ตอนที่ 178 พระชายาเปลี่ยนไป

อวิ๋นหลิงได้พักผ่อนเป็นเวลาสองวันหลังจากตื่นขึ้น สภาพร่างกายและจิตใจของนางก็ค่อยๆดีขึ้น แม้ว่าเซียวปี้เฉิงจะมีหน้าที่อย่างเป็นทางการ แต่เขาก็ยังพยายามอยู่ในจวนจิ้งอ๋องเพื่อดูแลนาง

“ดูเหมือนว่าเรายังไม่ได้ตั้งชื่อให้กับเจ้าตัวแสบสองคนนี้”

อวิ๋นหลิงสะกิดแก้มอันอ่อนนุ่มของต้าเป่าและเอ้อร์เป่าอย่างระมัดระวัง รู้สึกถึงความรู้สึกแปลกๆในหัวใจของนาง นางนึกไม่ถึงว่าเนินเนื้อเล็กๆสองก้อนนี้เกิดจากท้องของนางเอง

เซียวปี้เฉิงยิ้มและพูดว่า “ประเพณีในแคว้นต้าโจวนั้นแตกต่างจากแคว้นอื่นๆ ในอดีตมีสงครามมากมาย ผู้คนจึงเชื่อว่าชีวิตแสนสั้นนั้นดีกว่าชีวิตที่ยืนยาว พวกเขาจะรอจนกว่าเด็กอายุครบหนึ่งปีก่อนจึงจะตั้งชื่อ”

แม้แต่ราชวงศ์ก็ปฏิบัติตามนี้ ยกเว้นว่าชื่อของรัชทายาทจะต้องคำนวณโดยสำนักหอดูดาวหลวงตามอักขระทั้งแปด

“ชื่อทางการของลูกชายเราจะตัดสินใจได้เฉพาะในช่วงฉลองพระจันทร์เต็มดวงครั้งแรกเท่านั้น แต่ในระหว่างนี้เจ้าสามารถตั้งชื่อเล่นให้พวกเขาได้”

อวิ๋นหลิงแย่มากในการตั้งชื่อสิ่งต่างๆ นอกจากนี้ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าก็เคยถูกเรียกด้วยชื่อเหล่านั้นมาระยะหนึ่งแล้ว จึงยังคงเรียกชื่อนั้นต่อไป

เวลาส่วนใหญ่แล้ว เจ้าหนูน้อยทั้งสองนอนหลับ และเมื่อตื่นขึ้น พวกเขาก็กินหรือไม่ก็ถ่ายอุจจาระ

อวิ๋นหลิงพยายามอุ้มต้าเป่าไว้ในอ้อมแขนของนางอย่างอ่อนโยน แต่ในไม่ช้าลูกชายที่หลับใหลของนางก็ตื่นขึ้นและเริ่มโจมตีหูของนางด้วยเสียงร้องของเขา

“ว้าาาา!”

แม่นมเฉินรีบสอนวิธีปรับท่าทางของนางอย่างรวดเร็ว “อ่า พระชายา ท่านอุ้มลูกแบบนั้นไม่ได้นะเพคะ ควรจะเป็นแบบนี้”

ขณะที่นางปลอบต้าเป่า เอ้อร์เป่าในอ้อมแขนของเซียวปี้เฉิงก็เริ่มร้องไห้

เซียวปี้เฉิงยื่นเอ้อร์เป่ากลับไปให้แม่นมเฉินด้วยท่าทางผิดหวัง “ข้าไม่ได้จับเขาผิดทางใช่ไหม?”

เอ้อร์เป่าเงียบกว่าและอ่อนโยนกว่าต้าเป่ามาก แทบไม่เคยร้องไห้เลย แต่ทุกครั้งที่เซียวปี้เฉิงพยายามจับเขา เจ้าตัวเล็กจะเริ่มส่งเสียงครวญคราง

สิ่งนี้ทำให้การเป็นพ่อครั้งแรกของเซียวปี้เฉิงรู้สึกพ่ายแพ้อย่างมาก

แม่นมเฉินปลอบใจเอ้อร์เป่าและหัวเราะเบาๆ “เด็กแรกเกิดมีผิวที่อ่อนโยนและบอบบาง บางทีมือของฝ่าบาทอาจจะแข็งเกินไป ซึ่งทำให้เขาไม่สบาย”

เซียวปี้เฉิงไม่เชื่อ แม้ว่าเขาจะมีมือที่หยาบกร้านเหมือนกระดาษทราย แต่เขาก็ไม่รู้สึกถึงอะไรภายใต้เสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วงหนาๆ!

“ข้าคิดว่า เขาจำที่ข้าตบเขาตอนเกิดได้ และตอนนี้เขาไม่อยากให้ข้าอุ้ม”

แม่นมเฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “จิ้งอ๋อง ท่านช่างน่าตลก เด็กแรกเกิดจะรู้มากขนาดนั้นได้อย่างไร?”

เซียวปี้เฉิงเงียบลง เขาสงสัยว่าเอ้อร์เป่ากำลังเก็บความแค้นเอาไว้ แต่เขาไม่มีหลักฐาน

แม้จะถูกปฏิเสธโดยลูกชายของเขา แต่เซียวปี้เฉิงก็ยังไม่มอบหน้าที่ดูแลเด็กให้กับคนอื่น เด็กสองคนนอนในห้องเดียวกันในเรือนหลันชิงตอนกลางคืน

ทั้งคู่ไม่มีประสบการณ์ในการดูแลเด็ก มักจะทำข้าวของวุ่นวายและตะเกียกตะกายไปทั่วห้อง

ถือได้ว่าเป็นการบันทึกพฤติกรรมของพ่อแม่มือใหม่ในยุคเก้าศูนย์แบบชีวิตจริง

จากนั้นเพียงสองวัน ทั้งอวิ๋นหลิงและเซียวปี้เฉิงก็กลายเป็นพ่อแม่ตาแพนด้าคู่หนึ่ง

หลังจากถูกปลุกโดยต้าเป่าที่ร้องไม่รู้กี่ครั้ง อวิ๋นหลิงก็หาวและถอนหายใจ “ข้าสงสัยจริงๆว่าวิวัฒนาการพลังจิตของเด็กคนนี้คือการโจมตีด้วยเสียง”

นางอุ้มต้าเป่าอย่างชำนาญ ผู้ซึ่งมีปากอิ่มเงียบอยู่ในอ้อมแขนของนาง

เซียวปี้เฉิงตื่นขึ้นทันทีเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของอวิ๋นหลิง พูดด้วยความเป็นห่วงว่า “ถ้าเจ้ารู้สึกไม่สบาย ให้แม่นมดูแลพวกเขาในตอนกลางคืน เจ้าควรพักผ่อน”

“ไม่จำเป็น ข้าต้องการดูแลพวกเขาสองคนเอง”

ท่าทางของอวิ๋นหลิงอ่อนลงในขณะที่นางตรวจสอบใบหน้ากลมของต้าเป่าอย่างระมัดระวังและยิ้มอย่างอ่อนโยน

“เจ้าว่าถ้าเขาเป็นลูกสาว เขาคงจะไม่จุกจิกขนาดนี้?”

“ไม่หรอก เอ้อร์เป่าเป็นคนประพฤติดีมาก”

“ถ้าเรามีมังกรกับหงส์สักคู่คงจะดีมาก ลูกชายกับลูกสาวน่าจะเข้ากันได้ดี”

เซียวปี้เฉิงกอดนางและยิ้ม “ไม่ว่าจะเป็นลูกชายหรือลูกสาว มันคือโชคชะตา”

อวิ๋นหลิงนอนลงบนหน้าอกของเขาและหาว หลับตา “คราวหน้าเรามาพยายามมีลูกสาวกันเถอะ”

“เจ้าอยากได้อีกไหม”

เซียวปี้เฉิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากช่วงเวลาแห่งความสุขชั่วครู่ เขาก็ลังเลเล็กน้อย

อวิ๋นหลิงรู้สึกถึงความลังเลใจและเลิกคิ้ว “เป็นอะไร ท่านไม่พอใจที่ข้าอยากมีลูกอีก? หรือท่านไม่ชอบลูกสาว?”