ตอนที่ 567 ปมหัวใจของหลงเย่

ถึงแม้จะยังไม่ทราบสาเหตุ อวิ๋นหลิงยังคงทำตามความประสงค์ของหลงเย่ สั่งให้ซวงหลีไปปฏิเสธเขาให้กลับไป

เสวียนจีกลับถามอย่างตรงไปตรงมาว่า “ทำไมเจ้าไม่ยอมพบเศรษฐีหนุ่มล่ะ เขารอคอยเจ้าอย่างกับสามีรอคอยภรรยาด้วยความรักอันลึกซึ้งมาตั้งหลายเดือนแล้ว ดูท่าทางที่คร่ำครวญของเขา หากคนอื่นไม่รู้จะคิดเอาได้ว่าเจ้านอนกับเขาแล้วก็ทอดทิ้งเขาไป！”

ยากมากที่หลงเย่จะไม่ดุ จากนั้นขมวดคิ้วอย่างรวดเร็ว

อวิ๋นหลิงจับอารมณ์ไหมได้อย่างเฉียบคม จึงหัวเราะและกล่าวขึ้นทันที “วันนี้เจ้าเดินทางเหนื่อยมาทั้งวันพวกเราไปอาบน้ำกันก่อนจากนั้นค่อย ๆ คุยกัน คืนนี้นอนด้วยกันหนา”

หลงเย่พยักหน้า เนื่องจากรีบเดินทางมาครึ่งเดือน นางอ่อนล้าไปทั้งตัวจริง ๆ

แววตาของเซียวปี้เฉิงมีความคับข้องใจเกิดขึ้นเล็กน้อย แต่รู้ว่าบรรดาพี่น้องมีความลับส่วนตัวที่จะคุยกัน จึงพักที่ห้องโถงด้านข้างอย่างรู้งาน

แต่ว่ามีปัญหาไม่มาก เพราะว่ามีพลังจิตอยู่กับตัว อยากจะฟังอวิ๋นหลิงและคนอื่น ๆ คุยกันนั้นไม่ยาก เขาเองก็อยากรู้อยากเห็น ทำไมหลงเย่ถึงได้เย็นชากับกงจื่อโยวมากขนาดนั้น

ต้องรู้ว่าอีกฝ่ายคงน่าจะรู้แล้ว กงจื่อโยวเกือบจะเสียชีวิตจากการระบาดของไข้หวัดใหญ่เพื่อนาง นี่ไม่ควรเป็นการกระทำต่อผู้มีบุญคุณที่ช่วยชีวิตเลย

ในคืนที่ดวงจันทร์ส่องแสงสว่างไสว พี่น้องสามคนนอนบนเตียงกว้างและคลุมด้วยผ้าห่มบาง ๆ เท่านั้น

หลงเย่นอนหันไปทางเดียวกับอวิ๋นหลิง หลังจากนั้นก็ค่อย ๆ เล่าเรื่องที่ตัวเองทะลุมิติมาที่แคว้นถังใต้ทีละเรื่อง

เมื่อรู้ว่าตัวเองพูดแทรกไม่ได้ เสวียนจีพิงอีกด้านหนึ่งอย่างน่าสนใจ ข้าง ๆ เป็นโต๊ะที่หันผลไม้หนึ่งจานอย่างเรียบร้อย จากนั้นใช้เสียงที่คมชัดบรรเลงประกอบให้หลงเย่

“ตอนที่ข้ามาถึงแคว้นถังใต้เมื่อสี่ปีที่แล้ว ร่างนี้อายุได้สิบสี่ปีเท่านั้น พวกเจ้าคงน่าจะรู้เรื่องนี้จากกงจื่อโยวแล้ว สนมคนโปรดของแคว้นถังใต้และแคว้นเหมียวเจียงมีลูกชายที่เป็นเกย์ จึงมีความคิดสกปรกที่ไม่ควรกระทำต่อเด็กผู้หญิง จากนั้นจึงค้นพบตัวตนผู้หญิงของนาง”

โชคดีที่อุกกาบาตตกลงมาจากท้องฟ้า จากนั้นทุบไอ้ผู้ชายบ้านั่นจนตาย และนางก็แค้นนางสนมคนโปรดเพราะเหตุนี้

“ตอนที่ข้ามาถึงครั้งแรก ข้ารู้สึกว่าพลังจิตยังคงอยู่ แต่อ่อนแอมาก สามารถฝืนอ่านความคิดของคนอื่นได้ แต่ไม่สามารถควบคุมการสะกดจิตได้ โชคดีที่มีการคุ้มครองของฮองเฮา จึงเพียงพอที่จะจัดการกับพวกเสือสิงห์กระทิงแรดพวกนั้นได้”

นางเคยศึกษาจิตวิทยามาอยู่แล้ว เมื่อไม่มีพลังในการสะกดจิต ไม่มีอะไรมากไปกว่าการกระทําอย่างระมัดระวังมากขึ้นในวัง

หลังจากซุ่มซ่อนอยู่ในพระราชวังแคว้นถังใต้เป็นเวลาหนึ่งปี หลงเย่บังเอิญได้รู้จักกับกงจื่อโยว

“แคว้นถังใต้มีความแค้นกับบรรพบุรุษของสำนักทิงเสวี่ย ฮ่องเต้กลัวว่ากองกำลังของสำนักทิงเสวี่ยแข็งแกร่งขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ดังนั้นเขาจึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อปราบปรามและกำจัดพวกเขาอย่างลับๆ ต่อหน้าสำนักทิงเสวี่ยทำเป็นรักประเทศไม่ลืมราชสำนัก แต่อันที่จริงแล้วแอบปะทะกับแคว้นถังใต้อย่างลับ ๆ มาโดยตลอด”

จากกรณีคนร้ายลอบฆ่าขุนนางสำคัญของแคว้นถังใต้ครั้งที่แล้ว สำนักทิงเสวี่ยจับตัวหลงเย่ไปโดยไม่ได้ตั้งใจ

“เขาก็รู้จากตอนนั้นว่าข้าเป็นลูกสาว ข้าถูกคุมขังในสำนักทิงเสวี่ยเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม”

หลงเย่เผยแววตาที่มีความซับซ้อนเล็กน้อย หลังจากที่นางได้ฉีดยาไปเมื่อชาติที่แล้ว ผลข้างเคียงทำให้ร่างกายค่อนข้างอ่อนแอ ไม่สามารถเรียนรู้การป้องกันตัวศิลปะการต่อสู้ขั้นพื้นฐานได้เช่นเดียวกับพวกอวิ๋นหลิง

ดังนั้นท่าทางที่อ่อนแอและไม่เป็นอันตรายจึงเป็นการป้องกันของนาง ความสามารถในการเดาใจผู้คนจึงกลายเป็นอาวุธของนาง

“ตอนแรกข้าแค่อยากมีชีวิตอยู่ คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าสำนักของสำนักทิงเสวี่ยที่ลึกลับในข่าวลือ กลับเป็นชายหน้าขาวที่อ่อนหวานเอ๋อเร๋อ” หลงเย่ดูเหมือนว่าคิดอะไรได้บางอย่าง จึงถอนหายใจเบา ๆ “เขางั่งพอใช้ได้ เขาสามารถจัดการเขาได้โดยแทบไม่ต้องออกแรงอะไรเลย”

อวิ๋นหลิงคิดและพูดวิจารณ์อย่างจริงจัง “เขาเป็นคนที่ใจกว้างจริง ๆ และมองโลกในแง่ดีไม่เก็บความแค้น”

ในบางครั้ง อันที่จริงก็น่ารักมากด้วย

หลงเย่เม้มริมฝีปากเบา ๆ ดวงตาที่มีหมอกหนาทึบไม่สามารถมองเห็นอารมณ์ได้ “เขาโง่มากจริง ๆ โง่จนคิดว่าข้าเป็นแค่เจ้าชายปลอมตัวที่ไร้เดียงสาและน่าสงสาร ว่าข้าต้องปลอมตัวเป็นผู้ชายเพื่อให้อยู่รอดในพระราชวังต่อไป”

นางหลอกใช้สำนักทิงเสวี่ย ดังนั้นจึงไปมาหาสู่กับกงจื่อโยวตลอด