ตอนที่ 289 ตักเตือนพระชายาเสียน

วันพรุ่งจะเป็นวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว ในวังหลวงก็จะยุ่งทั้งเมืองและเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความมงคล

ในระหว่างตรุษจีนจะต้องเตรียมรายชื่อของขวัญปีใหม่ เรื่องที่น่าปวดหัวมากที่สุดของอวิ๋นหลิงปวดหัวกับเรื่องของคนที่ก็คือคนที่ไปมาหาสู่กัน ชาติก่อนนางเป็นคนหัวเดียวกระเทียมลีบที่ไม่มีพ่อแม่รัก พอมาตอนนี้กลับมีญาติสนิทมิตรสหายเพิ่มมาเป็นกอง มองแล้วปวดหัวมาก

ดังนั้นจึงโยนงานเหล่านี้ให้กับเซียวปี้เฉิง

เซียวปี้เฉิงรับสมุดไป มองนางเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ได้ยิ้ม “ก่อนหน้านี้ใครกันที่บอกว่าจะเรียนฝึกเรื่องการจัดการบ้านให้ดี？”

นางพูดอย่างมีเหตุผลว่า “สองคืนมานี้ใครใช้ให้ท่านมาทรมานข้า ตอนนี้เอวของข้านั่งยังเจ็บอยู่เลย”

อาจเป็นเพราะการใช้อุกกาบาตมาทำสมาธิเป็นเวลานาน พลังจิตของเซียวปี้เฉิงในตอนนี้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้มีช่องว่างกับนางแคบลงอย่างช้า ๆ

ความสามารถพิเศษของเขายังไม่สะท้อนเงื่อนงํา ตอนกลางคืนกลับไปรบกวนนางมากขึ้น

“ให้เจ้าขยับเจ้าก็บอกว่าเหนื่อย พอข้าออกแรงเองเจ้าก็รู้สึกว่าปวดเอว”

เซียวปี้เฉิงส่ายหัวอย่างเหนื่อยหน่ายและยอมรับงานที่สมควรเป็นนายแม่ของจวนอ๋องอย่างยอมรับชะตากรรม

อวิ๋นหลิงยิ้มตาหยีมองเขา นอนอย่างเกียจคร้านอยู่บนเตียงข้าง ๆ และอ่านหนังสือ ข้างกายมีเม็ดแตงอบเกลือวางอยู่จานหนึ่ง ช่างสบายใจมาก

ภายในเรือน ลู่ฉีที่กำลังทำความสะอาดหิมะกองหิมะทุกวันก็เหลือบหันไปมองเซียวปี้เฉิงอย่างสงสาร

“ท่านอ๋องช่างลำบากมากจริง ๆ ต้องทำงานไปพลางและต้องปรนนิบัติพระชายาไปพลาง”

สือจิ่วที่ช่วยอยู่ด้านข้างก็เหลือบมอง พร้อมกับอดที่จะยิ้มไม่ได้ว่า “จิ้งอ๋องมีความสุขอยู่นะ”

หน้าต่างในห้องตำราปิดแค่ครึ่งหนึ่ง เมื่อมองจากมุมนี้จะมองเห็นอวิ๋นหลิงที่กำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง ส่วนขาข้างหนึ่งยังคงวางพาดเอียงบนหัวไหล่ของเซียวปี้เฉิง

เห็นความสนุกสนาน เท้าของนางแกว่งไปแกว่งมาตามเสียงหัวเราะ บ้างก็เอาเท้าไปถูหน้าของเซียวปี้เฉิงเป็นระยะ ๆ สะบัดเท้าจนแทบจะหลุด

“ปีใหม่แล้วระมัดระวังหน่อย ระวังจะป่วยเอา”

เซียวปี้เฉิงเองก็ไม่หงุดหงิด พร้อมกับตบนิ้วเท้าของอวิ๋นหลิงเบา ๆ อย่างตำหนิ เมื่อสัมผัสกับเท้าที่สะอาดดังหยกของนางเย็นเฉียบ ก็เอาเท้าที่ถอดถุงเท้ายัดเข้าไปในเสื้ออุ่นที่หน้าอกและปิดเอาไว้

เขาพลิกรายชื่อของขวัญปีใหม่ไปพลาง ยังจะต้องใช้มือหนึ่งนวดเอวของอวิ๋นหลิงไปพลาง

“พระชายา ชาของท่านเสร็จแล้ว”

จื่อเถาที่เข้ามาส่งน้ำชาก็เห็นฉากนี้เข้า แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็นสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกันแบบนี้นางก็อดที่จะถอนหายใจไม่ได้ ความรักของท่านอ๋องกับพระชายาช่างดีเหลือเกิน

ตอนที่อยู่หน้าพระชายา เขากลายเป็นคนอีกคนหนึ่ง

เก็บความอิจฉาในก้นบึ้งหัวใจ จื่อเถาพูดต่อว่า “บ่าวมีคำพูดหนึ่งจะมาบอกเจ้าค่ะ ใต้เท้าเฉียวบอกว่าพระชายาเสียนพาท่านหญิงอี้เหอมาเยี่ยมเจ้าค่ะ พวกนางรออยู่ที่ห้องโถงด้านหน้าแล้ว”

อวิ๋นหลิงเองจึงเก็บสีหน้าที่เกียจคร้าน พร้อมกับวางหนังสือลงแล้วพูดว่า “รู้แล้ว เจ้าถอยไปได้”

เมื่อสวมเสื้อผ้าถุงเท้าและรองเท้าเรียบร้อย นางก็อดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ “เหตุใดอาชิ่นถึงไปอยู่กับซ่งเชว่อวี่ได้”

เซียวปี้เฉิงเองก็วางสมุดลง เข้าใกล้นางอย่างมีสีหน้าที่อธิบายไม่ได้ พร้อมกับพูดด้วยเสียงต่ำว่า

“ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินคนนอกแอบถกเถียงเป็นการส่วนตัวมาตั้งนานแล้ว บอกว่าอันชินอ๋องมี่ความประสงค์จะให้ลูกบุญธรรมเป็นพระชายารองของเสียนอ๋อง แต่ดูเหมือนว่าทางพี่รองจะไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลย อีกทั้งไม่รู้ว่าเป็นข่าวจริงหรือว่าข่าวปลอม”

อวิ๋นหลิงพยักหน้า “ช่างเถิด ประเดี๋ยวข้าจะให้นางไป ท่านเขียนรายชื่อของขวัญต่อก็พอแล้ว”

เมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ ก็เห็นพระชายาเสียนและซ่งเชว่อวี่นั่งรอนางอยู่แล้ว ทั้งสองคนพูดคุยกันและหัวเราะกัน ท่าทางคุยกันอย่างสนุกสนาน

อวิ๋นหลิงยิ้มต้อนรับ “อาชิ่น ท่านหญิงทำให้พวกเจ้ารอนานแล้ว”

“อาสะใภ้อวิ๋นหลิง！”

นั่วเอ๋อร์ก็อยู่ด้วย อวิ๋นหลิงที่เพิ่งจะเข้ามา สาวน้อยก็กระโดดลงมาจากเก้าอี้และขาสั้นเล็ก ๆ ก็กระโจนเข้าไปในอ้อมกอดนางอย่างมีความสุข