ตอนที่ 120 ให้คนมาอุ้มจิ้งอ๋องไป

หน้าตำหนักทองหลวง เซียวปี้เฉิงนอนหลับตาเหยียดตัวตรงอยู่บนพื้นหิน

บรรดาข้าราชการที่มาแต่เช้าล้อมวงและจับกลุ่มซุบซิบนินทาขณะมองเซียวปี้เฉิงด้วยสายตาแปลกๆ

“จิ้งอ๋องกำลังทำอะไรน่ะ”

“นั่นสิ มานอนอยู่หน้าทางเข้าตำหนักทำไม...”

ในสายตาคนอื่น เซียวปี้เฉิงเป็นเทพสงครามแห่งต้าโจวที่ได้รับการยกย่องจากผู้คนมากมาย

เขาองอาจห้าวหาญ เชี่ยวชาญในการรบและพูดน้อย เวลาบังเอิญพบกันในวันธรรมดา ความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้คนอื่นถอยห่างออกไปหลายคืบ

ตอนนี้เขาไม่สนรูปลักษณ์ของตัวเอง หนวดเครารุงรัง อีกทั้งยังทำพฤติกรรมดังกล่าวอีก นั่นจึงทำให้ผู้คนประหลาดใจมาก

ข้าราชการทั้งหลายรู้สึกว่าโลกทัศน์ของพวกเขาถูกโจมตีอย่างรุนแรง พวกเขารู้สึกสงสัยในพฤติกรรมหลอนๆ ของเซียวปี้เฉิง

“หรือว่าจะโดนผีเข้า”

“นี่มันกลางวันแสกๆ ผีจะมาจากไหน...”

“ชู่ว อย่าพูดอะไรมั่วซั่วสิ! ระวังท่านอ๋องไม่พอใจแล้วเอาปืนมาจ่อหัวท่านเข้าให้!”

เซียวปี้เฉิงยังคงนอนนิ่งต่อไป ไม่แม้แต่จะขยับเปลือกตา ในใจก็คิดเพียงว่าเมื่อไรจักรพรรดิจาวเหรินจะให้คนมาพาตัวเขาไปสักที เขาไม่ได้รู้สึกอับอายหรืออึดอัดใจจากการถูกจับจ้องเลยแม้แต่น้อย

จะไม่มีเมียอยู่แล้ว จะห่วงศักดิ์ศรีไปทำไมอีก

หลังจากนอนแบบนั้นไปประมาณครึ่งชั่วยาม เขาก็คิดไว้ว่าอีกไม่นานคงได้เวลา แล้วมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ฝูกงกงพาองครักษ์จำนวนหนึ่งมาที่ตำหนักทองหลวงอย่างรีบร้อน

“ท่านอ๋อง...ท่านอ๋อง...ท่านอ๋องลุกเร็วพ่ะย่ะค่ะ!”

ฝูกงกงร้องเรียกอย่างกระวนกระวาย เมื่อเห็นว่าเขาไม่ขยับเขยื้อน ฝูกงกงก็มองไปรอบๆ อย่างทื่อๆ ก่อนจะย่อตัวลงกระซิบข้างหูเขา

“องค์จักรพรรดิตรัสว่าให้ท่านไปรอพระองค์ที่ห้องตำรา ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้! มะ...มัน...อับอายขายขี้หน้าพ่ะย่ะค่ะ!”

ในที่สุดเซียวปี้เฉิงก็ลืมตาที่ขอบตาดำคล้ำขึ้น แต่เขาก็ยังไม่คิดที่จะลุกขึ้น

“เสด็จพ่อแค่ให้ข้าไปรอที่ห้องตำรา แต่ยังไม่ยอมตอบรับคำขอของข้าใช่หรือไม่”

เหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หน้าผากของฝูกงกง “ตะ...แต่ว่าถึงท่านจะนอนอยู่ที่นี่ต่อไปมันก็ไม่ใช่ทางออกนะพ่ะย่ะค่ะ!”

เซียวปี้เฉิงเงียบอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาว่าราชการแล้วและข้าราชการที่เข้ามาก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ ฝูกงกงจึงไม่มีทางเลือก ทำใจแข็งและออกคำสั่ง

“พวกเจ้ามานี่ อุ้มจิ้งอ๋องไปยังห้องตำรา!”

องครักษ์ทั้งหลายมองหน้ากันไปมาก่อนจะก้าวเข้าไปด้วยสายตาแปลกๆ

“จิ้งอ๋อง ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ!”

สิ้นเสียง องครักษ์ทั้งสี่ก็ยกเซียวปี้เฉิงขึ้นแบกไว้บนบ่าและรีบออกจากตำหนักทองหลวง

ข้าราชการทุกคนตกตะลึงและมองดูท่านอ๋องเทพสงครามที่รู้จักกันในนามเทพเจ้าแห่งการฆ่าฟันถูกองครักษ์หามไปราวกับหมูตัวหนึ่ง...

ฝูกงกงเด้งขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของชายชราย่นเหมือนดอกเบญจมาศเปอร์เซียสีแดง เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อที่ไหลมากกว่าปกติและรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

น่าอายจริงๆ! อับอายขายขี้หน้าจริงๆ!

ฝูกงกงไม่กล้าคิดเลยว่าหลังจากว่าราชการเสร็จ จักรพรรดิจาวเหรินจะเผชิญหน้ากับสายตาของเหล่าขุนนางอย่างไร

“เฮ้อ...”

คิดไม่ถึงเลยว่าจิ้งอ๋องผู้ซึ่งว่าง่ายมากที่สุดมาเสมอจะมีวันที่ทำเรื่องแบบนี้ เรื่องนี้ทำให้เขาตกใจจริงๆ

ฝูกงกงเดินด้วยความเร่งรีบ รีบมากจนเดินผ่านชายชราผมขาวที่ดูน่าเกรงขามคนหนึ่งไปโดยไม่แม้แต่จะทักทาย

ชายชราสวมชุดสำหรับเข้าเฝ้าจักรพรรดิ ผมถูกหวีอย่างประณีตไม่มีหลุดแม้แต่เส้นเดียวและบนใบหน้าซูบผอมก็คือดวงตาไร้อารมณ์คู่หนึ่ง

ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่เซียวปี้เฉิงที่กำลังถูกพาตัวไป ฝีเท้าของเขาหยุดชะงักและในดวงตาที่สงบก็เกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำ