ตอนที่ 1074 วิกฤติของรุ่ยอ๋อง

ในเมืองหลวงที่มีรถราวิ่งขวักไขว่ ผู้คนจอแจ เป็นช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ตกดินอีกครั้ง

ร้านค้าข้างทางทยอยเตรียมตัวเก็บร้านกลับบ้าน แต่มีร้านค้าจำนวนมากที่เพิ่งเริ่มเปิดร้าน รออีกไม่นานก็จะถึงช่วงเวลาตลาดกลางคืนที่แสนคึกคัก

หลังจากที่ได้ปรึกษาหารือเรื่องการปฏิรูปบัตรประจำตัวของประชาชนกับอาลักษณ์กรมคลังที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งใหม่เสร็จแล้ว รุ่ยอ๋องเห็นว่าค่ำแล้ว จึงได้กล่าวลาจากไป

หลังจากที่ตกน้ำ เพื่อไม่ให้หรงฉานเป็นห่วง เขาให้ความร่วมมือโดยการลาหยุดเพื่อพักฟื้นร่างกายสองวัน วันนี้เพิ่งจะกลับมาทำงานอีกครั้ง

ที่นี่อยู่ห่างจากจวนรุ่ยอ๋องไม่ไกลนัก เดินเท้ากลับไปใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วยามเท่านั้น

รุ่ยอ๋องมองนาฬิกาพกแวบหนึ่ง และเดินอย่างสบายใจไปตามถนนสายยาว

เขาไม่ได้นั่งรถ ด้านหลังมีเพียงองครักษ์สองคนที่รับผิดชอบดูแลความปลอดภัยให้เขา เพื่อสังเกตดูชีวิตประชาชนอย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้น หนึ่งปีกว่ามานี้ หลังจากเลิกงานก็ทำเช่นนี้เสมอมา

สำหรับประชาชนทั่วไปแล้ว สามารถได้คุยกับขุนนางที่มาจากตระกูลสูงส่งแค่ประโยคเดียวก็ถือว่าเป็นบุญวาสนาแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสมาชิกในราชวงศ์ที่ชาตินี้ไม่รู้จะได้เจอหรือไม่

แต่ตอนที่รุ่ยอ๋องเดินอยู่บนถนน ประชาชนไม่น้อยกลับรู้สึกชินจนเป็นเรื่องปกติ กระทั่งมีคนไม่น้อยที่เข้ามาทักทายอย่างเป็นกันเอง

เพียงแต่เดินมาแล้วครึ่งชั่วโมง บนมือของรุ่ยอ๋องมีตะกร้าเล็กๆเพิ่มขึ้นมาหนึ่งใบ ในนั้นมีขนมทำมือวางอยู่ไม่น้อย

รูปลักษณ์ไม่ถือว่าประณีต แต่กลิ่นหอมชวนกินมาก แค่ดูก็รู้ว่าใช้วัตถุดิบที่ดี

องครักษ์ทั้งสองคนที่อยู่ทางด้านหลัง คนหนึ่งก็ถือปลาแม่น้ำสดๆเอาไว้ ส่วนอีกคนก็ถือผักกาดเอาไว้มัดหนึ่ง

เหล่านี้ล้วนเป็นประชาชนที่ดึงดันจะมอบให้

ทั้งสองเดินตามหลังรุ่ยอ๋อง ต่างก็เชิดหน้ายืดยก เผยท่าทีดูภูมิใจมาก

พูดถึงเจ้านายของพวกเขา ค่อนข้างเป็นที่ยินดีต้อนรับของประชาชนทั่วไป คนปกติเมื่อเห็นสมาชิกในราชวงศ์บางทีอาจจะคุกเข่าคำนับอย่างนอบน้อม แต่คนที่สามารถทำให้พวกเขาเข้ามาพูดคุยและมอบสิ่งของให้ รุ่ยอ๋องเป็นเพียงคนเดียวอย่างแน่นอน

แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เจ้านายของพวกเขาสมควรจะได้รับ

สองปีมานี้ รุ่ยอ๋องปฏิบัติต่อประชาชนอย่างไร ทุกคนต่างก็มองเห็น

เส้นทางที่เขาเดินผ่าน มักจะช่วยเหลือแก้ไขปัญหาให้กับประชาชน

ก่อนหน้านี้รุ่ยอ๋องเคยช่วยเหลือหญิงชราตาบอดที่อาศัยอยู่คนเดียวอ่านจดหมาย และเขียนจดหมายตอบกลับให้ลูกชายที่อยู่ในกองทัพ กระทั่งครึ่งปีหลังมานี้ หญิงชราเพิ่งจะรู้ว่า”ผู้ที่รู้หนังสือ” ที่ช่วยเหลือตนเองตลอดมา เป็นถึงรุ่ยอ๋องที่มีชื่อเสียง นอกจากความประหลาดใจแล้วก็เต็มไปด้วยความตื้นตัน

นอกจากนี้ เขายังไปเยี่ยมเยียนประชาชนด้วยตนเอง ไม่เหมือนเหล่าขุนนางน้อยใหญ่เหล่านั้นที่ทำเอาหน้า รุ่ยอ๋องนั้นรับฟังและเก็บรวบรวมข้อเสนอแนะและความคิดเห็นของประชาชนอย่างจริงจัง

ปกติเหล่าขุนนางที่มาลาดตระเวนเยี่ยมเยียน พวกเขาพูดไปก็เหมือนไม่ได้พูด ไม่มีการตอบสนองกลับเลยแม้แต่น้อย

แต่รุ่ยอ๋องไม่เหมือนกัน ถ้าเป็นมาตรการที่สามารถทำได้ ไม่ว่าจะภายในระยะเวลาที่สั้นหรือยาวก็ต้องทำให้เป็นจริง แม้จะมีเรื่องที่ไม่สามารถแก้ไขได้ เนื่องจากเหตุผลอะไรก็ตาม เขาก็จะอธิบายถึงสาเหตุให้เหล่าคณะกรรมการชุมชนได้รับทราบด้วยตนเอง

คนที่เข้าถึงได้ง่ายเช่นนี้ ขุนนางดีๆที่ทุ่มเทเพื่อประชาชนทั้งใจ จะให้ประชาชนไม่รักได้อย่างไร

อวิ๋นหลิงจะส่งคนของศาลต้าหลี่มาสำรวจความสุขและความพึงพอใจของประชาชนทุกไตรมาส ด้วยอานิสงส์ของรุ่ยอ๋อง คำชื่นชมและความเชื่อมั่นที่ประชาชนมีต่อเหล่าขุนนางในสองปีมานี้ถือได้ว่าพุ่งสูงขึ้นมาก

เช่นนี้ชีวิตที่ยุ่งกับงานระดับรากหญ้า ก็ไม่ได้ทำให้รุ่ยอ๋องรู้สึกเหน็ดเหนื่อย กลับรู้สึกมีความสุขด้วยซ้ำไป

เมื่อเทียบกับชีวิตที่เคยถูกห้อมล้อมด้วยเหล่าลูกหลานของตระกูลผู้สูงศักดิ์ ที่มักจะรวมตัวสังสรรค์ดื่มชาชื่นชมบทกวี รุ่ยอ๋องพบว่าตัวเองยินดีที่จะโอบกอดประชาชนมากกว่า

เขาชอบที่จะได้ใกล้ชิดกับมนุษย์ที่มีกลิ่นอายธรรมดาทั่วไป เช่นนี้สามารถทำให้เขารู้สึกว่ามีชีวิตอยู่อย่างเต็มที่และสมจริงทุกวัน

ยุ่งมาทั้งวัน กลับไปถึงจวนเห็นภาพที่ภรรยาหยอกล้อลูกชาย เป็นช่วงเวลาที่รุ่ยอ๋องมีความสุขมากที่สุด

แต่แล้ววันนี้ขณะที่มาถึงลานด้านหน้า กลับพบว่าหรงฉานไม่ได้ทำเหมือนปกติทุกวัน ไม่ได้พาลูกมาเล่นชิงช้ารอเขากลับบ้าน