ตอนที่ 1050 ที่แท้ก็รักผิด

พูดถึงเรื่องนี้ฮูหยินเว่ยก็รู้สึกบันดาลโทสะ

ตลอดหลายปีที่เว่ยยิงไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง อ้างกับคนนอกว่านางป่วยหนัก จำต้องส่งไปพักฟื้นที่ชนบท

บัดนี้ เมื่อข่าวที่นางปลอมตัวเป็นชายเพื่อเข้าร่วมทัพแทนพี่ชายรั่วไหลออกไป แม้บิดามารดาและพี่น้องจะไม่คิดเป็นเรื่องใหญ่ แต่กลับแตกตื่นในสังคมประหนึ่งหม้อต้มน้ำเดือดพล่าน

ท้ายที่สุดแล้วไม่ว่าจะเวลาใดหรือสถานที่ใดในโลกนี้ ก็มักจะขาดเสียญาติพี่น้องที่ชอบสอดปากวิพากษ์วิจารณ์ไม่ได้

บางคนตกตะลึงพรึงเพริด บางคนเลื่อมใส บางคนเยาะเย้ย และก็มีไม่น้อยที่แสร้งทำเป็นหวังดีเข้ามาช่วยจัดหาคู่เพื่อผลประโยชน์ตัวเอง

บรรดาแม่สื่อเหล่านั้น ต่างพากันยกย่องฝ่ายชายเสียจนเลิศเลอประหนึ่งฟ้าประทาน แต่พอไปสืบหาความจริง กลับพบว่าฝ่ายชายล้วนมีปัญหา บ้างก็ประพฤติตัวเหลวแหลก บ้างก็ป่วยกระออดกระแอด

เมื่อวานป้าใหญ่ของเว่ยยิงถึงกับหาคนปัญญาอ่อน สติปัญญาเท่าเด็กสามขวบ กระทั่งกินข้าวยังต้องมีคนป้อนให้นาง

ฮูหยินเว่ยระงับเพลิงโทสะไม่ไหว ลงมือไล่คนออกไปในทันที

อีกฝ่ายยังไม่ยอมลดราวาศอก ตะโกนอย่างโอหังว่า “อาอิงของพวกเจ้าอยู่ในค่ายทหารตั้งห้าปี มีลูกชายบ้านไหนจะรับได้บ้าง? ก็มีแต่คุณชายโง่เขลาเบาปัญญาผู้นี้เท่านั้นที่ไม่ถือสา อีกอย่างแม้อีกฝ่ายจะเป็นพ่อค้า แต่รวยนักหนา แต่งเข้าไปแล้วนางก็ไม่ต้องลำบากสวมเสื้อป้อนข้าวให้สามี แค่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเป็นพอ”

“คู่แต่งงานดีๆ เยี่ยงนี้ หากพวกเจ้าพลาดโอกาสนี้ไปก็อย่าหวังจะมีคราวหน้าเลย ช่างไม่รู้จักรับความหวังดีของผู้อื่นเลย”

ฮูหยินเว่ยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ รีบสั่งบ่าวชายในจวนทันทีว่า ภายในสามวันนี้ ให้ไปตลาดแล้วหาซื้อสุนัขดุร้าย แต่เชื่องมาสามตัว!

จากนั้นก็จะนำมาผูกไว้หน้าประตู ใครกล้าเข้ามาก็กัดให้หมด!

เว่ยจงเจี้ยงยังคงหลบอยู่หลังโล่ พยายามเอาใจด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฮูหยินอย่าเพิ่งโมโหไปเลย อาอิงของพวกเราทั้งงดงามและเก่งกาจขนาดนี้ จะกลัวหาคู่ยากรึ? สองสามวันก่อน ข้ายังไปขอพรเรื่องคู่ครองที่วัดหานซานมาเลย เขาบอกว่าอาอิงกำลังจะมีโชคด้านความรัก และจะได้ลงเอยกับคู่แท้เสียด้วย!”

"ท่านแน่ใจนะว่าไม่ใช่คู่ครองเฮงซวย?”

“ปัดโธ่! จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร? หรือฮูหยินคิดว่าแม่ทัพเฟิงเป็นสามีที่ดีไม่ได้?”

ฮูหยินเว่ยชำเลืองมองเขา ก่อนตอบอย่างเยือกเย็นว่า “ข้ารู้ว่าท่านชอบคนตระกูลเฟิง แต่ตอนนี้เขาเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ หาใช่คนต่ำต้อยเช่นเราจะอาจเอื้อมได้”

ในฐานะมารดา แน่นอนว่านางก็ชอบเฟิงหยางไม่น้อยเช่นกัน

อีกฝ่ายดูแลบุตรีที่ชายแดนมานานห้าปีและได้ช่วยชีวิตนางหลายครั้ง ความทุ่มเทเหล่านี้เพียงพอให้พวกเขาตัดเรื่องรูปลักษณ์และชาติกำเนิดทิ้งได้แล้ว

หากจะพิจารณาเรื่องการแต่งงานของเว่ยยิงอย่างจริงจัง ฮูหยินเว่ยก็รู้สึกว่านางควรครองคู่กับเฟิงหยาง เพราะนางเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขามาเป็นเวลานานห้าปี จึงมีความผูกพัน รู้จักนิสัยใจคอซึ่งกันและซึ่ง ไม่มีทางรังเกียจเดียดฉันท์

แต่สามีของนางเป็นเพียงขุนนางระดับสี่เท่านั้น จะกล้าเพ้อฝันเป็นแม่ยายของหลานชายจวนเสนาบดีได้อย่างไร?

เว่ยจงเจี้ยงพูดอย่างลึกลับ “ก็ไม่แน่ ข้าใช้วิชาลับของข้า เรื่องนี้อาจจะมีความเป็นไปได้”

“อย่างไรน่ะ?”

เว่ยจงเจี้ยงโน้มตัวเข้าไปใกล้แล้วกระซิบกล่าวหลายประโยค

เมื่อได้ฟังคำของสามี ฮูหยินเว่ยพลันเบิกตากว้าง พูดเสียงดังว่า “ท่านหมายความว่าให้อาอิงมอบธนูยอดเซียนให้เฟิงหยางเป็นของขวัญวันเกิดงั้นหรือ!?”

“เฮอะ ใช่แล้ว…… ตอนท่านตาของข้ายังมีชีวิตเคยกล่าวเอาไว้……”

เขายังไม่ทันได้เอ่ยจบก็ถูกฮูหยินเว่ยดึงหูอย่างหนักหน่วง

“ไอ้ตัวผลาญสมบัติ กล้ามอบธนูยอดเซียนให้ผู้อื่นรึ หากไม่ได้มันกลับคืนมา ข้าจะดูว่าท่านจะมีหน้าพบบรรพบุรุษของเราในปรโลกอย่างไร”

“โอ๊ยฮูหยิน เบาๆ! ท่านปู่ของข้าเคยพูดไว้ว่า เจ้าของธนูยอดเซียนนั้นได้ทำสัญญากับบรรพบุรุษของตระกูลเว่ย เราคือผู้ดูแล... โอ้! ไม่ว่าอย่างไร สุดท้ายธนูนี้จะต้องกลับคืนสู่มือของตระกูลเว่ยอยู่ดี!”

หยินเว่ยหจึงจะหยุดดึงหู พูดด้วยความสงสัยว่า “ท่านแน่ใจหรือว่านี่คือเรื่องจริง?”

“แน่นอน ฮูหยิน ฟังข้าพูดก่อน…”

สิ่งที่ใต้หล้าไม่เคยรู้คือ ธนูยอดเซียนซึ่งเป็นศาสตราวุธในตำนานนั้น ถูกตระกูลเว่ยสืบทอดและรักษาไว้เป็นเวลาหลายชั่วอายุคน

แน่นอนว่าผู้คนไม่เคยทราบว่า ในเรื่องราวนี้ยังมีความลับที่ลึกลับยิ่งนัก

นั่นก็คือ ในช่วงสามร้อยปีที่ผ่านมา ธนูยอดเซียนเคยสูญหายในช่วงสงครามอันวุ่นวายสามครั้ง