ตอนที่ 269 อย่าได้สบประมาทข้า

ดวงตาของหวงกุ้ยเฟยเบิกกว้าง และนางมองดูอวิ๋นหลิงด้วยความไม่เชื่อ โกรธจนควันออกทวารทั้งเจ็ด

เจ้าเด็กนี่บ้าไปแล้วจริงๆ นางกล้าพูดแบบนี้ได้ยังไง!

นี่กำลังเหยียบหน้านางให้จมดิน!

จักรพรรดิจาวเหรินไม่อาจหาทางลงได้ชั่วครู่ และเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงด้วยความโกรธ

พระเจ้าหลวงเหลือบมองฝูงชนอย่างรวดเร็ว และเป็นคนแรกที่ทำลายการหยุดชะงัก เพียงแต่พบว่าทันใดนั้นเขาก็ร้อง "ไอหยา" เอามือกุมท้อง และความเจ็บปวดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่มีรอยย่นของเขา

ใบหน้าของจักรพรรดิจาวเหรินเปลี่ยนไปด้วยความหวาดกลัว และเขาก็รีบไปช่วยเขา "เสด็จพ่อเกิดอะไรขึ้นกับท่าน?"

“เสด็จปู่ สบายดีหรือไม่?”

“เสด็จปู่...”

ทุกคนมารวมตัวกัน และอวิ๋นหลิงก็ขยับขาของนางโดยไม่รู้ตัว ทำให้หัวใจของนางบีบรัด

เป็นไปได้ไหมว่าชายชราตัวน้อยกำลังโกรธ?

จักรพรรดิย่นหน้าของเขา ยกมือขึ้นทันทีและคว้าแขนเสื้อของอวิ๋นหลิง ยิ้มฟันแล้วพูดว่า "จู่ๆ ข้าก็รู้สึกปวดท้องมาก อาจเป็นเพราะอาหารคืนนี้มันเยิ้มและมีเนื้อมากเกินไป นังหนูหลิงช่วยฉีดยาให้ข้าที ช่วยข้าบรรเทาอาการปวด!”

หลังจากพูดแบบนี้ เขาก็แอบขยิบตาให้อวิ๋นหลิง โดยไม่มีร่องรอยความเจ็บปวดในดวงตาที่สดใสของเขา

อวิ๋นหลิงรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย นางเข้าใจว่าพระเจ้าหลวงกำลังพยายามช่วยนาง และความโกรธและความคับข้องใจที่เพิ่งปะทุขึ้นก็อดไม่ได้ที่จะบรรเทาลงมาก

จักรพรรดิจาวเหรินเห็นสิ่งนี้ และอารมณ์ของเขาก็ซับซ้อนมากในทันที แม้ว่าเขาจะรำคาญและทำอะไรไม่ถูกกับพฤติกรรมสมรู้ร่วมคิดของจักรพรรดิรุ่นเยาว์ แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรีบลงบันได

“มีคนมาที่นี่! ส่งจักรพรรดิกลับไปที่ตำหนักฉางหนิงโดยเร็ว ขอให้พระชายาชิงอี้ไปกับเขา และปฏิบัติต่อจักรพรรดิทันที!”

เมื่อจักรพรรดิจาวเหรินออกคำสั่ง แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าล่าช้า เขาก็รีบขอให้อวิ๋นหลิงติดตามจักรพรรดิกลับไปที่ตำหนักฉางหนิง และไล่องค์ชายทั้งหมดที่อยู่ ณ ที่นี้ และขอให้ขันทีฟู่ส่งองค์หญิงเก้ากลับไปที่พระราชวังเป็นการส่วนตัว

เรื่องราวได้พลิกผันเป็นเช่นนี้

หวงกุ้ยเฟยมองดูการเล่นพรรคเล่นพวกของจักรพรรดิอย่างช่วยไม่ได้ และเมื่อนางกลับมาที่วัง นางก็โกรธมากจนคว่ำถ้วยชาบนโต๊ะลงกับพื้น หน้าอกของนางพองขึ้นและล้มลง

“เกินไปจริง พระเจ้าหลวงที่จะปกป้องหญิงสาวที่ตายไปแล้วเช่นนี้ ทำไมกัน!”

ใบหน้าของเยี่ยนอ๋องเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาปิดประตูจวนและถามอย่างกังวล "นางสนม เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเจ้าถึงยั่วยุพี่สะใภ้สาม?"

"วังของข้ายั่วยวนนาง?" หวงกุ้ยเฟยโกรธมากจนแทบจะหายใจไม่ออกและสาปแช่งโดยไม่มีคำพูดใด ๆ "อวี้จือ! ข้าเป็นแม่ของเจ้าหรือนางเป็นแม่ของเจ้า? เจ้าปกป้องนางเสมอ หมายความว่าอย่างไรกัน เอาจริงเอาจังกับข้าแม่สามีหรือเปล่า”

“เมื่อครู่ไม่ได้ยินที่นางพูดหรือ ฝ่าบาทขอให้นางขอโทษข้า แล้วนางก็เหยียบหน้าข้าจมดินแล้วกระทืบลงบนพื้นต่อหน้าผู้คนมากมาย ถ้าเจ้าไม่รู้สึกเสียใจกับการกระทำผิด นางสนมก็แค่นั้นแหละ กลับโทษเบนกงที่ยั่วยุนางแทน?”

เมื่อลูกชายของนางหันไปหาอวิ๋นหลิง หวงกุ้ยเฟยรู้สึกว่าหน้าอกของนางแน่นและเริ่มเจ็บ

ใบหน้าของเยี่ยนอ๋องเย็นลงเล็กน้อย และเขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม "พี่สะใภ้ซานไม่เคยเป็นคนไร้เหตุผล และนางก็ไม่เคยโกรธขนาดนี้ ต้องเป็นได้ว่านางสนมของแม่พูดสิ่งที่ไม่ควร พูดหรือทำอะไรผิดสิ่งที่ข้าต้องทำมันกระทบกำไรของพี่สะใภ้ข้าเลยจะเผชิญหน้ากับเจ้าตรงๆ”

อวิ๋นหลิงมีนิสัยตรงไปตรงมาและไม่เคยปิดบังอารมณ์ของนาง หากนางมีความคับข้องใจหรือไม่พอใจ นางจะพูดออกมาโดยไม่ลังเล

เยี่ยนอ๋องรู้นิสัยของนางตลอดจนอารมณ์และสไตล์ของหวงกุ้ยเฟย เขารู้ว่าใครจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

"เจ้า……!"

เมื่อหวงกุ้ยเฟยได้ยินดังนั้น นางก็โกรธมาก จึงยกมือตบขึ้น นางยกฝ่ามือขึ้นสูง แต่สุดท้ายนางก็ลังเลที่จะสัมผัสบุตรชายที่รักของนาง และทำได้เพียงเหวี่ยงมืออย่างขมขื่นเท่านั้น