ตอนที่ 588 ใต้เท้าเดินทางปลอดภัย ใต้เท้ามาบ่อย ๆ

เมื่อเห็นรัชทายาทมาถึง บรรดานักเรียนพากันถอยออกเป็นสองฝั่งเพื่อเปิดทาง ทยอยทำมือประสานเพื่อทำความเคารพ

เช้านี้เซียวปี้เฉิงตั้งใจแต่งตัวให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ทหารคุ้มกันที่อยู่ข้างหลังมีลู่ฉีเป็นหัวหน้า ถือเป็ดไก่ทั้งตัว อีกทั้งยังมีขาหมูและขาแกะด้วย

“คนที่มาฟังคำสั่ง！วางเครื่องบรรณาการ จุดธูปเทียนบูชาแด่เทพเจ้าแห่งภูเขา！”

เมื่อพูดจบเหล่าทหารคุ้มกันก็ถวายวางถาดที่มีชิ้นเนื้อสด จัดวางเต็มพื้นที่ว่างด้านหน้าของใต้เท้างูเหลือม

ลู่ฉีจุดธูปสีแดง หลังจากที่เซียวปี้เฉิงรับไป ได้กราบไหว้สามครั้งต่อใต้เท้างูเหลือมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เขาไหว้ไปพลางและใช้พลังจิตเร่งเร้าอีกฝ่ายหนึ่งไปพลาง “ใต้เท้ารีบกินสิ อย่างน้อยก็กินสักสองคำเพื่อเห็นแก่หน้าข้า กินแล้วก็จะปล่อยเจ้าไป”

ใต้เท้างูเหลือมไม่หิว ด้วยร่างกายและอายุของมัน การกินเดือนละครั้งก็เพียงพอแล้ว

ครั้งสุดท้ายที่กินคือเมื่อครึ่งเดือนที่แล้ว มันกลืนหมูป่าทั้งตัวไปเต็ม ๆ จนถึงตอนนี้ยังย่อยไม่เสร็จเลย

ประจวบกับมีสายตาของคนมากมายที่จ้องมองล้อมรอบมัน ยังทำเสียงฮู่ฮ่าอึกอัก ยิ่งไม่อยากอาหารเข้าไปใหญ่

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ใต้เท้างูเหลือมถูกเซียวปี้เฉิงเร่ง จึงเลือกไก่บ้านที่ตัวเล็กที่สุดมากินอย่างช้า ๆ

ไก่บ้านถูกถอนขนออกแล้ว พ่อครัวของสำนักศึกษาทําครัวรู้ จึงเลาะกระดูกไก่ทั้งตัวอย่างเอาใจมาก

ใต้เท้างูเหลือมรู้สึกว่ากินเข้าไปแล้วรสชาติใช้ได้ ถึงแม้ว่าไก่บ้านจะไม่หอมเหมือนไก่ป่า แต่ชนะตรงที่ไม่บาดปาก อีกทั้งยังก็มีรสชาติที่แตกต่างกันด้วย

ขนาดของไก่บ้านไปอุดที่ร่องฟัน ใต้เท้างูเหลือมให้เกียรติมากจึงกินเป็ดอ้วนอีกตัวหนึ่ง ถึงได้หยุดกิน

มันทำตามคำแนะนำของเซียวปี้เฉิง ค่อย ๆ ขยับตัวครึ่งตัว ว่ายลงไปในสระบัวข้างศาลา

“ขยับแล้วขยับแล้ว！เทพภูเขาขยับแล้ว！”

“นี่มันกำลังจะทำอะไร？”

ทำให้นักศึกษาซึ่งมุงดูอยู่ถึงกับอึ้ง สายตาจ้องไปที่ใต้เท้างูเหลือมโดยไม่คลาดสายตา

พวกเขากราบไหว้อยู่ที่นี่ตั้งแต่เช้า แต่ใต้เท้างูเหลือมไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย แม้แต่เหลือบมองก็ไม่ยอมมองพวกเขาแม้แต่คนเดียว หลังจากที่รัชทายาทมา ถึงได้มีปฏิกิริยา

ดอกบัวเดือนกันยายนสีแดงเป็นพิเศษ ใต้เท้างูเหลือมเลื้อยไปมาระหว่างใบไม้สีเขียวและดอกชบาน้ำที่บานสะพรั่ง อ้าปากกัดดอกบัวที่สวยที่สุดดอกหนึ่ง

เหง้าดอกบัวถูกกัดจนหัก มันเลื้อยคล้องกิ่งดอกไม้ไปยังหน้าเซียวปี้เฉิง ครึ่งตัวยกขึ้น ส่งสัญญาณให้เขารับไป

“ข้าขอขอบคุณของขวัญจากเทพแห่งภูเขา！”

เซียวปี้เฉิงตอบเสียงดัง พร้อมรับดอกบัวทั้งสองมือดอกบัวด้วยสีหน้าจริงจัง

คนอื่นเคยเห็นฉากใหญ่แบบนี้ที่ไหนกัน？

หลังจากที่เห็นเหตุการณ์นี้ ทุกคนล้วนตกตะลึง ตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำขึ้นมา

“โอ้โห！”

“เหลือเชื่อเหลือเชื่อ เทพแห่งภูเขาแสดงอิทธิฤทธิ์！”

“คะ...คาดไม่ถึงว่าจะเป็นความจริง...”

แต่เดิมมีนักเรียนบางคนที่สงสัยเกี่ยวกับคําพูดการผ่านการฝึกฝนของพญางู ในที่สุดตอนนี้ก็ต้องเชื่อแล้ว

รอบ ๆ สระบัวมีนักศึกษาจํานวนมากคุกเข่าลงทันทีและคุกเข่ากราบไหว้ด้วยความเลื่อมใส

แต่ละคนโขกหัวลงกับแผ่นหินอย่างแรง ส่งเสียงดัง "ตุ้บตับ" เหมือนเสียงเคาะดนตรี เต็มไปด้วยจังหวะ

ใต้เท้างูเหลือมเอือมระอากับการเคลื่อนไหวที่แปลกประหลาดของบรรดาสัตว์สี่เท้ากลุ่มนี้ และหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจสุดท้ายก็เลื้อยเพื่ออยากจะหนีจากสำนักศึกษาไปเร็ว ๆ

“ส่งเทพแห่งภูเขา！”

“ส่งใต้เท้าเทพแห่งภูเขา！”

เสียงตะโกนดังขึ้นอย่างรวดเร็วในสำนักศึกษา พร้อมกับเสียงดนตรีโขกหัวลงบนแผ่นหิน บรรจบกันเป็นเพลงอําลาที่น่าตื่นเต้น

อวิ๋นหลิงและคนอื่น ๆ เดินลงจากห้องใต้หลังคา ส่งอำลาใต้เท้างูเหลือมพร้อมกับเซียวปี้เฉิง หลังจากข้ามประตูใหญ่ของสำนักศึกษาไปยังฝั่งตะวันออกไกลเกือบร้อยเมตร

หลังจากเข้าไปในป่าเขา ความเร็วในการเลื้อยของใต้เท้างูเหลือมเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เข้าไปในป่าลึกโดยไม่หันหัวกลับมา