ตอนที่ 1021 ความรู้สึกวิกฤติของเซียวปี้เฉิง

เซียวปี้เฉิงถูกดุสั่งสอนใส่หน้าโครมๆ จนเวียนหัว เมื่อได้สติกลับมาก็เห็นว่าอวิ๋นหลิงไม่ได้สนใจกล้ามเนื้อหน้าท้องแต่อย่างใด เขาจึงรู้ทันทีว่าตนเป็นเพียงนกยูงรำแพนหางที่คิดเข้าข้างตัวเองฝ่ายเดียว

เขาสะเทือนใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างยากจะยอมรับได้ว่า “ตอนแรกเจ้าไม่ได้พูดเช่นนี้หรอกหรือ ตอนนั้นเจ้าไม่ได้พูดหรอกหรือว่าชอบข้าที่เป็นแบบนี้ยามอยู่บนเตียงที่สุด”

อวิ๋นหลิงได้สอนกลเม็ดเด็ดพรายต่างๆ มากมายให้เขาด้วยตัวนางเอง เพื่อให้ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาไม่น่าเบื่อ

อวิ๋นหลิงฟังแล้วก็งุนงงไปชั่วขณะ “วันนี้ท่านมีอาการชักหรือไม่”

เซียวปี้เฉิงสวมเสื้อตัวในเสร็จเรียบร้อยอย่างพาซื่อ ปากก็บ่นตัดพ้อ “ยามมองบุรุษอื่นก็ละสายตาไม่ได้ พอถึงทีข้าไม่เหลือบแลมองด้วยซ้ำ ทั้งที่เฟิงหยางดำกว่าข้าชัดๆ เจ้าก็ไม่รู้ว่าเขามีกล้ามเนื้อหน้าท้องกี่มัด ยังไปชมว่าเขาหล่อเหลาต่อหน้าข้าอีก”

สิ้นคำ อวิ๋นหลิงก็เข้าใจความหึงหวงและความกรุ่นโกรธของเขา

ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเสียอกเสียใจได้ง่ายดายขนาดนี้ เมื่อชาติที่แล้วคงเคยเป็นต้นมะนาวมาก่อนแน่ๆ

อวิ๋นหลิงฝืนหาคำชมมาปลอบใจเขาด้วยใบหน้าขรึม “ไม่ว่าเฟิงหยางจะหล่อเหลาหรือไม่ก็เป็นความเห็นส่วนตัวของข้า ไม่ได้ขัดแย้งกับความรูปงามของท่านเลย”

“แล้วยามนี้เหตุใดเจ้าถึงไม่ยอมมองข้าสักแวบเล่า”

ทั้งที่เมื่อก่อนอวิ๋นหลิงชมชอบสัมผัสจากมือเขายิ่งนัก ซ้ำยังชมด้วยว่ารู้สึกดีแค่ไหน

“เราเป็นคู่สามีภรรยาที่อยู่กินกันมานานแล้ว อีกอย่างต่อให้กินอาหารรสเลิศจากภูเขาและทะเลติดๆ กันหลายปี ความสดใหม่เหมือนครั้งแรกก็ไม่ย้อนกลับมาหรอก” อวิ๋นหลิงว่าพลางห่มผ้าห่มเข้านอน

ทั้งลูบไล้และขบเม้มก็ผ่านมาแล้วทั้งนั้น ลำพังเพียงใช้ตามองย่อมรู้สึกผ่อนคลายอยู่บ้าง

ที่สำคัญ การคลอดลูกเลี้ยงดูลูกเป็นเรื่องที่เหน็ดเหนื่อยจริงๆ ย่อมส่งผลต่อการกระชับความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ถ้อยคำนี้ฟังดูคล้าย ‘ผู้ชายห่วยๆ’ ทำให้เซียวปี้เฉิงรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก จากนั้นเขาก็พึมพำเสียงค่อย “ข้าว่าเจ้าคงเบื่อข้าแล้ว”

“เอาละ สามีมะนาวของข้า รีบดับตะเกียงเข้านอนกันเถอะ!”

อวิ๋นหลิงเอนตัวไปเป่าดับเทียนบนตั่งที่หัวเตียงทันที “ในยุคปัจจุบันข้ายังดูนายแบบเดินโชว์กล้ามบ่อยๆ เลย ทั้งเนื้อทั้งตัวพวกเขาสวมกางเกงในแค่ตัวเดียวเอง หากท่านเห็นเข้าคงไม่จมอยู่ในความอิจฉาตายหรอกหรือ”

หอนอนมืดสนิท แต่เซียวปี้เฉิงลืมตาโพลงอย่างกลัดกลุ้มใจ

เขาอยากจะบอกว่าที่เฟิงหยางและอวิ๋นหลิงพูดนั้นมันคนละเรื่องกันเลย

สายตาที่อีกฝ่ายมองนาง...อย่างไรก็ทำให้รู้สึกแปลกๆ เห็นชัดว่าเจืออารมณ์คลุมเครือบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น

ในงานเลี้ยงตอนเย็น อวิ๋นหลิงไม่ได้สนใจเฟิงหยาง แต่เป็นเขาต่างหากที่สนใจนางอยู่ตลอด

สรุปแล้ว ชายผู้นี้ทำให้ในใจเขารู้สึกถึงวิกฤติ ดังนั้นจึงต้องระวัง!

……

วันรุ่งขึ้น การแต่งงานระหว่างตระกูลเฟิงกับตระกูลหลี่ก็เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ

ปกติแล้วยามพลบค่ำ เจ้าบ่าวจะมารับเกี้ยวเจ้าสาวที่บ้านของนาง

พวกอวิ๋นหลิงมาถึงจวนเฟิงก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง รอจนกระทั่งขบวนส่งเกี้ยวไปรับเจ้าสาวของเฟิงอู๋จีปรากฏขึ้น

ในวันธรรมดาเซียวปี้เฉิงจะยุ่งกับงานราชการ จึงไม่สนใจการแต่งกายและรูปร่างหน้าตามากนัก

วันนี้เขากลับพิถีพิถันแต่งตัวและรูปร่างหน้าตาเป็นพิเศษ ไม่เพียงให้นางกำนัลเล็มคิ้วกระบี่ให้เขา แต่ยังโกนหนวดเคราที่คางออกจนขาวหมดจดเรียบเนียนโดยไม่เหลือตอซังเลยสักนิด

เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ก็เป็นสไตล์ใหม่ล่าสุดที่สั่งทำจาก ‘ถนนทอผ้า’ อาภรณ์สีนิลเข้าคู่กับผ้าคาดเอวสีแดงเข้ม แขนเสื้อและชายเสื้อปักลวดลายหงส์แดงสีแดงเข้ม

เมื่อเขายืนตรงนั้น ดูเหมือนจะเป็นบุรุษรูปงามที่สุดในถนนทั้งสาย ดึงดูดสายตาของใครต่อใคร