ตอนที่ 532 ข้าเองก็อยากจะเอาแต่ใจสักครั้ง

จำนวนคนที่มาที่หอสมุดหลวงเพื่อลงทะเบียนมากที่สุดในวันแรก แต่ในวันที่สาม จำนวนคนลดลงอย่างเห็นได้ชัด

เซียวปี้เฉิงออกคำสั่งให้แจกแตงเย็นเย็นฟรีในช่วงสามวันของการลงทะเบียน ซึ่งได้รับชื่อเสียงที่ดีจริงๆ

ในวันสุดท้ายแม้จะมีนักเรียนสมัครสอบน้อยลง แต่ก็ยังมีผู้คนเข้าออกห้องสมุดไม่สิ้นสุด

ส่วนใหญ่มาที่นี่เพื่อสอบถามและดูโดยเฉพาะหลังจากทราบข่าวและปฏิบัติตามคำสั่งจากกองกำลังข้างต้น

หลี่หยวนเส้าก็นั่งอยู่ในห้องใต้หลังคาของห้องสมุดเช่นกัน แต่เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อสอบถามข้อมูล แต่เพื่อผ่อนคลายกับหลี่เมิ่งชูน้องสาวของเขา

หลังจากการทะเลาะกันในวันนั้น หลี่เมิ่งเอ๋อร์และหลี่เมิ่งชูก็ทะเลาะกันอย่างสิ้นเชิง เมื่อทั้งสองพบกันในบ้าน คนหนึ่งเย็นชาและเงียบ ในขณะที่อีกคนเหน็บแนมและเอาแต่พูดประชดประชัน

ในฐานะพี่ชายคนโต หลี่หยวนเส้าทำได้เพียงเกลี้ยกล่อม หลี่เมิ่งเอ๋อร์ที่บ้านและปลอบหลี่เมิ่งชูเมื่อออกไปข้างนอกเท่านั้น

“แม้ว่าเจ้าจะไม่สามารถฝ่าฝืนคำสั่งของปู่เจ้าได้ แต่น้องสาว เจ้าไม่ต้องกังวลมากเกินไป ด้วยศักดิ์ศรีตระกูลหลี่ของเรา หลังจากที่เจ้าแต่งงานกับตระกูลจางแล้ว แม้แต่จางเย่ชูก็ไม่กล้ารังแกเจ้า!”

การแต่งงานระหว่างหลี่เมิ่งชูและจางเย่ชู ได้รับการตัดสินแล้ว เสนาบดีขวาหลี่ที่ถูกต้องยังแลกเปลี่ยนทะเบียนสมรสกับตระกูลจางอย่างรวดเร็ว การแต่งงานครั้งนี้อาจกล่าวได้ว่าแน่นอน

แม้ว่าหลี่หยวนเส้าค่อนข้างไม่พอใจกับการแต่งงาน แต่รุ่นน้องไม่สามารถมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของเสนาบดีขวาหลี่ได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงปลอบโยนและให้ความรู้แก่หลี่เมิ่งชูเป็นการส่วนตัวเท่านั้น

“ถ้าเขากล้ารังแกเจ้า ข้าจะทำให้เขาลำบากแน่นอน!”

หลี่หยวนเส้ากล่าวขณะที่เขาเปิดกล่องอาหารซึ่งมีแตงเย็นและซู่ซานที่เขาเพิ่งซื้อมาด้วยตนเอง ซึ่งทั้งสองรสชาตินี้เป็นรสชาติโปรดของหลี่เมิ่งชู

เมื่อเห็นว่าหน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ หลี่เมิ่งชูก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดให้เขา "ทำไมท่านไม่ขอให้คนไปซื้อเล่า"

หยิบผ้าเช็ดหน้าแล้วเช็ดหน้าด้วยความโกรธ "ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ข้าก่อปัญหาในสำนักศึกษา ข้าไม่กล้าพาผู้ติดตามไปทำธุระด้วย เกรงว่าผู้ดูแลระบบที่นี่จะจับข้าตลอด"

เขาถูกลงโทษเพราะสร้างปัญหาในวันแรกของการเปิดห้องสมุดเขามาทำความสะอาดห้องน้ำทุกวันตลอดเดือนหกและผู้ดูแลทุกคนก็คุ้นเคยกับเขา

เขายังมีทัศนคติที่จริงจังต่อเขาและมักจะจับผิดเขาในแง่ของกฎเกณฑ์และระเบียบวินัย

เมื่อคิดถึงสาเหตุของปัญหาของอีกฝ่ายหลี่เมิ่งชูก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "พี่ชาย เฟิงอู๋จีไม่ใช่คนแบบที่หลี่เมิ่งเอ๋อร์พูด อย่าฟังคำพูดข้างเดียวของนางและอย่ามีปัญหากับเฟิงอู๋จีในอนาคต”

แต่หลี่หยวนเส้าขมวดคิ้ว ใบหน้าของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อยและเขาเตือน "เมิ่งชู คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ เฟิงอู๋จีดูจริงจัง ใครจะรู้ว่าใบหน้าที่แท้จริงของเขาเป็นอย่างไร"

“แม้ว่าเมิ่งเอ๋อร์จะนิสัยเสีย แต่นางก็เป็นคนตรงไปตรงมา เนื่องจากเฟิงอู๋จีบอกว่านางคุกคามก็ต้องเป็นเช่นนั้น ยิ่งไปกว่านั้นข้าถามหมอที่โรงหมอและคนรอบข้างโดยเฉพาะในตอนนั้น เวลาที่พวกเขาทั้งหมดก็เห็นตรงกัน สิ่งที่เมิ่งเอ๋อร์พูดนั้นสอดคล้องกับข้อเท็จจริง”

หลี่เมิ่งชูรู้สึกจนปัญญา กลัวว่าจะอธิบายเรื่องนี้ไม่ชัดเจน

ปีก่อนเมื่อหลี่เมิ่งเอ๋อร์ป่วยเป็นโรคลมแดดบนท้องถนน เฟิงอู๋จีก็พานางไปโรงหมอ ทั้งสองคนจะต้องสัมผัสกันทางร่างกายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หลี่เมิ่งเอ๋อร์ต้องบอกว่าเขาใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้ ส่วนเขาก็ไม่อาจอธิบายได้แม้ว่าจะมีคำพูดที่จะอธิบายก็ตาม

แต่หลี่เมิ่งชูรู้อยู่ในใจว่าหลี่เมิ่งเย่ไม่ได้โกหก

หลายคนในสำนักศึกษาไป๋ลู่รู้ดีว่ามารดาผู้ให้กำเนิดของเฟิงอู๋จีเป็นหญิงสาวจากหอคณิกา หลี่เมิ่งเอ๋อร์ ดูหมิ่นเฟิงอู๋จีจากก้นบึ้งของหัวใจ ดังนั้นนางจึงรู้สึกว่าการถูกสัมผัสนั้นเป็นสิ่งของสกปรก

แต่นางรู้... บุรุษตระกูลเฟิงไม่ใช่คนหลอกลวง

ในเวลานั้น นางออกมาพูดเพื่อแก้ต่างให้เฟิงอู๋จี ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความร้าวฉานระหว่างพี่น้องหลี่เมิ่งเอ๋อร์

หลี่หยวนเส้าพูดต่ออย่างอดทน "อย่าลืมเฟิงจินเฉิง โจรก่อนหน้านี้ยังเป็นชายหนุ่มรูปงามที่ได้รับการยกย่องจากผู้คนในเมืองหลวงอย่างไม่สิ้นสุด แต่เบื้องหลังเขาไม่ได้ทำสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าสัตว์ร้ายหรอกหรือ? มีบทเรียนอะไรจากผู้คนนี้บ้างหรือไม่ ยกเว้นพี่ชายและพ่อของเจ้า เจ้าต้องระมัดระวังเสมอเมื่อเผชิญหน้ากับบุรุษอื่นใดโดยเฉพาะตระกูลเฟิง!”

ตระกูลหลี่และตระกูลเฟิงขัดแย้งกันมาโดยตลอด และคดีของเฟิงจินเฉิงและหมู่บ้านน้ำพุร้อนก็เกิดขึ้นเมื่อปลายฤดูร้อนที่แล้ว หลี่หยวนเส้ารู้สึกว่าตระกูลเฟิงไม่ใช่คนดีอีกต่อไป

หลี่เมิ่งชูรู้ด้วยว่าเขากำลังทำเพื่อประโยชน์ของตนเอง ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะเงียบไป

“เอาล่ะ ลืมคนที่ไม่เกี่ยวข้องไปซะเถอะ กินซู่ซานเร็วๆ เดี๋ยวมันจะละลาย”

หลี่หยวนเส้าผลักชามเล็กละเอียดอ่อนเข้าหานาง

หลี่เมิ่งชูหยิบช้อนขึ้นมาแล้วถอนหายใจ "วันนี้ข้าแอบออกไปข้างนอก และไม่รู้ว่าท่านปู่โกรธมากเพียงใด"

เดิมทีว่ากันว่าเขาจะพานางไปพบกับแม่ของจางเย่ชู แต่นางก็วิ่งหนีไป