ตอนที่ 349
ตอนที่ 349 กำราบเกอซูปู้
September 21, 2026
อวิ๋นหลิงเดินตามหลังนางกำนัล มาถึงตำหนักร้างแห่งหนึ่งทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ หน้าประตูมีทหารเฝ้าอยู่สามถึงห้าคน
บนโต๊ะมีกาเหล้าอยู่สองกา จัดวางพร้อมกับอาหารเลิศรส กำลังกรุ่นด้วยไออุ่น น่าจะเพิ่งส่งมาจากทางห้องเครื่อง
นางกำนัลพานางเดินเข้าไป พร้อมโค้งคำนับ “พระชายาโปรดรอซักครู่ ไม่นานท่านเสียนอ๋องจะรีบมาพบ”
เป็นใครก็ดูออกว่านี่คือหลุมพราง อวิ๋นหลิงเลิกคิ้วเล็กน้อย ในใจแอบคิดว่าคงเป็นฝีมือเจ้าคนถ่อยเกอซูปู้แน่นอน
นางพยักหน้ารับคำ “รู้แล้ว เจ้าออกไปก่อน”
ในเมื่ออยากหาเรื่องใส่ตัว งั้นนางก็ไม่เกรงใจเหมือนกัน
เพียงไม่นาน ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นเป็นจังหวะ อวิ๋นหลิงหันหน้าไปดู ก็เห็นเกอซูปู้พาทหารกบฏหลายคนเดินมาถึงหน้าประตูตำหนักจริง ๆ
สายตาของอวิ๋นหลิงไปอยู่ที่ทหารด้านหลังเขาคนหนึ่ง สองฝ่ายประสานสายตากันแวบหนึ่ง พร้อมกับเบนไปทางอื่นโดยไม่ต้องนัดหมาย
ในยามกลางวัน คนของเย่ซื่อได้แฝงตัวมาอยู่ในกองทัพกบฏเรียบร้อยแล้ว
“อ้างชื่อของเสียนอ๋องหลอกข้ามานี่ แม่ทัพเกอซูปู้ต้องการอะไรแน่?”
อวิ๋นหลิงแอบถอนใจเบาๆ สีหน้าปรากฏแววไม่สู้พอใจนัก ถามออกไปทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ
“ฮ่า ๆ ๆ กลัวว่าพระชายาจิ้งอ๋องจะไม่ยอมให้เกียรติ ข้าจึงต้องใช้วิธีเช่นนี้”
เกอซูปู้หัวเราะเสียงดัง จากนั้นก็ปรบมือ ให้คนข้างหลังเอาของออกมา อวิ๋นหลิงปรายตาดู สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย เพราะเห็นเหล่าทหารนำสิ่งของสามอย่างที่นางคุ้นเคยอย่างที่สุดเข้ามา
ชุดเกราะที่เปื้อนโลหิต ป้ายคำสั่งสลักคำว่าจิ้ง และทวนสีเงินที่เปล่งประกายแวววาว
เกอซูปู้มองดูสีหน้าอวิ๋นหลิงด้วยความพึงพอใจ ยิ้มพลางเดินขึ้นหน้ามา “ของสามสิ่งนี้ เชื่อว่าพระชายาจิ้งจอกน่าจะรู้จักดี”
อวิ๋นหลิงกำผ้าเช็ดหน้าแน่น สายตามองที่เขาอย่างโกรธเคือง น้ำเสียงสั่นระริก “เจ้าไปเอามาจากไหน? เขาเป็นยังไงบ้าง?”
“เฮ่ย...ใครเลยจะไปถึง ว่าเทพสงครามจิ้งอ๋องแห่งต้าโจว ออกศึกทุกครั้งไม่เคยปราชัย สุดท้ายกลับต้องตายอยู่กลางป่า ปล่อยให้สัตว์รุมแทะจนเหลือแต่กระดูก”
เกอซูปู้พูดเนือย ๆ แต่แฝงด้วยน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์ ใบหน้าคมเข้มนั้นมีรอยยิ้มมากขึ้น โดยไม่มีความเสียใจแม้แต่น้อย
“น่าเสียดาย...เสียดายนัก!”
อวิ๋นหลิงแอบด่าในใจ โง่แล้วยังพล่ามเยอะอีก
จากนั้นก็ทำตัวอ่อนทรุดไปนั่งกับเก้าอี้ จ้องมองเขาด้วยน้ำตาคลอ แววตาเต็มไปด้วยความแค้นและไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น
“ไม่...เป็นไปไม่ได้ เจ้าหลอกข้า ท่านอ๋องจะต้องไม่เป็นอะไร!”
นัยน์ตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำวาวใส ราวกับมีม่านหมอกมาปกคลุม ใบหน้าเรียวมนตกใจจนซีดเผือด สันจมูกกลับกลายเป็นแดงเรื่อขึ้น
อารมณ์ตื่นเต้นหวาดกลัวผสมผสานกับความอดทนแข็งแกร่ง ทำเอาเกอซูปู้เกิดความรุ่มร้อนในใจ จ้องมองนางอย่างตะลึงลาน จนเกือบลืมไปว่าต้องพูดอะไรอีก
ชาติที่แล้วอวิ๋นหลิงเคยใช้หน้าตาและฝีมือการเล่นละครของนาง ทำให้หนุ่มหลายคนเคลิบเคลิ้มไหลหลง ชนิดที่ว่า “ต้องการสไตล์ไหน ฉันจะจัดให้หมด”
แต่ในชีวิตจริงนางกลับเป็นคนขวานผ่าซากตรงไปตรงมา จึงไม่มีใครรู้ว่านางก็เล่นละครเก่งเหมือนกัน
เมื่อเห็นความเคลิ้มของเกอซูปู้แล้ว อวิ๋นหลิงก็ให้นึกขำในใจ แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉยอยู่
“อยู่ต้องพบคน ตายต้องเห็นศพ ข้าไม่เชื่อว่าท่านอ๋องจะตายแล้วจริง ๆ!”
เกอซูปู้เหมือนถูกนางสะกดจิตเข้า ต้องมนต์จนวิญญาณแทบจะออกนอกร่าง จนพักใหญ่ถึงได้ตั้งสติกลับมา
“ร่างของจิ้งอ๋องถูกกัดแทะจนเหลือแต่กระดูกแล้ว พระชายาจะดูไปทำไมอีก? เขาเป็นคนบุญน้อย เสียดายก็แต่พระชายาที่ต้องครองตัวเป็นม่ายตั้งแต่ยังสาว”
เกอซูปู้เดินขึ้นหน้า ใช้สายตาอันเร่าร้อนจ้องมองอวิ๋นหลิง พลางลดเสียงต่ำส่อแววเชิญชวน
“ขอเรียนตามตรง แผ่นดินนี้ช้าเร็วต้องเป็นของเราแน่! พระชายาเป็นคนฉลาด สู้มาอยู่กับข้าเสียดีกว่า จะได้ไม่ต้องรับโทษ มิฉะนั้นถ้าบ้านเมืองล่มสลาย เหล่าสนมนางในและองค์หญิงจะมีจุดจบเช่นไรบ้าง คงไม่ต้องให้ข้าบอกหรอกนะ”