ตอนที่ 1036 คืนกริชให้ข้า

นางเสี่ยวหยางก็รู้เรื่องการแต่งงานของคุณหนูตระกูลถังดี

นางรู้ว่าอีกฝ่ายมีใจชมชอบคุณชายตระกูลหลี่ การแต่งงานเพิ่งถูกขัดขวางไป นางอยู่ในจวนก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องอาหารการกิน ก่อเรื่องทำให้ผู้อาวุโสในบ้านไม่พอใจทุกวัน

ในใจนางเสี่ยวหยางรู้เรื่องเฟิงหยางกับกริชเล่มนั้นเป็นอย่างดี นางต้องไม่เป็นคนเจาะกระดาษหน้าต่างเผยความลับนี้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นเสนาบดีซ้ายเฟิงจะไม่ไว้ชีวิตนางแน่

คุณหนูตระกูลถังได้กลายเป็นอาวุธที่ใช้ฆ่าคนได้ประจวบเหมาะพอดี

หากอีกฝ่ายต้องการรักษาอิสระในการแต่งงานของตนเองก็จะเลือกใช้ประโยชน์จากข่าวนี้แน่นอน

ส่วนอุปนิสัยใจคอของคุณหนูตระกูลถังนั้นโดดเด่นและแข็งแกร่งกว่าที่นางเสี่ยวหยางคิดไว้

หลังจากได้รับจดหมายที่เต็มไปด้วยคำใบ้และคำยุยง นางก็ไม่ทำให้นางเสี่ยวหยางผิดหวัง วันรุ่งขึ้นก็ไปเยี่ยมจวนเฟิงเพียงลำพัง

นางบอกกับเสนาบดีซ้ายเฟิงด้วยตนเองว่าหากตระกูลเฟิงยังคงยุ่งเกี่ยวกับการแต่งงานของนางอีก นางจะไปรายงานเรื่องที่เฟิงหยางลอบมีใจต่อพระชายากับตำหนักบูรพาและโพนทะนาให้รู้กันไปทั่ว

หากตระกูลเฟิงฟังคำแนะนำ ทั้งสองตระกูลก็จะยังเป็นสหายสนิทกันต่อไป นางจะไม่ทำอะไรที่เป็นอันตรายต่อตระกูลเฟิง

คุณหนูตระกูลถังยืนกรานหนักแน่น แสดงความตั้งใจที่จะให้เวลาตระกูลเฟิงสามวัน นางหวังว่าภายในสามวันนี้ เสนาบดีซ้ายเฟิงกับอาลักษณ์ถังจะล้มเลิกความคิดที่ให้ทั้งสองตระกูลเกี่ยวดองกัน

ต่อให้อยากจะเกี่ยวดองกันจริงๆ ก็อย่าเข้าไปสอดมือการแต่งงานของนาง

ช่วงนี้คุณหนูตระกูลถังวุ่นวายอยู่กับเรื่องการแต่งงานไม่น้อย ดังนั้นท่าทีที่มาเยี่ยมเยียนเสนาบดีซ้ายเฟิงก็ย่อมไม่ได้ดีขึ้นมากนัก จึงทำให้เขามีน้ำโห

แต่คำข่มขู่ของอีกฝ่ายทำให้เขาต้องใส่ใจและระแวดระวัง

ตามคำของแม่นางน้อยผู้นั้น เสนาบดีซ้ายเฟิงและลูกชายสอบถามเฟิงหยางที่ห้อง ก็เห็นกริชที่อีกฝ่ายกล่าวถึง ลวดลายบนนั้นเผยให้เห็นถึงสถานะของผู้ที่ประทานให้

นอกจากนี้ยังลอบตรวจสอบน้ำเสียงของเฟิงหยางเป็นการส่วนตัว ยืนยันได้ว่าที่คุณหนูตระกูลถังพูดนั้นเป็นเรื่องจริง

ทันใดนั้นใบหน้าของสองพ่อลูกก็เหยเกยิ่งนัก

เสนาบดีซ้ายเฟิงไม่ยินดีจะยกเลิกการแต่งงานกับตระกูลถังง่ายๆ จะทำให้เสนาบดีขวาหลี่เห็นเขาเป็นตัวตลก เขาจึงหยิบกริชของเฟิงหยาง ตัดสินใจจะเล่นลูกไม้ให้ถึงที่สุด ไม่ยอมรับเรื่องที่เฟิงหยางคบชู้กับพระชายา

วันนี้เมื่อเฟิงหยางกลับมาจากเขาหานซาน ก็รู้ทันทีว่ากริชที่ฝังทับทิมของเขาหายไป

เสนาบดีซ้ายเฟิงก็ไม่ได้ปิดบังเขา พูดด้วยน้ำเสียงที่งุนงง “หยางเอ๋อร์ นับจากนี้ไปเจ้าไม่ต้องพกกริชเล่มนั้นติดตัวไว้แล้ว หากใครถาม เจ้าก็ต้องยืนยันว่ามันไม่มีอะไร”

เฟิงหยางขมวดคิ้วแน่นเป็นปม “เพราะเหตุใด?”

“เจ้า...ที่เจ้าคิดอย่างไรกับพระชายานั้น พวกเรารู้กันหมดแล้ว…”

เสนาบดีซ้ายเฟิงทำหน้ากระอักกระอ่วนใจ แล้วพูดเสียงเบาว่า “หยางเอ๋อร์ ปู่เองก็ไม่ได้ตำหนิเจ้า ถึงอย่างไรคนธรรมดาย่อมทำผิดพลาดกันได้ ย่อมควบคุมเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ไม่ได้ แต่เจ้ากลับทำเรื่องพรรค์นี้เสียเด่นชัด ทำให้คนอื่นจับจุดอ่อนได้ นี่มันไม่เข้าท่าเลย!”

“หากแม่นางตระกูลถังผู้นั้นเปิดเผยเรื่องนี้ออกไป ถึงเวลานั้นต่อให้เจ้ามีเป็นพันปากก็ยากจะอธิบาย อนาคตจะป่นปี้!”

เฟิงหยางฟังถึงตรงนี้ ในที่สุดก็เข้าใจต้นสายปลายเหตุของเรื่องราว

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วลูบหน้าผากอย่างปวดเศียรเวียนเกล้า “ท่านปู่ ท่านอย่าไปฟังเสียงนกเสียงกาจะได้หรือไม่ ข้ารู้จักกับพระชายามาตั้งแต่เยาว์วัยจริงๆ แต่พวกเราไม่ได้พบหน้ากันมาสิบกว่าปี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้นางเป็นแม่คนแล้ว ข้าจะไปคิดนอกลู่นอกทางกับนางได้อย่างไร”

“แม่นางตระกูลถังผู้นั้นใช้เรื่องนี้มาข่มขู่ท่าน เห็นชัดว่าไม่อยากแต่งงานกับข้า” เฟิงหยางมองท่านปู่ที่มีรอยเหี่ยวย่นเต็มหน้า แล้วกระซิบโน้มน้าวใจอย่างอดทน “จริงสิ หลานยังมีเรื่องที่ไม่ได้บอกท่าน ฝ่าบาทตั้งใจจะส่งข้าไปรักษาการณ์ที่เมืองเซียงโจว ข้าไม่มีวาสนากับแม่นางผู้นั้น ท่านก็อย่าก้าวก่ายการแต่งงานของนางอีกเลย ไม่เช่นนั้นจะทำให้ทั้งสองตระกูลกินแหนงแคลงใจกัน”