ตอนที่ 438 เขาชอบหลงเย่

เฉียงเวยรีบพูดยิ้มๆว่า “ตอนเช้าลูกศิษย์ในสำนักได้ส่งจดหมายมาแล้ว ข้ากำลังจะไปรายงานสถานการณ์ในตอนนี้ของแม่นางหลงเย่ให้พระชายาฟังพอดี”

ปรากฏว่าเดินมาได้ครึ่งทางก็พบเข้ากับเยี่ยเจ๋อเฟิง อดไม่ได้ที่จะตอแยเขาสักหน่อย แหย่จนเยี่ยเจ๋อเฟิงใบหน้าแดงไปจนถึงใบหูทั้งยังมีท่าทีไม่กล้าเอาเรื่องอีก เป็นความสนุกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในช่วงสองวันนี้จองเฉียงเวย

อวิ๋นหลิงยิ้มพลางพยักหน้า “เช่นนั้นพวกเราไปคุยกันที่เรือนหลันชิงกันเถอะ”

หลิวฉิงเองก็รอคอยข่าวคราวของหลงเย่มาตลอด เมื่อเห็นอวิ๋นหลิงพาเฉียงเวยเข้ามาในเรือน ก็รีบนั่งตัวตรงทันที

เฉียงเวยเอ่ยด้วยเสียงอ่อนนุ่มว่า “ช่วงนี้แม่นางหลงเย่ใช้ชีวิตอย่างสงบมาก ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้น มีขุนนางใหญ่คนหนึ่งอยากจะให้ลูกสาวแต่งงานกับแม่นางเพื่อเป็นพระชายา แต่หลังจากที่สำนักทิงเสวี่ยได้ข่าวแล้ว ได้ช่วยจัดการเรื่องนี้ให้กับแม่นางเรียบร้อยแล้ว”

อวิ๋นหลิงถามอย่างประหลาดใจ “พวกเจ้าจัดการอย่างไร”

“ก็ไม่มีอะไร นอกเสียจากจะเปิดเผยเรื่องราวสกปรกที่ขุนนางใหญ่คนนั้นเคยทำเอาไว้อย่างลับๆ อีกฝ่ายชื่อเสียงเสียหาย ฮองเฮาย่อมปฏิเสธได้อย่างมีเหตุผลไปตามเนื้อเรื่อง”

เฉียงเวยพูดจบ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างอ่อนโยน

“แม่นางหลงเย่ของพวกเราเป็นคนที่ได้รับความนิยมอย่างยิ่ง คนเหล่านั้นใช่ว่าจะเสียเปรียบและล้มเหลวเป็นครั้งแรกเสียเมื่อไหร่ แต่ก็ไม่ยอมตายใจเสียที ไม่นานก็มีคนคิดอยากจะครองตำแหน่งพระชายาองค์ชายเจ็ดอยู่เรื่อยๆ”

หลิวฉิงหยิบน่องไก่บนจานขึ้นมา กินพลางถามว่า “ฟังดูแล้วพวกเจ้าคงไม่ได้ทำเรื่องนี้เป็นครั้งแรก”

เฉียงเวยยิ้มพยักหน้า “เมื่อก่อนหากพบเจอเรื่องพวกนี้ ล้วนมีสำนักทิงเสวี่ยคอยยื่นมือเข้าไปช่วยแก้ไข เพียงแต่วิธีการเช่นนี้ก็ไม่สามารถใช้ได้บ่อยๆ ไม่เช่นนั้นจะทำให้เกิดความสงสัยได้”

เพื่อเป็นการไล่หญิงสาวแต่ละคนที่อยู่ข้างกายหลงเย่ คนของสำนักทิงเสวี่ยสามารถพูดได้ว่าระดมสมองทั้งหมดที่มี ใช้วิธีการและความสามารถทั้งหมดที่มีอยู่

มีครั้งหนึ่งที่รับมือยากที่สุด ต้องนับครั้งที่ลูกสาวคนโตของเสนาบดีที่เกิดรักแรกพบต่อองค์ชายเจ็ด และเสนาบดีที่เป็นทาสลูกสาวอย่างหาได้ยากยิ่ง ก็อยากจะกดดันให้ราชวงศ์จัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จ

เมื่อเห็นว่าเรื่องแต่งงานจะถูกกำหนดขึ้นมาแล้ว ในที่สุดกงจื่อโยวก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ตัดสินใจลงมือด้วยตนเอง

อวิ๋นหลิงคายเปลือกเมล็ดแตงโมออก ถามอย่างอยากรู้ว่า “เขาจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยได้อย่างไร”

หรือว่าจะยอมเสียสละรูปลักษณ์ของตนเอง

เฉียงเวยมีท่าทีตลกขบขันขึ้นมาทันที เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นออกมา

ที่แท้ก็ฉวยโอกาสตอนที่ลูกสาวท่านเสนาบดีแอบพาบ่าวรับใช้ออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก กงจื่อโยวได้ให้สำนักทิงเสวี่ยวางแผนโจรภูเขาปล้นทรัพย์ ลักพาตัวนางไป

“ตอนนั้นสำนักทิงเสวี่ยได้ส่งคนสามสิบกว่าคนออกไปและแต่งตัวเป็นกลุ่มโจรป่า ในขณะที่แม่นางคนนั้นร้องไห้อย่างสิ้นหวัง จู่ๆเจ้าสำนักน้อยก็เหาะลงมาจากท้องฟ้า แค่สะบัดแขนเสื้อคนหลายสิบคนต่างก็ล้มลงกับพื้นลุกไม่ขึ้น”

เฉียงเวยเล่าได้ครึ่งเดียว หลิวฉิงก็อดไม่ได้ที่จะพูดแทรกขึ้นมา “พวกเจ้าทำการแสดงมากเกินไปแล้วกระมัง แม่นางคนนั้นไม่สงสัยหรือ”

เฉียงเวยพูดอย่างมีเหตุผลและฉะฉานว่า “นี่เป็นจุดที่อัศจรรย์ที่สุดในแผนการของเจ้าสำนักน้อย เขาบอกว่าตนเองเป็นจิ้งจอกขาวที่

บำเพ็ญเพียรมานับพันปี แม่นางคนนั้นเคยช่วยเขาเอาไว้เมื่อชาติที่แล้ว ตอนนี้เขาทำนายได้ว่าจะเกิดเคราะห์กรรมต่อชีวิตของแม่นาง เพื่อเป็นการตอบแทนจึงได้มาช่วยนางโดยเฉพาะ เจ้าสำนักน้อยบอกกับแม่นางคนนั้น ว่าชะตาชีวิตของนางไม่เหมาะสมกับเยว่หลงเย่ จะแต่งงานกับอีกฝ่ายไม่ได้ มิเช่นนั้นอีกครึ่งชีวิตที่เหลือจะยากลำบากไร้ที่พึ่งพิง ครอบครัวถูกโค่นล้ม”

รูปลักษณ์ของกงจื่อโยวนั้นใช้ได้ผลมาก แม่นางคนนั้นเห็นเขารูปงามราวกับเทพเทวดา แค่สะบัดแขนเสื้อเบาๆ โจรป่าหลายสิบคนก็ล้มลงกับพื้นไม่ฟื้น เหมือนเทพสวรรค์ลงมาช่วยเหลือจริงๆ จึงมีความเชื่อในทันที

หลังจากนั้นกงจื่อโยวก็ใช้ผงยาสลบทำให้ลูกสาวเสนาบดีสลบไป หลังจากอีกฝ่ายตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองกลับมาอยู่ในห้องของตนเองตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และสาวรับใช้ที่ถูกลักพาตัวไปพร้อมกับนางก็กลับมาด้วย แต่กลับสูญเสียความทรงจำในช่วงที่ถูกลักพาตัวไป