ตอนที่ 244 ผู้ชายจะพูดว่าไม่ได้ไม่ได้

“แค่ก...ก็ไม่เชิง เป็นวิชาที่เลือกเรียนเอง แต่ส่วนมากทุกคนจะอยากเรียนกันทั้งนั้น”

“...”

เซียวปี้เฉิงรู้ว่าสตรีก่อนแต่งงานก็มีแม่นมชี้แนะเรื่องการเข้าเรือนหอ แต่ก็ไม่ได้พิเรนทร์ขนาดนี้

ข้อมูลการสาธิตจริงนี้เปิดโลกทัศน์ของเขาอีกครั้ง เขาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ดวงตาใหญ่จ้องดวงตาเล็ก ผ่านไปครึ่งค่อนวันอวิ๋นหลิงจึงลั่นออกมาว่า

“ตกลงท่านไหวหรือไม่?”

ถ้าไม่ไหวจริงๆ นางจะอยู่ด้านบนแล้ว

อวิ๋นหลิงยังไม่ทันพูดจบ ทันใดนั้นปากก็โดนกลบทับ ท้ายทอยกระแทกหมอนแรงๆ คนด้านบนกัดนางสองครั้งด้วยความเกรี้ยวกราด

“โอ๊ย..” อวิ๋นหลิงมึนงง จ้องหน้าเขาแล้วเอ่ยว่า “จู่ๆเป็นบ้าอะไร?”

เซียวปี้เฉิงมองนางด้วยดวงตามืดครึ้ม สีหน้าเหลืออดและหงุดหงิดเล็กน้อย

“เมียจ๋า ผู้ชายจะบอกว่าไม่ไหวไม่ได้”

“ไหวไม่ไหวก็ต้องดูที่การกระทำ ข้าไม่รู้หรอกว่าท่านไหวหรือเปล่า แต่ข้าไหว”

“สามีอย่างข้าอยากรู้มากว่าเจ้าเคยรู้สึกอายหรือว่าเขินบ้างไหม?”

อวิ๋นหลิงกระพริบตาปริบๆ “หา...เอ่อ...ท่านหมายถึงอายจนหน้าแดง หัวใจเต้นเร็วหรือ? นับแต่ข้าอายุสิบขวบก็ไม่ค่อยมีความรู้สึกพวกนั้นแล้ว”

ต้องขออภัยด้วย บทเรียนแรกที่องค์กรให้พวกนางเรียนก็คือควบคุมอารมณ์และความรู้สึกตัวเอง

“ยิ่งทำเรื่องที่มีความสุขกับคนรัก ทำไมต้องอายด้วย? ข้าไม่มีประสบการณ์โดยตรง แต่อยากใช้ความรู้ของตัวเองทำให้พวกเราสองคนสบายและมีความสุขเพิ่มขึ้น”

อวิ๋นหลิงพูดมาถึงจุดนี้ สีหน้าเผยความจริงจังและไร้เดียงสาที่ไม่เคยมีบ่อยครั้งออกมา

เซียวปี้เฉิงชะงักงัน เกิดความรู้สึกแปลกใจกลางใจ จากนั้นก็หัวเราะออกมา รู้ว่าตัวเองมองข้ามบางสิ่งไป

อวิ๋นหลิงไม่ได้รังเกียจเขาหรอก แต่เติบโตในสิ่งแวดล้อมที่ไม่เหมือนคนทั่วไป การแสดงออกถึงแตกต่างจากคนปกติ

เขาหัวเราะเบาๆ สีหน้าอ่อนโยนและประคบประหงมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

“ดี แต่ข้าก็อยากสอนอะไรเจ้าด้วย”

หัวใจเต้นรัวแรงเพราะคนรักคือสิ่งเสพติดอย่างหนึ่ง คือรสชาติหอมหวานที่ยากจะพรรณนา

“เมียจ๋า ความสุขบางอย่างในโลกใบนี้จำเป็นต้องใช้กายและใจพร้อมกันถึงจะทำให้เกิดความตื่นเต้นได้”

อวิ๋นหลิงมองเซียวปี้เฉิงด้วยความอึ้ง และไม่รู้เพราะเหตุใดนางรู้สึกว่าเขาต่างจากเมื่อกี้อย่างสิ้นเชิง

ใบหน้าอันคุ้นชินที่อยู่ด้านบนนาง มองนางด้วยความดวงดำขลับ เขาไม่หลบหลีกและไม่เขินอีกต่อไป เปลี่ยนเป็นหนักแน่นขึ้นมา

ทั้ง ๆ ที่ดวงตาเขาอ่อนโยนมาก แต่ยิ่งเขาเข้าใกล้ อวิ๋นหลิงก็รู้สึกกดดันอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

สมองของนางด้านชา จากนั้นความคิดอ่านก็เริ่มเชื่องช้า

ก่อนหน้านี้พวกเขาก็เคยจูบกันหลายครั้ง แต่ไม่เหมือนครั้งนี้

เซียวปี้เฉิงรับรู้ได้ว่าหัวใจนางเต้นเร็วขึ้น แววตาเผยรอยยิ้มขึ้น “รู้สึกอย่างไรบ้าง?”

อวิ๋นหลิงพยักหน้าหงึกๆ “ก็ดี ต่างจากเมื่อก่อน”

เซียวปี้เฉิงคลี่ยิ้ม เอาหน้าผากแนบหน้าผากนาง ก่อนจะใช้ปลายจมูกถูไถจมูกนาง

ท่าทางนี้ทำให้อวิ๋นหลิงรู้สึกสบายใจและหวานละมุนแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ทว่าก็ยังมีความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ทำให้นางทำตัวไม่ถูก

คือความรู้สึกสูญเสียการควบคุม ทว่านางไม่เครียดและไม่กลัว ทางกลับกันยังรู้สึกเปรมปรีดิ์อีกด้วย

“...ข้าเหมือน...เข้าใจสิ่งที่ท่านกล่าวแล้วเล็กน้อย”

“งั้นพวกเราทำต่อ”

เซียวปี้เฉิงบีบพวงแก้มนาง แขนอันกำยำยกขึ้นไปปล่อยมุ้งลงมา ปิดกั้นความหนาวของต้นฤดูเหมันต์