บทที่ 18

หยุนชิงเหยียนนอนอยู่บนพื้นเย็น หายใจเข้าลึก ๆ พลิกตัวอย่างรวดเร็วและกลิ้งตัวไปโดยไม่ลังเล...

เสี่ยวเถาที่อยู่ข้าง ๆ มองคุณหนูจุดที่ร่างกายแข็งแกร่งตรงหน้านางอย่างเย็นชา ดูตะลึงมาก คุณหนูเรียนกังฟูตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมนางไม่รู้เลย?

แม่นมฉีนึกไม่ถึงเลยว่านางจะเป็นกังฟู จึงมองดูร่างกายที่พลิกตัวไปอย่างรวดเร็ว

มีแววตาเยาะเย้ยในดวงตาของเซียวจิ่งเซียน อยากปั่นหัวเขาเล่น นางยังอ่อนเกินไป เมื่อมองเห็นหยุนชิงเหยียนที่กำลังจะหมุนข้ามไป เขาก็เอื้อมมือออกไปหยิบเมล็ดแตงโมที่วางอยู่ข้าง ๆ แล้วใช้นิ้วดีดเบา ๆ มันบินออกไปจากมือของเขาตรง ๆ

ในตอนที่หยุนชิงเหยียนกำลังจะพลิกข้ามกระดานเข็ม จู่ ๆ ก็มีบางอย่างมาชนที่ข้อมือของเธอ ข้อมือของเธออ่อน และไม่สามารถยกขึ้นได้ ร่างของเธอก็หล่นลงบนกระดานเข็มบาง ๆ ซึ่งมีเข็มบาง ๆ มากมายเจาะทะลุแผ่นหลังของเธอทันที เธอไม่ร้องออกมาเลยสักนิด

"คุณหนู" ใบหน้าของเสี่ยวเถาซีดลงด้วยความหวาดกลัว และรีบวิ่งเข้าไปทันที และยื่นมือพยุงเธอลุกขึ้น

เมื่อเสี่ยวเถาสัมผัสร่างกายของเธอ ก็มีอาการเจ็บปวดที่หลังมาก หยุนชิงเหยียนรีบห้ามนาง "เสี่ยวเถา อย่าแตะต้องข้า"

"คุณหนู เป็นยังไงบ้างเจ้าคะ" เสี่ยวเถาตกใจกลัว จนรีบปล่อยเธอ ยืนอยู่ตรงนั่นแบบทำอะไรไม่ถูก

เซียวจิ่งเซียนก้มมองหยุนชิงเหยียนที่หน้าซีด ซึ่งมีเหงื่อเย็นไหลลงมา และทนเจ็บนอนอยู่บนกระดานเข็ม ภายใต้หน้ากากสีเงินไม่มีสีหน้าใด ๆ เลย ยิ่งนางเข้มแข็งมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากเอาชนะและสนใจนางมากขึ้นเท่านั้น

หยุนชิงเหยียนนอนหงายบนกระดานเข็ม พยุงร่างกายด้วยมือและเท้า และไม่ให้หลังทับบนกระดานเข็ม เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถลังเลได้อีกต่อไป แบบนั้นมีแต่จะทำให้ยิ่งเจ็บมากขึ้น เธอหลับตาและใช้กำลังทั้งหมด จู่ ๆ เธอก็กระโดดขึ้น เดินเซไปสองก้าว และยืนอยู่ตรงนั้นอย่างยากเย็น