ตอนที่ 161 แน่นอนว่าต้องจัดการเขา

เมื่อเห็นอวิ๋นหลิงแสดงดีขนาดนี้ เวินหวยหยูก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง

นางเผยรอยยิ้มที่ซื่อสัตย์และจริงใจให้เฟิงจิ่นเฉิงด้วยความร่วมมือ ตั้งใจเผยให้เห็นฟันสีเหลืองที่มีอยู่เต็มปาก เมล็ดงาบนใบหน้าก็ถูกบีบจนกลายเป็นเค้กงา

เฟิงจิ่นเฉิงถอนสายตากลับไปด้วยความขยะแขยง ปรับสีหน้าของเขา แล้วถาม อวิ๋นหลิงต่อไป

“ตอนที่ฮูหยินหนีอยู่ในโรงเตี๊ยม เคยเห็นคนในรถม้าใต้เพิงนอกประตูหรือไม่?”

“ท่านหมายถึงรถม้าหรูหราคันนั้นหรือ? ข้าเคยเห็น!”

เฟิงจิ่นเฉิงหรี่ตาลง แล้วถามว่า “เป็นหญิงตั้งครรภ์ในชุดแดงและหญิงสาวในชุดสีขาวใช่หรือไม่?”

“ใช่ๆ วันนี้ข้าจะไปที่ชนบทกับหนีหม่า ระหว่างทางข้าเจอชายมีหนวดเคราขับรถม้า แล้วในนั้นก็มีฮูหยินและเจ้าหนูอยู่”

“แต่ไม่รู้ว่าทำไม ทั้งที่ฮูหยินคนนั้นกำลังตั้งครรภ์อยู่ กับอยากจะเปลี่ยนรถม้ากับพวกข้า แถมยังให้รางวัลเป็นต่างหูมรกตหนึ่งข้างกับข้าอีก!”

อวิ๋นหลิงพูดอย่างคล่องแคล่ว รีบหยิบต่างหูมรกตที่ซ่อนไว้บนหน้าอกออกมา ในแววตามีทั้งความดีใจและไม่เข้าใจ

“รถม้าดีๆ แบบนี้กลับบอกว่านั่งไม่สบาย เป็นเรื่องแปลกที่คนรวยยืนกรานจะเอารถม้าพังๆ ของข้าไป!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ติดตามของเฟิงจิ่นเฉิงก็พูดเสียงต่ำทันที “เจ้าชายรอง ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะกลัวว่าพวกเราจะตามทัน ดังนั้นจึงสับขาหลอก”

คำให้การทั้งหมดดูปกติ เจ้าของร้านและผู้เช่าอีกสองสามคนไม่ได้ถามอะไรเลย

คนเก้าคนที่เขาส่งไปก็ยังนอนอยู่บนถนนภูเขา ร่างกายเปียกโชกไปด้วยน้ำฝน ชายมีหนวดก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

เฟิงจิ่นเฉิงไม่แน่ใจว่าอวิ๋นหลิงและเวินหวยหยูหนีไปตอนไหน แต่ถ้าหนีไปเร็ว อีกฝ่ายอยากจะกลับเมืองหลวง เวลาก็เพียงพอ

ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกสงสัยหญิงตั้งครรภ์คนนี้ แต่เขารู้สึกว่ามันอาจจะบังเอิญมาก

เฟิงจิ่นเฉิงเม้มปากไม่พูดอะไร ก้าวเข้าไปในห้อง แล้วมองไปรอบๆ ราวกับมองหาบางสิ่ง

อวิ๋นหลิงเม้มริมปากที่ยากจะมองเห็น นางซ่อนเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่เปลี่ยนไว้ล่วงหน้า แทบไม่ได้อยู่ในห้องเลย แม้ว่าเฟิงจิ่นเฉิงจะค้น นางก็ไม่กลัว

“ใต้เท้า ท่านกำลังสืบคดีลับอะไรอยู่หรือ? หรือว่าหญิงสองคนนั้นเป็นหัวขโมย? ถ้าอย่างนั้นต่างหูที่นางให้เป็นรางวัลข้านางก็ขโมยมาใช่หรือไม่?”

อวิ๋นหลิงรีบถามคำถามเป็นชุดกับเฟิงจิ่นเฉิง น้ำเสียงของนางดูเป็นกังวลราวกับว่านางกลัวโอกาสหลุดลอยไป

“นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า ถอยไป”

เฟิงจิ่นเฉิงรู้สึกรำคาญเล็กน้อยกับคำถามของนาง เขาโบกมือ คิดจะส่งคนวิ่งกลับไปดู

เวินหวยหยูถอนหายใจด้วยความโล่งอก ค่ำคืนที่หนาวเหน็บ นางก็อดจามออกมาไม่ได้ มือลูบจมูก

ดวงตาของเฟิงจิ่นเฉิงบังเอิญเหลือบไปมองข้อมือสีขาวราวกับหิมะของนาง สีหน้าก็กลายเป็นนิ่งขรึมทันที

เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว คว้ามือของเวินหวยหยูขึ้นมาทันที และถกแขนเสื้อขึ้น แขนเรียวยาวสีขาวตัดกับสีดำเหลืองบนใบหน้าของนาง

เวินหวยหยูตะลึงงัน ในใจก็เริ่มรู้สึกไม่ดี

ใบหน้าของเฟิงจิ่นเฉิงเปลี่ยนไป หัวเราะเสียงต่ำออกมา แล้วขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“พระชายาจิ้งอ๋อง...ชิงผิงจวิ้นจู่ พวกเจ้าเล่นตลกกับข้าเนียนจริงๆ...”

หลังจากพูดจบ ผู้ติดตามที่อยู่หน้าประตูก็ค่อยๆ มีสีหน้านิ่งขรึมแล้วล้อมพวกนาง

เอาไว้

ประตูถูกปิด ปิดกั้นสายตาที่แอบสังเกตของฟงจื่อโจว

โชคดีที่เขาเป็นคนฝึกวรยุทธ์ มีตาและหูที่เฉียบคม แม้ว่าเขาจะถูกกั้นด้วยผนังห้อง แต่ก็ยังได้ยินเสียงในห้องรางๆ

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายรู้ความจริงแล้ว เวินหวยหยูรีบชักมือกลับไปแล้วดึงแขนเสื้อลง วิ่งไปหาอวิ๋นหลิงอย่างประหม่าด้วยสายตาระแวดระวัง

“เจ้าชายรองเฟิง หวยหยูไม่มีความคับข้องใจหรือเป็นศัตรูกับเจ้า เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?”

เมื่อเห็นท่าทางประหม่าของเวินหวยหยู เฟิงจิ่นเฉิงดูเหมือนจะพอใจ ก่อนจะเผยรอยยิ้มจางๆ ออกมา