ตอนที่ 542 พูดสิ่งที่ดำเนินการลับ

หลังจากที่กู้ฮั่นม่อความคิดพลุ่งพล่านอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้เขียนลงในกระดาษคำตอบต่อไป

เฟิงอู๋จีที่อยู่ด้านหน้ากลับมีสมาธิมาก พระชายารัชทายาทถามอะไร เขาก็ตอบแบบนั้น

[เจ้าคิดเห็นอย่างไรกับประโยคนี้ “อุตสาหกรรมทั้งหมดต่ำต้อย มีเพียงการร่ำเรียนเท่านั้นถือเป็นเส้นทางที่ถูกต้อง” ]

“คําพูดนี้เดิมทีหมายถึงพฤติกรรมที่ต่ำต้อย มีเพียงการร่ำเรียนเท่านั้นถือเป็นเส้นทางที่ถูกต้อง อาจจะโกรธที่ศิษย์นั้นไม่เห็นด้วยกับคำพูดนี้ ศิษย์คิดว่าชนชั้น ชาวนา กรรมกรและพ่อค้าไม่ควรมีความแตกต่างระหว่างชนชั้นสูงและต่ำ คนร่ำเรียนอาจจะปลูกข้าวไม่เป็น ชาวนาอาจสร้างสำนักสูงไม่ได้ ทั้งสามคนบอกว่าพ่อค้าเต็มไปด้วยความงกที่มีต่อเงินทองแดงทั้งตัว แต่เงินแม้แต่บาทเดียวก็ยากที่จะโค่นล้มวีรบุรุษ มีใครในโลกนี้ไม่รักเงินหรือ？”

“ผู้ร่ำเรียนได้ปกครองโลก ชาวนาได้จัดหาอาหารสามมื้อให้กับประชาชน ช่างฝีมือได้สร้างการป้องกันเมืองชายแดน ส่วนพ่อค้าทําให้โลกเจริญรุ่งเรือง ทั้งสี่คนมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกัน ส่งผลกระทบต่อสถานการณ์โดยรวม ล้วนแล้วคือเลือดและโครงสร้างของดินแดนในแคว้นต้าโจว”

เฟิงอู๋จีเขียนลงไปเป็นย่อหน้าใหญ่ขนาดนี้โดยไม่คิดอะไรมาก

ถึงแม้เขาจะกำเนิดมาจากตระกูลที่ร่ำเรียน แต่เขาก็สนใจเรื่องอื่นมาตั้งแต่เด็ก อีกทั้งไม่เคยรู้สึกว่าพวกช่างและชาวนาด้อยกว่าตัวเอง

สนับสนุนพระชายารัชทายาทสร้างสำนักศึกษาชิงอี้ เป็นเพราะว่าหลายหลักสูตรที่อีกฝ่ายตั้งขึ้น มีหลายหลักสูตรที่เขาสนใจเป็นอย่างมาก

ข้อแรก ๆ เฟิงอู๋จีตอบได้อย่างราบรื่นมาก จนกระทั่งมาถึงข้อสุดท้าย หลังจากที่เขาได้อ่านหัวข้อชัดเจนแล้ว เขาก็ติดค้างอยู่ตรงนั้นในพลันใด

[เจ้าคิดว่าสองสามีรัชทายาทเป็นคนอย่างไร พวกเขาดีตรงไหน ตรงไหนไม่ดี]

[เจ้าคิดเห็นอย่างไรกับประโยคนี้ “ทุกคนสามารถเป็นจักรพรรดิหรือข้าราชการระดับสูงได้” ]

[ถ้าหากว่าเจ้าเป็นฮ่องเต้ เจ้าอยากจะทำอะไร]

เฟิงอู๋จีอดไม่ได้ที่จะกระพริบตาอย่างแรง เดิมทีนึกว่าตัวเองมองผิด แต่คําเหล่านั้นยังคงพิมพ์อยู่บนกระดาษอย่างชัดเจน

เขาหดรูม่านตาไปเล็กน้อย จากนั้นสูดลมหายใจลึก ๆ สายตาของเขาอดไม่ได้ที่จะมองไปทางซ้ายและขวาสองรอบ

ดูเหมือนว่ามีคนจํานวนมากที่ทําข้อสุดท้ายได้แล้ว ทุกคนมองกระดาษทดสอบอย่างเฉื่อยชา ในสายตาของแต่ละคนมีความหวาดกลัวและความสับสนไม่ปลอดภัย

อีกทั้งยังมีบางคนอ่านเสร็จก็อดที่จะร้อง “หา” ไม่ได้ หายใจเอาลมเย็น ๆ เข้าไป

นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาสามารถพูดได้อย่างอิสระจริง ๆ ดังนั้นตอบคําถามได้หรือไม่？

หลังจากที่มั่นใจว่าตอบครบหมดแล้ว จะไม่ถูกไปตัดหัวใช่หรือไม่？

พระชายารัชทายาทช่างออกข้อสอบให้พวกเขายากมากจริง ๆ ....ไม่ เป็นการล้อเล่นที่น่าตกใจมาก！

ในบรรดานักเรียนที่นั่งหลังตรงดิ่งเหมือนเข็ม สีหน้าของกู้ฮั่นม่อกลับไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมาก เมื่อเห็นว่าธูปจับเวลาที่มุมห้องไหม้ถึงดอกสุดท้ายแล้ว เขาก็รีบสะบัดดินสอเขียนลงไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน ธูปครึ่งก้านสุดท้ายก็ไหม้จนหมด

เสียงระฆังในตอนเที่ยงดังก้องไปทั่วห้องสมุดในเมืองหลวง

เหล่านักเรียนออกมาจากห้องในสำนักอย่างพลุกพล่านและพูดคุยเกี่ยวกับข้อสอบอย่างดุเดือด แต่ทุกคนหลีกเลี่ยงคําถามสามข้อสุดท้ายโดยปริยาย จากนั้นไม่กล้าพูดเสียงดังในที่สาธารณะ

“มามามา！นี่คือเค้กกุ้ยฮัวพระชายารัชทายาทสั่งให้ห้องเครื่องหลวงทำขึ้นมาเป็นพิเศษ อวยพรให้พวกเจ้าสอบเป็นนักเรียนได้รับสิทธิ์สำเร็จ！”

บรรดาผู้ดูแลห้องสมุดอยู่ภายใต้การวางแผนของอวิ๋นหลิง นำเค้กกุ้ยฮัวที่ห่อไว้เรียบร้อยนำมาวางที่เรือนหลักไว้ก่อนแล้ว วินาทีนั้นก็มีกลิ่นหอมกรุ่นลอยในอากาศไปทั่ว

มีนักศึกษาหลายคนตะโกนเสียงดังด้วยความประหลาดใจ

“คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ พระชายารัชทายาทยังเตรียมขนมไว้ให้เราเป็นพิเศษด้วย！ตอนเที่ยงเลยพอดี ท้องก็หิวเล็กน้อยแล้ว”

“พระชายารัชทายาทช่างมีน้ำใจจริง ๆ นี่เป็นขนมที่ทําจากห้องเครื่องหลวงนะ”

เค้กกุ้ยฮัวรูปพระจันทร์ทรงกลมขนาดเท่าฝ่ามือ ขนาดความหนาเท่าฝ่ามือ ห่อด้วยกระดาษผูกด้วยด้ายสีแดง ยกขึ้นแล้วหนัก

“ทำการต่อแถวไม่ต้องเบียด คนละหนึ่งชุด ได้กันทุกคน！”

บรรดาผู้ดูแลตะโกนแจกจ่าย ไม่นานก็นำเค้กกุ้ยฮัวเกือบห้าร้อยชิ้นแจกจ่ายไปจนหมด

กู้ฮั่นม่อกับเฟิงอู๋จีเองก็ได้คนละหนึ่งชุด คั่นด้วยกระดาษหนา ๆ ก็จะได้กลิ่นของน้ำผึ้งและกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮัวราง ๆ

กู้ฮั่นม่อไม่สงวนท่าที หลังจากนั้นก็เดินออกจากห้องสมุดกัดลงไปหนึ่งคำ จากนั้นก็เอาส่วนที่เหลือเก็บไว้ในอ้อมแขน

“สมแล้วที่เป็นขนมของห้องเครื่องหลวง รสชาติเป็นสิ่งที่ร้านขนมธรรมดาไม่สามารถเทียบได้ ปริมาณเค้กของพระชายารัชทายาทนี้เยอะมาก ดูเหมือนว่าวันนี้อาหารเที่ยงและอาหารเย็นไม่ต้องกินแล้ว”