ตอนที่ 395 ขอจะแต่งกับจื่อเถาคนเดียว

เหลียงเฟยได้ยินประโยคนี้ก็ไม่สนความอัปยศอดสูของตนแล้ว แต่ไม่เอาจื่อเถามาเป็นลูกสะใภ้ก็นึกเสียดายอยู่

ดังนั้นจึงอดถามอีกครั้งไม่ได้ “เด็กดี แม่นางจื่อเถาไม่อยากเป็นพระชายารองของโม่เอ๋อร์เลยหรือ?”

เหลียงเฟยเปลี่ยนจากสถานะสาวใช้อุ่นเตียงเป็นพระชายารอง ถือว่ายอมถอยหลังมากพอแล้ว แต่นางจะไม่บังคัญจื่อเถาอีก

ในเมื่อลูกชายเข้าใกล้จื่อเถาได้แสดงว่าสามารถรักษาปมในใจได้ นางไม่เชื่อว่าจะไม่มี ‘จื่อเถา’คนที่สองบนโลกใบนี้

อวิ๋นหลิงเตรียมตอบก็ได้ยินเสียงอ่อนนุ่มเจือความไม่พอใจลอยเข้ามา

“ลูกไม่ให้จื่อเถาเป็นพระชายารองหรอกพ่ะย่ะค่ะ”

เหลียงเฟยมองไปยังประตูทันที “โม่เอ๋อร์?”

เซียวปี้เฉิงก้าวเข้ามาด้านใน ชายหนุ่มรูปหล่อหน้าเข้มขรึมด้านหลังก็คือองค์ชายห้านั่นเอง

“ลูกจะแต่งนางเป็นพระชายาเอก และจะแต่งกับนางแค่คนเดียว”

เมื่อสิ้นเสียงอันหนักแน่นแล้ว ทว่าก็ยังคงสะท้อนอยู่ด้านในตำหนัก เหลียงเฟยต้องเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ

นางพูดเสียงดังกะทันหัน “เมื่อครู่เจ้าพูดกระไรน่ะ?”

องค์ชายห้ามองเหลียงเฟยอย่างไม่หลบหลีก พูดทวนทีละคำอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย “ลูกจะแต่งจื่อเถาเป็นพระชายาเอก ชาตินี้จะมีนางคนเดียว”

เหลียงเฟยจ้องเขาด้วยความเหลือเชื่อ ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความโกรธ กรีดร้องเสียงดัง

“เจ้ารู้ตัวไหมว่ากำลังพูดสิ่งใด เจ้าเพี้ยนไปแล้วหรือไร? เหลวไหล...เหลวไหลที่สุด”

อวิ๋นหลิงก็มององค์ชายห้าด้วยความอึ้งเล็กน้อย นางพอจะคาดเดาได้ว่าองค์ชายห้าจะแต่งจื่อเถาเป็นพระชายาเอก แต่ไม่กล้ารับรองว่าหลังปมในใจเขาหายดีแล้ว เขาจะไม่แต่งกับสตรีอื่น

แต่ไม่นึกไม่ฝันว่า องค์ชายห้ากลับบอกว่าชาตินี้จะมีภรรยาคนเดียว

เพราะไม่ใช่ผู้ชายทุกคนจะเหมือนเซียวปี้เฉิง ในยุคสมัยที่สามารถแต่งภรรยาได้หลายคนอย่างถูกหลักคลองธรรม แต่ยังยินดีแต่งกับสตรีเพียงคนเดียว

อาทิเช่นรุ่ยอ๋องผู้คลั่งรัก ฝันไว้ว่าจะแต่งกับหญิงที่ปฏิพัทธ์ต่อกันเพียงผู้เดียว สุดท้ายก็ต้องแต่งกับฉู่อวิ๋นหานและหรงฉาน และได้เป็นสามีภรรยากันในพฤตินัย

ส่วนเสียนอ๋องก็รักเสิ่นชิ่นเช่นกัน แต่สุดท้ายเพราะต้องการแก้แค้น จึงวางแผนคว้าบัลลังก์มังกร ซึ่งหากแผนการสำเร็จ เสิ่นชิ่นก็ต้องเป็นหนึ่งในภรรยาหลายพันคนของเขา

แววตาองค์ชายห้าแน่วแน่ “เสด็จแม่ ลูกมีสติดี รู้ว่าตัวเองกำลังพูดสิ่งใดอยู่”

คืนนั้นพอเขารู้ว่าเหลียงเฟยตบหน้าจื่อเถา เขาก็พิจารณาความรู้สึกที่มีต่อจื่อเถาในตำหนักจิ่งเหรินคนเดียวถึงกลางดึก

เขาสรุปได้ว่าเขาชอบนาง อยากเจอหน้านางทุกวินาที ชีวิตนี้ไม่เคยมีสตรีไหนให้ความรู้สึกนี้มาก่อน

หลังจากเขารู้จักจื่อเถา เขาพบว่าปมในใจตัวเองไม่เพียงแต่ไม่หายดี ทางกลับกันยังร้ายแรงกว่าเดิมอีก

เขาไม่ระแวงและกลัวสตรีอีก แต่นอกจากจื่อเถาแล้ว เขายิ่งไม่อยากเข้าใกล้สตรีอื่นมากขึ้น

จื่อเถาคือหนึ่งเดียวที่เขาอยากเข้าใกล้ เขาก็เป็นผู้ชายคนเดียวที่จื่อเถาไม่ปฏิเสธและเกรงกลัว

บนโลกใบนี้ไหนเลยจะมีเรื่องบังเอิญอยู่บ่อยครั้ง ทั้งหมดทั้งมวลนี้ล้วนเป็นฟ้าลิขิต องค์ชายห้าเชื่อว่านางกับเขาเป็นคู่สร้างคู่สมกัน

“นางคือผู้ที่สวรรค์ประทานให้ลูก ชาตินี้ลูกจะมีนางคนเดียว”

เขาพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ เกิดความเงียบงันในตำหนักหลายชั่วอึดใจ

จื่อเถาอดเลิกม่านลูกปัดไม่ได้ มององค์ชายห้าด้วยดวงตาแสบร้อน

นางนั่งฟังอวิ๋นหลิงกับเหลียงเฟยคุยกันในห้องตั้งแต่แรกแล้ว นั่งฟังความเคลื่อนไหวด้านนอกอย่างเงียบ ๆ

คำพูดนี้ชวนให้ความรู้สึกมากมายหลั่งไหลเข้ามา มีด้านปลื้มใจ ซาบซึ้งในและความผิดหวังที่ยังคงขับไล่ไปไม่หมด

ผ่านไปเนิ่นนานเหลียงเฟยถึงดึงสติกลับมาได้ เมื่อแน่ใจว่าองค์ชายห้าไม่ได้พูดเล่น ๆ นางก็เริ่มบันดาลโทสะเล็กน้อย