บทที่ 26

เซียวจิ่งเซียนมองร่างที่สวยงามหายจากทางเข้าประตู มุมปากของเขาก็ยกขึ้นอย่างเย็นชา ผู้หญิงทุกคนเสแสร้งและร้ายกาจ และนางก็ไม่มีข้อยกเว้น

"เสี่ยวเถา เมื่อกี้นี้ไม่มีคนแล้ว เจ้ารีบกินสิ หิวแย่แล้วสินะ" หยุนชิงเหยียนกลับเข้าไปในห้องแล้วปิดประตู

"ขอบพระคุณเจ้าค่ะคุณหนู" เสี่ยวเถาแอบน้ำตาคลอเบ้า นางนั่งกินอย่างตะกละอยู่ตรงนั้น นางก็หิวมากจริง ๆ ตอนที่เห็นคุณหนูกำลังกินอยู่จุดที่นั่น นางก็กลืนน้ำลายอย่างหนัก แต่นางไม่กล้าบุ่มบ่าม นางเป็นเพียงสาวใช้

หยุนชิงเหยียนนอนบนเตียง ตอนนี้เธอแค่อยากจะนอนสบาย ๆ และไม่คิดอะไรเลย

"คุณหนู คุณหนู" หลังจากที่เสี่ยวเถากินเสร็จ นางเห็นเธอที่นอนอยู่บนเตียง จึงเรียกเธอเบา ๆ สองสามครั้ง เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบสนอง ก็ช่วยห่มผ้าให้เธอเบา ๆ แล้วนางนั่งลงตรงขอบโต๊ะ แล้วนอนหลับไปเช่นกัน

ทันใดนั้น หน้าต่างของห้องก็ถูกเปิดออก และมีร่างสีดำลอยอยู่ในห้องอย่างเงียบ ๆ เอื้อมมือออกไปกดจุดหลับของเสี่ยวเถา จากนั้นก็เดินเบา ๆ ไปข้างเตียง แล้วจ้องมองไปที่คนที่หลับลึกบนเตียง

หยุนชิงเหยียนที่กำลังนอนฝันอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธอ เธอตัวสั่น และลืมตาขึ้นทันที เห็นชายเย็นชา จุดที่มีรูปทรงใบสมบูรณ์แบบราวกับงานศิลปะที่แกะสลักอย่างประณีต เต็มไปด้วยรัศมีเย็นชาไม่แยแส รูปร่างสูงเพรียว สวมชุดสีดำ ปกปิดเรือนร่างที่สมบูรณ์แบบ เข้มงวด น่าเกรงขาม ราวกับภาพเงาใต้แสงจันทร์

แม้ว่าริมฝีปากของชายเย็นชาจะปิดสนิท แต่ดวงตาลึก ๆ ของเขาที่จ้องตรงมาที่เธอ เผยให้เห็นความอ่อนโยนเล็กน้อย ความโกรธเล็กน้อย และความขุ่นเคืองเล็กน้อย

หรือพวกเขารู้จักกัน? มีความแค้นกัน? หยุนชิงเหยียนสับสนในใจ แต่เธอไม่ได้พูดอะไร แค่สบตากับเขาอย่างไม่มีจุดหมาย

"เจ้าเปลี่ยนไป แค่เดือนเดียวเท่านั้นเอง เจ้าไม่เกลียดข้าหรือ? ไม่โทษข้าบ้างหรือ?" เมื่อมองดูดวงตาที่ชัดเจนของและไร้ความเกลียดชังของนาง สักพัก ชายคนนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงแหบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและเสียใจ