ตอนที่ 1063 ข้าจะสู่ขออายิง

“เจ้าห้าวหาญในสนามรบ แต่กลับขี้ขลาดในด้านความรัก ไม่ยอมเป็นฝ่ายก้าวออกไปจับมือนาง”

“เจ้ารู้ว่าเว่ยยิงเจอปัญหาอะไร แต่ระหว่างทางกลับเมืองหลวงไกลเพียงนี้ เจ้ากลับไม่ยอมสู่ขอนาง เจ้าไม่พูดแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่านางไม่อยากแต่งงานกับเจ้า?”

“เจ้าก็รู้จักนิสัยเว่ยยิงดี นางไม่ใช่สตรีที่ชอบรบกวน สร้างปัญหาให้ผู้อื่น ดังนั้นเจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่านางไม่เคยอยากให้เจ้าพานางไป?”

ทุกถ้อยคำของอวิ๋นหลิงหล่นทับกลางใจเฟิงหยาง แม้จะอ่อนโยน ทว่ากลับหนักดุจภูเขา ก้อนศิลา

ทันใดนั้นเขาฉุกคิดได้ว่าสองวันก่อนเว่ยยิงเคยเอ่ยปากถามเขาว่าคิดอย่างไรกับเรื่องแต่งงานของนาง

ตอนนั้นเฟิงหยางไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงร้องไห้กะทันหัน ทว่าบัดนี้เหมือนจะรับรู้ถึงความรู้สึกดีใจระคนสิ้นหวังของเว่ยยิงได้แล้ว

“เมืองเซียวโจวพื้นที่กว้างขวาง อากาศดีตลอดปี ไม่มีทะเลทราย ไม่มีอากาศหนาวเข้ากระดูกเหมือนชายแดนภาคอื่น เจ้าสร้างจวนร่วมกับนางได้ เวลาว่าง ๆ ก็ปลูกผักปลูกดอกไม้ด้วยกัน หมัดสุราเลิศรสด้วยกัน”

“เจ้าจะมีครอบครัวเป็นของตัวเอง จะไม่ตัวคนเดียว ไม่มีใครตำหนิอดีตของเจ้า และไม่มีใครวิพากษ์วิจารย์อนาคตของนาง”

“ทุกครั้งที่เจ้าออกไปด้านนอก จะมีคนคอยห่วงใย รอเจ้ากลับบ้าน กลับถึงบ้านก็จะมีน้ำชาร้อน ๆ รอเจ้าอยู่ ด้านในจวนมีแสงสว่างจากโคมไฟ”

“เจ้าก็จะมีลูกเป็นของตัวเองเป็นตัวยืนยันความรักของเจ้ากับนาง เจ้ากับนางจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตลอดไป และค่อย ๆ แก่ไปพร้อมกับนาง มีลูกหลานเต็มบ้าน มีความสุขในบั้นปลายชีวิต”

เฟิงหยางจมเข้าไปสู่ภาพที่นางบรรยาย

อนาคตสวยงามเช่นนี้ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาคิดในใจ แต่ก็ไม่เคยหวังว่าจะเป็นจริงสักครั้ง

“เจ้าทำตามหัวใจตัวเองได้ จูงมือคนรักไปจนแก่เฒ่า แต่ถ้าเจ้ามัวแต่ลังเล...เจ้าก็จะไม่ได้อะไรเลย”

อวิ๋นหลิงพูดแช่มช้า ทันใดนั้นก็เปลี่ยนทิศทาง

“เจ้าทำได้แค่มองนางแต่งกับคนอื่น มีลูกกับชายอื่น ถ้าโชคดีก็จะอยู่ร่วมกันอย่างเคารพซึ่งกันและกัน”

“แต่ไม่ว่าอย่างไร นางก็จะไปขี่ม้าตามใจไม่ได้อีกต่อไป ต้องขังตัวเองอยู่แต่ในจวน หุงหาอาหารให้สามี ทั้งยังต้องลำบากปรนนิบัติพ่อแม่สามีอีก เก็บความชอบ งานอดิเรกของตัวเองไว้ ต้องเอาใจคนอื่นอย่างเดียว”

“แต่ถ้าโชคดี ไม่มีใครรับรองได้ว่าจะเจอสวะแบบใด เพราะเรื่องพิสดารมีให้เห็นทั่วไป มีคนชอบทำร้ายร่างกายภรรยา บางคนชอบมีเล็กมีน้อย บางคนไม่เคยมองภรรยาตัวเองดี ๆ เห็นนางเป็นคนนอก”

“หากนางเถียง สามีกับแม่สามีก็จะอ้างอดีตของนาง บอกว่านางปลอมตัวเป็นชายเข้าค่ายทหาร เสียชื่อเสียงหมดแล้ว สตรีที่ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัวไม่คู่ควรให้เคารพ”

เฟิงหยางได้ยินสิ่งนี้ จากหัวใจที่ลอยละลิ่วบนฟากฟ้า บัดนี้ดิ่งลงสู่เหวลึก

แค่คิดตามการสันนิษฐานต่าง ๆ ของอวิ๋นหลิง เขาก็หายใจเร็ว ทรมานใจเหมือนโดนเผา

อวิ๋นหลิงยังคงบรรยายภาพเช่นนั้นต่อไป เดินไปด้านข้างเฟิงหยาง เสียงชัดเจนกว่าเดิม

“นางโดนสวนกลับเช่นนี้ก็ต้องจุก เพราะไม่อยากให้คนห่วงใยทุกข์ใจ นางก็จะเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว”

“เวลาพ่อแม่พี่น้องถามถึง นางก็จะยิ้มตอบว่าสบายดี ส่วนเจ้าอยู่ไกลถึงเมืองเซียวโจว ปีหนึ่งกลับเมืองหลวงครั้งแรก ยิ่งไม่มีทางรู้ว่านางใช้ชีวิตอย่างไร”

“เจ้าอยากนัดนางออกมาดื่มน้ำชาก็จะกลายเป็นเรื่องยาก เพราะนางแต่งงานแล้ว นัดเจอเจ้าจะโดนคนอื่นเข้าใจผิดได้ เจ้ากับนางไม่ใช่พี่น้องกัน ไม่มีทางได้ร่วมพูดคุยกันอีก หาไม่แล้วการนัดเจอของพวกเจ้าก็จะกลายเป็นหัวข้อให้ครอบครัวสามีโจมตีนาง”

“จวบจนหลายปีต่อมา สิ่งที่นางโดนกดขี่ถูกเปิดเผย เจ้ารู้แล้วว่านางต้องใช้ชีวิตแบบใด”

“เจ้าอยากช่วยนาง แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว...แม่นางผู้นั้นมีในความทรงจำเจ้าเท่านั้น”

“เพราะนางต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด วันเวลาผ่านไป นางเริ่มด้านชา ไม่มีความสดใสร่าเริงเหมือนอดีต”

เฟิงหยางใบหน้าซีดขาว มือที่จับแก้วน้ำชาเริ่มจับไม่มั่นคง