ตอนที่ 471 อย่าคิดเข้าตำหนักบูรพาอีก

สิ้นเสียงภายในห้องก็เงียบกริบชั่วพริบตา

กงจื่อโยวมองสาวน้อยแล้วถามหยั่งเชิง “คนนี้ก็คือศิษย์น้องของหลงเย่?”

เขารู้ว่าสำนักของหลงเย่มีลูกศิษย์สี่คน แต่ไม่ต้องรู้เรื่องเกี่ยวกับศิษย์น้องมากนัก เคยได้ยินอวิ๋นหลิงบอกว่าอีกฝ่ายเป็นพระชายารองของรัชทยาทแห่งแคว้นตงฉู่

“ท่านรู้จักพี่ใหญ่ข้าหรือพี่ชายสุดหล่อ”

เสวียนจีกระพริบตาปริบ ๆ มองกลุ่มคนแปลกหน้าด้วยความแปลกใจ

อวิ๋นหลิงทำหน้าบึ้งเข้าแทรกนาง “พอแล้ว อย่ามัวแต่พูดไร้สาระอยู่เลย บอกมาดีๆ เจ้าแฝงตัวเข้าขบวนเดินทางของเยี่ยนอ๋องเพื่อลักลอบเข้ามา แต่เหตุใดเจ้าถึงมาถึงเมืองหลวงก่อนพวกเขา?”

ข่าวที่นางได้รับคือเยี่ยนอ๋องพร้อมภรรยาจะเดินทางมาถึงเมืองหลวงในสองวันข้างหน้า

“พวกเขาเดินทางช้า ข้ารอไม่ไหว แล้วถ้าเกิดว่าพวกเขาจับข้าได้ ข้าก็ไม่ได้ร่วมเดินทางกับพวกเขาสิ”

กู้ฉางเซินทำหน้าแปลกใจ ขมวดคิ้วอย่างไม่เห็นด้วย “ระยะทางยาวไกลเพียงนี้ แต่เจ้ากลับมาแคว้นต้าโจวคนเดียว? มันอันตรายเกินไป”

เขาไดยินหลิวฉิงเล่าว่าศิษย์น้องเล็กคนนี้มีอายุเพียงสิบหกปีทั้งโลกปัจจุบันและโลกแห่งนี้ ยังถือว่าเป็นเด็กใหญ่อยู่

เห็นนางร่างผอมบาง กว่าจะมาถึงจวนจิ้งอ๋องเสื้อผ้าหน้าผมก็ไม่ต่างจากยาจกเลย คงลำบากมาไม่น้อย

เสวียนจีมองพวกอวิ๋นหลิงด้วยท่าทางน่าสงสารแล้วเริ่มพูดให้คนอื่นเห็นใจขึ้นมา

“ใช่ ระหว่างทางไม่ระวังตกไปอยู่ในร้านสีเทาสามครั้ง เจอพ่อค้าขายทาสหกครั้ง แล้วยังโดนโจรภูเขาจับตัวไปที่แหล่งกบดานของพวกเขาด้วย ข้าเกือบโดนจับไปขุดถ่านหินแล้ว”

กงจื่อโยวมองนางด้วยความแปลกใจ “เส้นทางอันตรายเยี่ยงนี้ แต่เจ้ากลับมาถึงที่นี่อย่างปลอดภัย สวรรค์คุ้มครองเจ้าแล้ว แม้จะเจอเรื่องไม่ดีบ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับอันตรายถึงชีวิต”

เจ้าตัวน้อยคนนี้ก็คงมีความสามารถพิเศษเหมือนพวกอวิ๋นหลิง หาไม่แล้วหากเป็นสตรีทั่วไป เกรงว่าคงสิ้นใจไปนานแล้ว

เสวียนจีพยักหน้าราวกับลูกไก่จิบข้าวสาร “ใช่แล้ว ข้าผ่านอุปสรรคมากมายกว่าจะมาถึงที่นี่ พวกท่านควรเห็นใจและสงสารข้าใช่ไหมเล่า? งั้นเรื่องตอนกลางวันก็เลิกแล้วต่อกันเถิดน่ะ?”

หลิวฉิงพูดอย่างไม่เกรงใจ “น้อย ๆ หน่อย เห็นใจเจ้าไม่สู้เห็นใจโจรภูเขาดีกว่า แต่วันนี้เจ้าสั่งสอนเจ้าสั่งสอนสตรีเลวที่คิดจะเป็นมือที่สามกับน้องหลิง ถือว่าเจ้าช่วยพวกเราแก้เผ็ดแล้ว ครั้งนี้ไม่อัดเจ้าหรอก”

“อะไรน่ะ? ยัยหัวโตคือมือที่สามงั้นหรือ?”

เช่นนั้นก็ผิดแผนแล้วสิ ถ้ารู้แต่แรก นางจะไม่ออมมือเด็ดขาด

เสวียนจีได้สติก็เอาแต่จ้องอวิ๋นหลิง “แล้วที่ข้าช่วยท่านสั่งสอนศัตรูหัวใจ เช่นนั้นก็ควรมีรางวัลใช่ไหม?”

“ถูกต้อง ควรมอบรางวัลให้เจ้าจริงๆ และรางวัลของเจ้าก็คือ นับแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจงอยู่ในจวนดีๆ หากไม่ได้รับอนุญาตก็ห้ามออกไปเพ่นพ่านเด็ดขาด”

เซียวปี้เฉิงพยักหน้า พูดเสียงเข้มขรึม “คนตระกูลหลี่ไปฟ้องร้องเจ้าที่ศาลต้าหลีแล้ว ตอนนี้ทั้งเจ้าหน้าที่และคนตระกูลหลี่ล้วนตามหาเจ้า ดังนั้นเจ้าอยู่ในจวนจิ้งอ๋องไก่อน อย่าไปก่อเรื่องอีกล่ะ?”

เสวียนจีได้ยินคำนี้ก็ก้มหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก นางแอบมองเซียวจิ้งเป่ยแล้วบ่นพึมพำว่า

“พี่เขยสามดุจังเลย”

เซียวปี้เฉิงทำเหมือนไม่ได้ยิน ตอนเขาเพิ่งกลับมาถึงอวิ๋นหลิงเคยกำชับเป็นพิเศษว่าห้ามได้เกรงใจเสวียนจีมากนัก

ถ้าไม่ขู่ขวัญจอมก่อกวนไว้แต่เนิ่น ๆ ต่อไปก็ไม่ได้ใช้ชีวิตสงบสุขแน่

จากนั้นเขาก็เอาเรื่องของวันนี้มาตักเตือนอีกครั้ง “วันนี้ข้าไปปลอบขวัญประชาชนแล้ว บอกพวกเขาว่าเสียงดังนั้นเกิดจากปืนคาบศิลาระเบิด วันหน้าห้ามเจ้าไปสร้างเรื่องป่วนบนถนนเหมือนวันนี้อีก เพราะจะทำให้ปวงชนหวาดวิตกได้”

อวิ๋นหลิวพยักหน้า ไล่ถามเสวียนจีอย่างไม่วางใจ “บอกมาดีๆ ระหว่างทางเจ้าก่อเรื่องอะไรไว้บ้าง?”

เสวียนจีสารภาพอย่างรู้กาลเทศะ “ข้าสาบานได้ว่าไม่เคยก่อกวนประชาชนตาดำๆ แค่ถือโอกาสช่วยราชสำนักกำจัดคนชั่ว เผาแหล่งกบดานของโจรภูเขาไปหลายที่ ช่วยคนไว้ไม่น้อยเชียวนะ”

ระหว่างทาง หากนางเจอโจรภูเขารุกรานชาวบ้านหรือข้าราชการใช้อำนาจรังแกประชาชน นางก็ถือโอกาสจัดการเสียเลย

นางเผาเรือนของขุนนางละโมบไปประมาณเจ็ดถึงแปดหลัง จากนั้นก็ระเบิดรังโจรไปสิบกว่าแหล่ง