ตอนที่ 1220 การแต่งงานของหรงจั้น

เด็ก ๆ ที่กำลังเล่นกันอยู่ใกล้ ๆ ต่างก็ถูกเสียงและความเคลื่อนไหวดึงดูดใจ พวกเขารีบเข้ามาล้อมวงมองเสี่ยวไห่หลัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ฮั่วถวนเขย่งเท้ายืดคอสุดตัวแล้วพูดด้วยความประหลาดใจ "มามี๊ เขาตัวเล็กจังเลย! เล็กกว่าตอนน้องสาวเกิดอีก!"

เยี่ยนอ๋องพูดหยอกล้ออย่างขบขัน "ตอนเจ้าเกิดเล็กกว่าเขาอีก ดูตอนนี้สิ ใหญ่จนเกือบเป็นหมูน้อยแล้ว"

ในบรรดาลูกทั้งสามคนของอวิ๋นหลิง เสี่ยวเซียงถวนเป็นคนที่ตัวใหญ่ที่สุดตั้งแต่แรกเกิด คงเป็นเพราะนางอยู่ในครรภ์นานถึงสิบเอ็ดเดือน

ส่วนสองพี่น้องฝาแฝดที่เคยคลอดก่อนกำหนดจนตัวผอมบาง บัดนี้ก็ไม่เหลือเค้าเดิมอีกแล้ว หลังจากได้รับสารอาหารเพียงพอ พวกเขาก็โตเร็วผิดหูผิดตา

โดยเฉพาะฮั่วถวน เขารักสนุกและชอบเล่นซน นิสัยร่าเริงกว่า สืบแม้จะเป็นฝาแฝดกับเสวี่ยถวน แต่เขาก็ตัวสูงกว่าเสวี่ยถวนไปหนึ่งข้อนิ้ว และตัวอ้วนกว่าอีกหนึ่งรอบ

ตามคำพูดของเซียวปี้เฉิง "แข็งแรงเหมือนลูกวัวตัวเล็ก ๆ"

ส่วนเสวี่ยถวนเป็นเด็กเลือกกินและกินน้อยกว่า ไม่ค่อยสนใจขนม ชอบดูการ์ตูนและไม่ชอบขยับตัว รูปร่างจึงผอมบางกว่า

ด้วยเหตุนี้ อวิ๋นหลิงจึงต้องซื้อแคลเซียมสำหรับเด็กเล็กให้เขา และทำอาหารเสริมอย่างผักบดไข่แดงให้

เจ้าตัวเล็กไม่ชอบรสชาติของอาหารพวกนั้น แต่ก็ไม่โวยวาย เพียงแค่เบิกตากลมโตมองนางด้วยสายตาน่าสงสารเหมือนจะร้องไห้

ทุกครั้งที่เห็นสายตาแบบนั้น หัวใจของอวิ๋นหลิงก็อ่อนยวบ ต้องใช้วิธีล่อลวงด้วยการมอบดอกไม้แดงเป็นรางวัลเพื่อให้เขายอมกิน

เมื่อฮั่วถวนเห็นน้องชายใช้วิธีนี้ก็รู้สึกประหลาดใจ และเลียนแบบเสวี่ยถวนทำแบบเดียวกันตอนที่เซียวปี้เฉิงป้อนข้าว

แต่ผลที่ได้คือถูกพ่อตีที่ก้นสองครั้ง จากนั้นก็ยอมกินข้าวอย่างว่าง่าย

ส่วนเสี่ยวหนีชิวของหรงฉานนั้น ตัวขาวนวลกำลังดี ไม่อ้วนไม่ผอม แก้มของเขานุ่มจนดูเหมือนจะบีบให้มีน้ำออกมาได้

“สวัสดีปีใหม่เสด็จอา เสด็จอาและพี่ ๆ น้อง ๆ ด้วย"

เขาสวมเสื้อคลุมสำลีและหมวกหัวเสือ กล่าวทักทายผู้ใหญ่และเด็ก ๆ ด้วยท่าทางจริงจัง แม้จะอายุยังไม่ถึงสองขวบครึ่ง แต่ทุกการเคลื่อนไหวก็ชวนให้นึกถึงความสง่างามแบบรุ่ยอ๋อง

อย่างไรก็ตาม รูปหน้าและลักษณะเด่นกลับคล้ายคนตระกูลหรงมากกว่า

อวิ๋นหลิงอดไม่ได้ที่จะอุ้มเสี่ยวหนีชิวขึ้นมาเล่น พลางพูดด้วยรอยยิ้ม "เสี่ยวฉาน ลูกชายเจ้าหน้าตาเหมือนเจ้าไม่มีผิด โตขึ้นคงจะเหมือนพี่ชายเจ้า กลายเป็นหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่งแน่ ๆ ไม่รู้ว่าจะทำให้สาว ๆ หลงใหลกันไปสักกี่คน"

ว่ากันถึงเรื่องความงามในสายเลือดของตระกูลหรง ทุกคนต่างยอมรับเป็นเสียงเดียวกัน

แม้แต่ท่านเจิ้นกั๋วกงผู้เฒ่า แม้จะอยู่ในวัยกลางคน แต่ยังคงสง่างามและสำรวม เปี่ยมด้วยเสน่ห์

ตี้หวู่เหยาเสริมขึ้นมา “ข้าก็เคยพบพี่ชายของพี่สะใภ้ใหญ่เหมือนกัน อืม… พูดได้คำเดียวว่าไม่เสียชื่อบุรุษงามลือเลื่องแห่งเมืองหลวงเลย โชคดีที่ข้ารู้จักอวี้จือก่อน ไม่เช่นนั้น…”

สีหน้าของเยี่ยนอ๋องยิ่งดูเศร้าหมอง “หลังมีลูกเจ้าก็หาว่าข้าไม่หล่อแล้วหรือ? แล้วไยข้าถึงกลายเป็นแบบนี้?”

เมื่อสิ้นคำ ทุกคนก็พร้อมใจกันหัวเราะขึ้นมา

จื่อเถาคล้อยตามอย่างอยากรู้อยากเห็น “อ้อ จริงสิ รัฐทายาทของตระกูลหรงปีนี้ก็อายุยี่สิบห้าแล้วใช่หรือไม่? เรื่องแต่งงานของเขาตกลงได้หรือยัง?”