ตอนที่ 133 เยียนอ๋องจะกระโดดหอ

หวงกุ้ยเฟยพูดว่า “เจ้าๆๆ” อยู่พักใหญ่ สติถูกยั่วโทสะจนเกินควบคุม

นางทนถ้อยคำของอวิ๋นหลิงไม่ได้จริงๆ ในใจถูกยั่วโมโหจนถึงขีดสุด ถึงกับดึงแส้กระดิ่งสีเงินที่เรียวบางและสวยงามออกจากสายคาดเอว

สมัยยังเยาว์วัยหวงกุ้ยเฟยเป็นพี่หญิงใหญ่เจ้าอารมณ์ แส้เส้นนี้เป็นของขวัญที่จักรพรรดิจาวเหรินมอบให้นางเมื่อครั้งยังเป็นองค์ชาย

ถึงแม้จะเป็นของเล่นประดับตกแต่ง แต่ถ้าตีโดนต้องเนื้อก็เจ็บเหลือแสน

เซียวปี้เฉิงพลันหน้าถอดสี เขาตาไวรีบคว้าแส้ไว้หมับ

“เสด็จแม่! อวิ๋นหลิงกำลังตั้งครรภ์ ท่านหมายจะลงมือกับนางเชียวหรือ”

หวงกุ้ยเฟยโกรธจนหน้ามืดด่ากราดไปทั่วโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม “ปล่อยมือ ไม่อย่างนั้นวันนี้ข้าจะฟาดเจ้าด้วย!”

เพิ่งขาดคำ จู่ๆ ตงชิงก็รีบเข้ามารายงานด้วยความตื่นตระหนก น้ำเสียงหวาดกลัวอย่างมาก

“แย่แล้ว แย่แล้ว! เยียนอ๋องกำลังจะกระโดดหอเพคะ!”

สีหน้าหวงกุ้ยเฟยแปรเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง เอ่ยเสียงขึ้งโกรธ “เจ้าพูดอะไร”

ตงชิงตกใจจนตัวสั่นเทาครู่หนึ่ง จำใจตอบด้วยเสียงสั่นเครือ “ใต้เท้าเฉียวกล่าวว่า เมื่อครู่เขาเห็นเยียนอ๋องเสด็จออกมาจากทางเรือนหลันชิง แต่ไม่ทราบว่าเหตุใดจึงขึ้นไปที่หอวั่งซู แล้วพูดว่าท่านบีบให้เขาตาย! ไม่ว่าใต้เท้าเฉียวจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไม่ยอมลงมาเพคะ!”

ทันทีที่คำพูดหลุดออกมา หวงกุ้ยเฟยไหนเลยจะมีแก่ใจสั่งสอนอวิ๋นหลิง นางยกชุดกระโปรงชาววังแล้ววิ่งไปด้วยความตื่นตระหนก

อวิ๋นหลิงครุ่นคิดลวกๆ ก็รู้ว่า คำพูดเมื่อครู่นี้เจ้าเด็กหัวทึบเยียนอ๋องจะต้องได้ยินเข้าเป็นแน่

“ไป รีบไปดูเร็วเข้า!”

ขณะที่อวิ๋นหลิงท้องโตไม่สะดวกวิ่ง เสี่ยวปี่เฉิงก็ช่วยพยุงนางรีบไปที่ชั้นล่างของหอวั่งซูนั้น หวงกุ้ยเฟยก็ร้องไห้จะขาดใจอยู่ตรงนั้นแล้ว

“อวี้จือ! ลงมาเร็วๆ เถิด เจ้าทำเช่นนี้ทำเอาแม่ตกใจแทบตาย!”

เยียนอ๋องกำลังนั่งคร่อมราวกั้นอยู่ชั้นบนสุด เมื่อเห็นอวิ๋นหลิงปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าเขาก็แดงก่ำ แววตาเศร้าหมองระคนขุ่นเคืองแต่แน่วนิ่ง

“พี่สามตาบอดเพราะข้า บัดนี้อาซ้อสามกำลังตั้งท้อง ซ้ำยังต้องคอยกังวลและเหน็ดเหนื่อยกับขาคู่นี้ของข้าตลอดเวลา การกระทำของเสด็จแม่ในวันนี้จะให้ข้าเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

อวิ๋นหลิงอาสารักษาขาคู่นี้ของเขามานานกว่าสี่เดือนแล้ว ถึงแม้จะยังเคลื่อนไหวเองไม่คล่อง แต่ก็รู้สึกได้บ้างแล้ว รวมทั้งพอจะยืนขึ้นและเดินได้หลายก้าว

ยามเช้าเดิมเขาคิดจะไปหาอวิ๋นหลิงเพื่อบอกข่าวดีนี้ แต่ใครจะรู้ว่าทันทีที่เข้าใกล้เรือนหลันชิง เขาก็ได้ยินหวงกุ้ยเฟยด่าทออวิ๋นหลิงและสามีทุกคำ

ได้ยินหวงกุ้ยเฟยถือว่าอวิ๋นหลิงรักษาขาของเขาเป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว ได้ยินหวงกุ้ยเฟยสงสัยว่าเสี่ยวปี้เฉิงเกิดเอาใจออกหาก เยียนอ๋องก็รู้สึกละอายใจจนแทบอยากตายให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย

การที่เสด็จแม่ทำเช่นนี้ เขาก็ไม่รู้ว่าต่อไปจะมองหน้าอวิ๋นหลิงและสามีติดได้อย่างไร

ระหว่างที่หัวร้อน เขาก็ขึ้นไปที่หอวั่งซู แล้วปีนขึ้นไปบนราวกั้นด้วยกำลังทั้งหมดที่มี

หวงกุ้ยเฟยทั้งโกรธทั้งร้อนใจ เอ่ยอย่างฉุนเฉียว “เจ้าเอาชีวิตของตัวเองมาขู่ข้า เพื่อพวกเขาสองคนได้อย่างไร อีกอย่างกับสิ่งที่นางพูดเมื่อครู่ ข้าจับนางเข้าคุกก็ยังไม่สาสมเลย!”

เยียนอ๋องสีหน้าท่าทางเด็ดขาด “หากเสด็จแม่ต้องการทำให้พี่สามและอาซ้อสามต้องลำบากใจ เช่นนั้นวันนี้ข้าจะกระโดดจากที่นี่ลงไป เป็นคนพิการไปชั่วชีวิตเลย!”

เพียงแค่คำนี้หลุดออกจากปาก หวงกุ้ยเฟยก็แทบจะเป็นลมล้มพับทันที

บางทีอาจนั่งนานไป ซ้ำดวงตะวันแผดกล้า ร่างของเยียนอ๋องโงนเงนไปมาเจียนจะล้มลง ทำเอาบรรดาสาวใช้ในที่นั้นกรีดร้องระงมด้วยความหวาดกลัว

สีหน้าอวิ๋นหลิงเปลี่ยนไป ลดเสียงลงพูดกับเซียวปี้เฉิง “รีบไปเอาเจ้าเด็กหัวทึบนั่นลงมา!”

เซียวปี้เฉิงก็สีหน้าเคร่งเครียดเช่นกัน ฉวยจังหวะที่เยียนอ๋องไม่สนใจ เข้าใกล้หอวั่งซูอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว

“อวี้จือ! เจ้าอย่าเอาร่างกายตัวเองมาล้อเล่น ช่วยเห็นแก่ชีวิตของแม่เจ้า! รีบลงมา!”

หวงกุ้ยเฟยตื่นตระหนกถึงขีดสุด ปาดน้ำตา นางมองเยียนอ๋องอย่างกังวลใจ กลัวว่าอีกฝ่ายจะพลาดพลั้งตกลงมา

“ขอเพียงเสด็จแม่สัญญาว่าภายหน้าจะไม่ทำให้พี่สามและอาซ้อสามลำบากใจอีก ข้าจะลงไป”