ตอนที่ 204 ตีสัตว์ประหลาดตลอดคืน

อย่างไรก็ตาม นางไม่ได้ติดตามเขา

รุ่ยอ๋องไม่มีอารมณ์และไม่ได้สนใจใดๆ แต่ยาก็มีฤทธิ์พิเศษบางอย่าง สักพักเริ่มออกฤทธิ์ เขาจะกลับไปที่เรือนหานตาน

ฉู่อวิ๋นหานนอนบนเตียงอย่างสงบเพื่อรอให้รุ่ยอ๋องกลับมา นางไม่กังวลเลยสักนิดว่าเขาจะไปที่จวนหลักเพื่อตามหาหรงฉาน

รุ่ยอ๋องไม่สนใจในตัวหรงฉาน ถ้าไม่ใช่เพราะการเฝ้าระวังของแม่นมจัง เขาคงไม่ได้อยู่ที่จวนหลักเลย

นางคิดอย่างมั่นใจ แต่รุ่ยอ๋องไม่ได้กลับมาในคืนนั้น

“……”

“ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่?”

ในจวนหลัก หรงฉานซึ่งตื่นขึ้นจากการหลับใหลมีสีหน้ามึนเมา นางขยี้ตาที่อ่อนล้าและค่อนข้างแปลกใจที่เห็นรุ่ยอ๋อง

แม่นมจังถูกเรียกตัวกลับตำหนักเพื่อติดตามฮองเฮาเฟิง แล้วทำไมเขาถึงมาหานาง?

รุ่ยอ๋องงุนงงเมื่อมองมาที่นาง หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขากระซิบว่า “เจ้าช่วยคุยกับข้าสักพักได้ไหม?”

เขารู้สึกเป็นทุกข์ในหัวใจของเขาจนเขาต้องการใครสักคนที่จะพูดคุยด้วย เขามาที่นี่โดยไม่ทันรู้ตัว

หรงฉานรู้ว่าไม่กี่วันที่ผ่านมาเขากังวลเกี่ยวกับฮองเฮา หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางก็พยักหน้า

“นั่งลงและผิงไฟให้อุ่น ข้าจะให้ครัวเอาน้ำร้อนมาให้ท่าน การใส่เสื้อผ้าเปียกอาจทำให้ท่านป่วยได้”

พูดตามตรง แม้ว่านางกับรุ่ยอ๋องจะไม่ค่อยชอบกัน แต่พวกเขาก็เข้ากันได้ดีตั้งแต่แต่งงาน

ในคืนวันแต่งงาน รุ่ยอ๋องพูดกับนางว่า

“เราต่างก็เป็นคนที่ไม่สามารถควบคุมชีวิตของตัวเองได้ ภายนอกอาจดูมีเสน่ห์ แต่เราไม่สามารถแม้แต่จะตัดสินใจแต่งงานเอง ข้ามีคนในใจแล้วและสัญญากับนางตลอดชีวิต ข้ารู้ว่าเจ้าไม่มีความรู้สึกกับข้า ดังนั้นจากวันนี้ไป หากวันหนึ่งเจ้ามีคนในใจและต้องการออกจากจวนรุ่ยอ๋อง ข้าจะช่วยเหลือเจ้าอย่างสุดความสามารถ”

เขาเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ แม้ว่าพวกเขาจะถูกบังคับให้อยู่ด้วยกันในห้องของนางเกือบตลอดเวลาในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา แต่พวกเขาก็ไม่เคยมีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมแม้แต่จะนอนเตียงเดียวกัน

ในเวลาเดียวกันเขาไม่เคยปล่อยให้ใครรังแกนาง

เนื่องจากเหตุการณ์ที่งานแข่งเรือในเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง ความประทับใจของหรงฉานที่มีต่อรุ่ยอ๋องถึงจุดต่ำสุด แต่ก็ดีขึ้นบ้างในช่วงเวลานี้

บางครั้งนางรู้สึกว่านอกเหนือจากแง่มุมบางอย่างแล้ว รุ่ยอ๋องยังเป็นคนดีอีกด้วย อย่างน้อยสำหรับความภักดีและมิตรภาพของฉู่อวิ๋นหาน นางอดไม่ได้ที่จะอิจฉาและโหยหามัน

เมื่อไหร่นางจะได้เจอผู้ชายแบบนี้สักที?

หรงฉานเพิ่งอาบน้ำและพักผ่อนเสร็จ และในครัวก็ยังมีน้ำร้อนอยู่มากมาย สาวใช้รีบนำเสื้อผ้าสะอาดของรุ่ยอ๋องไปด้วย

หลังจากล้างความหนาวเย็นทั่วร่างกายออกไปแล้ว รุ่ยอ๋องรู้สึกว่าร่างกายของเขาไม่เย็นอีกต่อไป

ในคืนฤดูใบไม้ร่วงที่ฝนตกและอากาศหนาวเย็น หรงฉานยกมุมผ้าห่มเองและขยับครึ่งหนึ่งของเตียงเพื่อให้มีที่ว่างสำหรับเขา

“มีผ้าห่มแค่ผืนเดียว เบียดกันเถอะ”

แรกเริ่มเมื่อแต่งงานกันก็เคยนอนกันนอน คนหนึ่งนอนที่ คนหนึ่งนอนที่พื้น แม่นมจังมักซุ่มซ่อนอยู่ ด้วยประสาทสัมผัสที่เฉียบคมของนาง กลัวว่านางจะจับพฤติกรรมที่น่าสงสัยได้ ทั้งสองจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องนอนแยกเตียงกัน หลังจากนั้นไม่กี่เดือน พวกเขาก็เริ่มคุ้นเคยกับมัน

รุ่ยอ๋องรู้สึกหนาวมาก จึงไม่ลังเลที่จะคลานเข้าไปในผ้าห่ม เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะเตียงอุ่นเกินไปหรือเปล่า แต่หลังจากนอนไปสักพักเขาก็เริ่มรู้สึกร้อน

“ท่านอยากคุยกับข้าเรื่องอะไร?”