ตอนที่ 165 โจมตีถึงชีวิต

หลังจากเฟิงจิ่นเฉิงพูดด้วยความประหลาดใจเสร็จแล้ว สายตาก็มองไปที่ใบหน้าสะอาดของอวิ๋นหลิงโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาก็ตะลึงเล็กน้อย

เป็นครั้งแรกที่เขาได้รู้ ว่าเจ้าคนอัปลักษณ์ที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงไม่มีปานบนใบหน้า และยังมีใบหน้าที่งดงามจนคนตกตะลึงเช่นนี้!

อวิ๋นหลิงเงยหน้าขึ้นมองเขา วางตะเกียบลงแล้วเรอออกมา ด้านข้างไม่มีไม้จิ้มฟัน จึงเอาเล็บมาแคะฟันแทน

นางทักทายเขาด้วยเสียงงึมงำ “โย่ เจ้ามาแล้ว”

เฟิงจิ่นเฉิงกได้สติกลับมา หลังจากเห็นบุคลิกที่ไม่เข้ากับความงามไร้ที่เปรียบของนาง สีหน้าของเขาก็เหมือนจะจนใจจนพูดไม่ออก

“เจ้าไม่กลัวสักนิดเลยหรือ?”

อวิ๋นหลิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไปอย่างจริงใจ “หากเจ้าหมายถึงความกังวลใจและตื่นตระหนก โทษที ข้าไม่เคยมีอารมณ์แบบนั้นมาก่อน”

ในฐานะผู้มีพลังจิต บทเรียนแรกที่องค์กรสอนนางก็คือการสงบสติอารมณ์ตลอดเวลาไม่ว่าจะสถานการณ์อันตรายเพียงใด

เฟิงจิ่นเฉิงจับจ้องอวิ๋นหลิงราวกับต้องการหาร่องรอยความกลัวและความตื่นตระหนกบนใบหน้าของนาง แต่กลับไม่มีอะไรผิดปกติเลยสักนิด

เขาพูดด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน “หรือว่าเจ้ารู้จุดประสงค์ที่ข้าพาเจ้ามาที่นี่?”

“นี่เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร ถ้าข้ารู้ ข้าจะตามเจ้ากลับมาหรือ?”

ถ้าไม่ใช่เพราะอยากรู้ว่าเขามีแผนการชั่วร้ายอะไร นางก็อาจจะลงมือเอาชีวิตสุนัขของเขาตั้งแต่อยู่โรงเตี๊ยมแล้ว

เฟิงจิ่นเฉิงหัวเราะเบาๆ สะบัดพัดแล้วเขย่าเบาๆ “พระชายาจิ้งอ๋องน่าจะรู้นะว่าเด็กในท้องของเจ้าเป็นเหมือนเสี้ยนหนามที่ทิ่มแทงเนื้อของฮองเฮามาตลอด”

“ท่านป้าคิดเสมอว่าถ้าเจ้าไม่มีลูกก็คงจะดีไม่น้อย แต่ในความคิดของข้าสตรีนั้นช่างมองการณ์ใกล้เกินไป ถ้าเด็กอยู่ในมือของตระกูลเฟิง จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของจิ้งอ๋องก็จะอยู่ในมือของพวกเรา”

เขาไม่เห็นด้วยกับความคิดของฮองเฮาเฟิงมาโดยตลอด แทนที่จะกำจัดลูกของอวิ๋นหลิง เป็นการดีกว่าที่จะเอามาครอบครองเป็นของตน แบบนี้คิดว่าจะควบคุมเซียวจิ้งเฉิงไม่ได้อีกหรือ?

หลังจากได้ยินดังนั้น อวิ๋นหลิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เข้าใจความหมายของเฟิงจิ่นเฉิงอย่างรวดเร็ว “ที่แท้เจ้าก็คิดจะขังข้ากับลูกเอาไว้นี่เอง แล้วเอาไปขู่เจ้าบอดนั่นสินะ?”

ไตร่ตรองปัญหาจากความปรารถนาส่วนตัว

เฟิงจิ่นเฉิงยกยิ้ม “ตอนนี้เจ้าอยู่ในมือของตระกูลเฟิงแล้ว จิ้งอ๋องจะตกลงแต่งงานกับจิ้งเหวยในฐานะพระชายาเพื่อความปลอดภัยของเจ้า”

สตรีต่ำช้า ที่แท้ก็หมายตาผู้ชายของนางนี่เอง ไม่แปลกใจเลยที่ก่อนหน้านี้คอยวิ่งมาหาเรื่องโดยไร้สาเหตุ

อวิ๋นหลิงพูดโดยไม่เหลือบตามอง “ข้าเกรงว่าพอข้าคลอดลูกแล้ว พวกเจ้าจะไม่ไว้ชีวิตข้าน่ะสิ”

เฟิงจิ้นเฉิงพูดด้วยสีหน้าชั่วร้าย “ถูกต้อง ก่อนหน้านี้เคยวางแผนไว้แบบนี้ แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว...”

เมื่อมองไปที่ใบหน้าของอวิ๋นหลิงอีกครั้ง ก็เปล่งประกายเล็กน้อย

“หลังจากสองเดือน จะไม่มีพระชายาจิ้งอ๋องฉู่อวิ๋นหลิงในโลกนี้อีกต่อไป เจ้าก็อยู่ที่หมู่บ้านน้ำพุร้อนที่นี่ให้สบายใจเถอะ เห็นแก่ใบหน้านี้ของเจ้า ตราบใดที่เจ้าเชื่อฟังข้า ข้าก็จะปฏิบัติกับเจ้าอย่างดี”

“เหมือนกับสตรีพวกนั้นที่ถูกขังอยู่ในลานด้านในนี้น่ะหรือ?”

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะสังเกตเห็นแล้วสินะ” เฟิงจิ่นเฉิงหรี่ตามองแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ใช่แล้วล่ะ ที่หมู่บ้านนี้เป็นที่ที่ข้าใช้รวบรวมสาวงาม และเจ้าก็เป็นหนึ่งคนที่โดดเด่นที่สุดในของที่ข้าซ่อนเอาไว้ทั้งหมด...”