเองมาตั้งนานแล้ว รู้ว่านางชอบอะไรมาก และนิสัยใจคออย่างไร ไม่มีทางที่จะเข้าใกล้คนแปลกหน้าในทันที

“ข้าสายตาไม่ดี ปิ่นปักผมของหลิงเอ๋อร์ข้าก็จำได้ เข้ามาใกล้ๆ ให้ข้าดูหน่อย”

ฉู่เนี่ยนซีมองไปที่ไทเฮาด้วยสายตาที่สงบ จากนั้นค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้า และถอดปิ่นปักผมออกมา

ไทเฮาหยิบปิ่นปักผม ตรวจสอบดู แล้วขมวดคิ้ว “เป็นปิ่นปักผมของหลิงเอ๋อร์จริง ๆ บนนี้ยังสลักคำว่าหลิงด้วย ในพิธีปักปิ่น ฝ่าบาททรงให้คนทำขึ้นสำหรับนาง”

ฉู่เนี่ยนซีอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง พิธีปักปิ่น? หญิงผู้นั้นรูปโฉมงดงาม คล่องแคล่วว่องไว เป็นองค์หญิงใหญ่จริงๆ หรือ?

แต่พวกเขาบอกว่าองค์หญิงใหญ่ชอบความเงียบสงบ และไม่ออกไปไหนตลอดทั้งปีไม่ใช่หรือ?

แล้วทำไมวันนั้นนางถึงไปอยู่ที่หน้าประตูสำนักหมอหลวง แถมยังอยู่บนต้นไม้? ดูไม่เหมือนคนที่ร่างกายอ่อนแอ อ่อนโยนและสุขุม

ด้านข้าง เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจี่ยงเส้าหยุนก็ดีใจในทันที และหันไปมองฉู่เนี่ยนซี “ตอนนี้เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีก ปิ่นปักผมนี้เป็นขององค์หญิงใหญ่”

เจี่ยงเส้าหยุนพูดจบ นางก็มองไปที่ไทเฮาด้วยท่าทางที่ยืนหยัดในความถูกต้อง “เสด็จย่า พระชายาหลีขโมยปิ่นปักผมขององค์หญิงใหญ่ ควรจะลากตัวขโมยออกไปลงโทษ!”

“ใช่เพคะ พระชายาหลีบังอาจเกินไปแล้ว นางเอาสิ่งของที่ได้มาโดยไม่ชอบมาปักไว้บนศีรษะ ช่างกำเริบเสิบสานยิ่งนัก!”

“ใช่ หากเป็นนั้น ลงโทษเพียงไม่กี่สิบไม้ก็ไม่ทำเกินกว่าเหตุ”