ตอนที่ 428 มองสะโพกก็รู้ว่าผู้ชาย

เมื่อเห็นทั้งสองคนสลบไม่ได้สติ อวิ๋นหลิงกับเซียวปี้เฉิงก็สบตากัน จากนั้นก็เรียกเยี่ยเจ๋อเฟิงและคนอื่น ๆ มาทันที

อวิ๋นหลิงถอดหน้ากากครึ่งหน้าของหน้ากากเงินออก เผยให้เห็นใบหน้าที่สดใส แต่เห็นอีกครึ่งใบหน้าไม่ได้เสียโฉมอะไร ไม่ได้มีรอยแผลเป็นหรือสิ่งที่น่าอับอาย จึงไม่รู้ว่าเหตุใดต้องสวมหน้ากากครึ่งใบไว้

นางชี้อีกฝ่ายจากนั้นถามเยี่ยเจ๋อเฟิง “เจ้าหัวขโมยเมื่อก่อนที่มาขโมยยาใช่ผู้ชายที่สวมหน้ากากคนนี้หรือไม่？”

ตอนที่เห็นกงจื่อโยวครั้งแรก สุนัขรับใช้ข้างกายของเขาก็มีผู้หญิงคนหนึ่งชายคนหนึ่ง หัวขโมยที่มาขโมยยาคืนนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งชายคนหนึ่ง

ถ้าหากว่าคนผู้นี้เป็นเจ้าหัวขโมยล่ะก็ จะใช้ดอกเบญจมาศพิฆาตและครีมหมามุ่ยทันที！

เยี่ยเจ๋อเฟิงแยกแยะอย่างรอบคอบอีกครั้ง พูดด้วยความลังเลว่า “ข้าเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ เขาดูเหมือนตัวสูงและผอมกว่าโจรน้อยในคืนนั้น อีกทั้ง...”

สายตาของเขาอดที่จะมองไปยังสะโพกของหน้ากากเงินอยู่หลายรอบ ในใจยิ่งรู้สึกว่าไม่ใช่โจรที่มาขโมยยา

“อีกทั้งอะไร？”

“ปะ...เปล่า...ข้าดูรูปร่างด้านล่างอย่างละเอียด ยืนยันว่าไม่ใช่โจรผู้นั้น”

เยี่ยเจ๋อเฟิงจำโจรน้อยคืนนั้นได้แม่นยำมาก เพราะว่าอย่างน้อยเขาได้จ้องก้นนั้นวิ่งตามถนนหลายเส้นได้ก้นของผู้ชายที่สวมหน้ากากที่อยู่ด้านหน้าในตอนนี้ค่อนข้างแบน ดูแล้วไม่กลมและเด้งมากขนาดนั้น จึงสามารถตัดสินได้ว่าเป็นคนละคนกัน

เซียวปี้เฉิงได้ค้นป้ายประกาศิตสีแดงจากตัวของหน้ากากเงินออกมาหนึ่งอันแล้ว น้ำเสียงเคร่งขรึม “ดูเหมือนว่าคนที่อยู่ข้างกายกงจื่อโยวไม่ใช่ยอดฝีมือหมายแดงเพียงคนเดียว เอาขังไว้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน ถ้าหากว่าล่อให้อีกฝ่ายมาช่วยได้ พวกเราก็สามารถใช้โอกาสนี้จับคนกลุ่มนี้ปิดประตูตีแมวได้เลย”

อย่างไรก็ตามได้ตัดสินใจแล้วว่าจะเป็นศัตรูกับสำนักทิงเสวี่ย ฆ่ากี่คนก็ฆ่าเหมือนกัน

อวิ๋นหลิงพยักหน้า ตอนนี้ปล่อยหน้ากากเงินไปชั่วคราว สั่งให้เยี่ยเจ๋อเฟิงจับสองคนนี้ไปคุมขังเอาไว้ก่อน

ด้านหน้ามองไปแล้วเป็นผู้หญิง ด้านหลังมองสะโพกแล้วรู้ได้ว่าเป็นผู้ชาย

ถ้าหากหน้ากากเงินตัวเองรอดมาได้เพราะก้นกลมมนไม่พอ จะต้องดีใจที่ปกติตัวเองไม่ได้ตั้งใจฝึกศิลปะการต่อสู้อย่างแน่นอน

ความเชี่ยวชาญของเขาไม่ใช่ศิลปะการต่อสู้ ปกติเขาหมกมุ่นอยู่กับศึกษาอย่างละเอียดรอบคอบและวิชาปลอมตัว การฝึกศิลปะการต่อสู้มักจะไม่มีความเพียร รูปร่างย่อมเทียบหลิงซูไม่ได้

เหตุใดหลิงซูจะต้องเก็บยาในภูเขา ก็ได้ฝึกร่างกายที่ดีเป็นพิเศษ การวิ่งในป่าให้คุ้นชินกับการออกกําลังกายที่มาก อีกทั้งก็ได้ฝึกสะโพกที่กลมมนด้วย

เมื่อสิ้นสุดคำสั่งของอวิ๋นหลิง เยี่ยเจ๋อเฟิงก็เอากงจื่อโยวและสุนัขรับใช้ตัวอื่นขังเอาไว้อย่างรวดเร็ว

นางเอาผ้ามาพันคนเป็นหนอนกลมดิกแบบนั้นให้แข็งแรง เหลือแค่เพียงหัวที่โผล่ออกมาด้านนอก ช่วงคอของนางผูกด้วยโซ่เหล็กที่แข็งแรง

ควบคู่ไปกับเอ็นอ่อนที่แข็งแกร่งทั่วร่างกาย เพื่อรับประกันว่าพวกเขาตื่นขึ้นมาไม่สามารถหนีไปได้

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย กู้ฉางเซินเดินทางมาตรวจสอบแล้วพบว่า ตาดำคล้ำอย่างฉับพลัน

เขามองหน้ากากเงินแล้วพูดว่า “ผู้ชายคนนี้แหละ ตอนแรกที่สำนักทิงเสวี่ยส่งคนมาสี่คนเพื่อฆ่าหลิวฉิง คนที่ถูกตีจนบาดเจ็บคนนั้นก็คือเขา”

อวิ๋นหลิงได้ยินปุ๊บก็โกรธขึ้นมาทันที พูดด้วยความเย็นชาว่า “สิ่งที่จับได้กลับเป็นคนที่แย่ที่สุด น่าเสียดายจริง ๆ ”

ในใจของนางคิดอยากจะทำอะไรบางอย่าง แต่พอมองดูคนถูกห่อหุ้มแล้ว ก็ไม่สะดวกที่จะใช้การทรมานเช่นดอกเบญจมาศพิฆาตอะไรนั่น จากนั้นก็ยัดใบ้ร่ำไห้เข้าไปในหนึ่งเม็ดในปากของหน้ากากเงินที่กำลังนอนกรนนั่น

ยาเข้าไปในปากก็ละลายทันที ถึงแม้ว่าหน้ากากเงินจะยังไม่ฟื้น แต่กลับเห็นใบหน้ากลายเป็นสีเขียว ใบหน้าย่นเป็นดอกเปอร์เซียโดยไม่รู้ตัว

กู้ฉางเซินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “น้องสาม ยาตัวนี้ของเจ้าจะออกฤทธิ์นานเท่าไร พวกเขาจะตื่นขึ้นมาตอนไหน？”

ตอนนี้ยังไม่ฆ่ากงจื่อโยว เพราะว่ายังจะต้องสอบปากคำสาเหตุที่พวกเขามาลอบฆ่าหลิวฉิง พวกเขาจะต้องรู้ว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการมอบหมายหน้าที่ให้สำนักทิงเสวี่ย จากนั้นก็ดึงงูพิษที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังออกมา พวกเขาจะไม่อยู่ในสถานการณ์ที่ถูกกระทําฝ่ายเดียวแน่

อวิ๋นหลิงตรวจดูตาขาวและลิ้นของทั้งคู่ ก็ขมวดคิ้วว่า “เพื่อความปลอดภัย ยาของข้าหนักไปหน่อย หากไม่นอนสลบไปวันสองวันคาดว่าจะตื่นขึ้นมาไม่ได้”