ตอนที่ 172 นางยังไม่อยากตาย

หมอตำแยรีบมาเรือนชิงหลัน พอเห็นเซียวปี้เฉิงอยู่ในห้องก็ร้องออกมา

“ว้ายตายแล้ว! ท่านอ๋องท่านเป็นบุรุษ จะอยู่ในห้องคลอดได้อย่างไร! มันไม่มงคลกับท่าน ท่านรีบออกไปเถอะ!”

พูดไปนางก็ลากแม่นมเฉินให้ดันเซียวปี้เฉิงออกไป

เซียวปี้เฉิงนิ่งไม่ไหวติง เสียงดังเกรี้ยวกราด “ข้าจะอยู่เฝ้าที่นี่! นางคลอดลูกให้กับข้าเป็นเรื่องไม่มงคลยังไง?”

หมอตำแยตกใจแต่ก็ไล่เขาไม่ได้ สีหน้าลำบากใจ

“แต่…..แต่สตรีทำคลอด ท่านจะอยู่ดูได้อย่างไรกัน? ตายแล้วทำไมพระชายาถึงกำดาบเอาไว้ล่ะ ไม่มงคลเอาเสียเลย…..”

เซียวปี้เฉิงไม่สนใจ จับมืออวิ๋นหลิงอย่างกังวล “เจ้าดีขึ้นบ้างไหม?”

เขารับรู้ถึงพลังจิตของอวิ๋นหลิงที่เริ่มมั่นคงขึ้นกว่าเดิม

อวิ๋นหลิงเริ่มได้สติ เหงื่อท่วมเอ่ยเสียงค่อย “ข้าแค่รู้สึกว่าพอเจ็บท้อง หัวก็เจ็บตาม ตอนนี้ดีขึ้นเยอะแล้ว…..”

พูดจบไม่ทันไร ท้องก็หดเกรงจนเจ็บอีก หัวก็วิงเวียนเจ็บแปลบตามกัน

เซียวปี้เฉิงได้ยินมาว่า ตอนสตรีคลอดลูกจะปวดอย่างต่อเนื่องเป็นระยะ เขากำมือนางแน่น รถามหมอตำแยอย่างร้อนใจ

“นางต้องทนเจ็บอีกนานเท่าใดถึงจะคลอด?”

“ท่านอ๋อง นี่ยังพึ่งเริ่มเอง! พระชายาเป็นท้องแรกด้วย เร็วสุดก็ห้าชั่วยาม ช้าสุดก็สิบกว่าชั่วยาม มิหนำซ้ำนี่เป็นการยังคลอดลูกแฝดก่อนกำหนดอีก!”

เซียวปี้เฉิงหน้าซีดเผือด “นานขนาดนั้นเลยรึ?”

เมื่อคิดว่าอวิ๋นหลิงต้องทนเจ็บทั้งวัน ใจเขาปวดราวกับถูกมีดกรีดจนอยากเจ็บแทนนาง

“ท่านอ๋องวางใจเถิด ถึงพระชายาจะคลอดก่อนกำหนด แต่ตำแหน่งครรภ์ตรง แม้จะท้องลูกแฝด แต่ท้องไม่ใหญ่มากเกินขนาด ทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดีแน่ ”

หมอตำแยมีประสบการณ์ทำคลอดมากมาย ไม่ร้อนใจพูดปลอบใจเซียวปี้เฉิง

“เดี๋ยวท่านควรรีบสั่งให้ในครัวจัดเตรียมของกินเอาไว้ การคลอดลูกต้องใช้แรงมาก ยังมีศึกหนักที่รออยู่”

อวิ๋นหลิงได้สติจากการทรมานทั้งสองทาง พูดเสียงแหบอย่างลำบาก “ใช่ ให้ครัวจัดเตรียมของกินไว้เยอะๆ ตอนนี้ข้าเริ่มหิวแล้ว”

เซียวปี้เฉิงได้ยินดังนั้นก็รีบให้แม่นมเฉินสั่งในครัวเตรียมของกินเอาไว้

“แม่หมอ ตอนนี้ข้ายังไม่ต้องการคนเฝ้า เจ้าออกไปก่อนเถอะ ข้าขอคุยกับท่านอ๋องลำพังหน่อย”

อวิ๋งหลิงพยุงท้อง หน้าซีดไร้สีเลือด แต่ยังพยายามตั้งสติเอาไว้

หมอตำแยพยักหน้า นางเห็นภาพหญิงคลอดลูกมานับไม่ถ้วน รู้ดีว่ายังไม่ถึงช่วงเวลาสำคัญ จึงออกจากห้องอย่างไม่คัดค้าน