ตอนที่ 595 บริเวณที่เกิดเหตุรถชนกัน

เสวียนจีแลบลิ้นออกมา ผลักจักรยานที่ทำจากไม้ตามไป

เฟิ่งเหมียนเหลือบมองรถไม้ พูดตรง ๆ ว่า “ข้าขี่ไม่เป็น”

“ไม่เป็นไรไม่เป็นไร ขี่ไม่เป็นข้าจะสอนเจ้า！สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเจ้าให้ข้อเสนอแนะเกี่ยวกับประสบการณ์การทดลองการใช้งานและข้าจะปรับปรุงผลิตภัณฑ์ตามข้อเสนอของเจ้า！”

เสวียนจีพูดอย่างมีเหตุผลทั้งนั้น แสดงความกระตือรือร้นมากผิดปกติ แต่ในใจกลับภาวนาให้เขารถล้มสองสามครั้งอย่างไม่เป็นท่า

เฟิ่งเหมียนเห็นความคิดเจ้าเล่ห์ในแววตาของนางอย่างชัดเจน แต่ไม่ได้เปิดเผย ปล่อยให้เสวียนจีกระโดดขึ้นลง พร้อมกับแนะนําวิธีการขี่จักรยานให้เขา

เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนที่เสวียนจีขี่รถกระโปรงผ้าโปร่งม้วนเข้าไปในล้อไม้ จากนั้นก็ล้มไม่เป็นท่าในตอนนั้น

เฟิ่งเหมียนมองเห็นอย่างชัดว่านางตกลงมาอย่างไร เมื่อครู่จึงจงใจเปลี่ยนชุดนายพลที่กระทัดรัดอย่างเรียบร้อย

แขนเสื้อสีขาวเย็บมุมแขนเสื้อ เสื้อสีม่วงพิมพ์ลายไทเก็กสีดําและสีขาวที่ผสมผสานกัน ทำให้ตัวเขาดูดีน้อยกว่าเมื่อก่อนเล็กน้อย แต่เห็นได้ชัดว่าหล่อมาก

ดูเหมือนมีความกระตือรือร้นและตั้งใจของเสวียนจี อันที่จริงภายใต้ "คําแนะนํา" ที่ทําแบบขอไปที เฟิ่งเหมียนพยายามนั่งอย่างมั่นคง

เป็นครั้งแรกที่เขาขี่ ไม่ค่อยเข้าใจทักษะการขี่ที่ดี เมื่อออกไปประมาณห้าเมตรก็สูญเสียความสมดุล จากนั้นก็ใช้เท้าเดียวยันพื้น

เมื่อเสวียนจีเห็นเขาไม่ได้ล้มลง ในใจก็มีความผิดหวังเล็กน้อย

“ใช้ได้นี่เจ้านกโง่ ดูไม่ออกเลยว่าเจ้าก็มีพรสวรรค์มาก ลองขี่อีกสองสามรอบหน่อย”

เฟิ่งเหมียนเรียนวิทยายุทธ์มาตั้งแต่เด็ก ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงเพื่อให้ร่างกายแข็งแรงและฝึกฝนร่างกายเพียงเท่านั้น ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ฝึกหัดเหมือนเซียวปี้เฉิงและบ้านอื่นที่ฝึก แต่ความรู้สึกสมดุลก็ดีกว่าเสวียนจีหลายเท่า

เขาพยายามเพียงไม่กี่ครั้ง ไม่นานก็เข้าใจเทคนิคอย่างรวดเร็ว เขาสามารถที่จะขี่ออกไปรอบ ๆ ถนนรอบนอกอาญาสี่ได้อย่างมั่นคง

เมื่อมองดูท่าทางที่เฟิ่งเหมียนขี่จักรยานอย่างสงบ เสวียนจีก็แอบหัวเราะไม่ได้

ฉากนี้ดูแปลก ๆ อย่างไรไม่รู้

เมื่อเทียบกับจักรยาน นางรู้สึกว่าเฟิ่งเหมียนเหมาะที่จะขี่ดาบบินมากกว่า

หลังจากปั่นจักรยานผ่านไปสองรอบอย่างง่าย ๆ เฟิ่งเหมียนจึงหยุดไม่ขยับแล้ว สีหน้าแอบหมองคล้ำเล็กน้อย

“รถจักรยานคันนี้ที่ข้าทำมาเป็นอย่างไรบ้าง เหตุใดเจ้าถึงไม่ขี่ต่อ？”

เฟิ่งเหมียนหายใจช้า น้ำเสียงอธิบายไม่ได้ “สิ่งของใหม่และใช้งานง่าย แต่เก้าอี้ของคนนั่งยังต้องปรับปรุง ใส่เบาะรองนั่งได้จะดีกว่า”

เสวียนจีเห็นสีหน้าเขาหมองคล้ำเล็กน้อย แววตาที่สงสัยนั้นมองไปยังใบหน้าของเขาและที่นั่งเคลื่อนที่ลงสองรอบ จากนั้นก็เข้าใจอย่างรวดเร็ว

นางปรับปรุงอย่างเร่งรีบ แผ่นไม้ในที่นั่งที่ไม่ได้มีเวลาที่จะขัดรูปร่างให้สะดวกสบาย ยังคงเป็นแผ่นไม้เชิงมุมเท่านั้น

“ข้าก็ว่าเหตุใดถึงไม่ขี่แล้ว รู้สึกเหมือนไปบาดไข่ของเจ้าใช่หรือไม่！”

“...”

สีหน้าของเฟิ่งเหมียนหมองคล้ำมากขึ้นเรื่อย ๆ

เสวียนจีหัวเราะอย่างไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย “ฮ่าฮ่าฮ่า...”

เสียงหัวเราะที่สะเทือนท้องฟ้าเหมือนกระดิ่งที่ดังขึ้นในพระราชวัง จากนั้นก็หยุดลงทันที

เฟิ่งเหมียนอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดปากนาง ใบหน้าที่สงบนิ่งเฉย เส้นเอ็นสีเขียวบนหน้าผากกระตุกไม่หยุด

เขากดเสียงต่ำ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความโกรธและความขู่เล็กน้อย “ถ้าหากเจ้าหัวเราะอีกคำเดียว ข้าก็จะอธิบายให้คนนอกฟังทันทีว่าเจ้าไม่ใช่ศิษย์น้องของข้า”

“...”

เสวียนจีหยุดยิ้มทันที เงยหน้ามองเฟิ่งเหมียนกระพริบตาแมว สีหน้าดูไร้เดียงสามาก

สีหน้าของเฟิ่งเหมียนถึงดีขึ้นเล็กน้อย รู้สึกถึงความนุ่มนวลและความชุ่มชื้นของฝ่ามือ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าฝ่ามือร้อนเล็กน้อย

ไม่นานเขาก็รีบเก็บมือกลับ รักษาระยะห่างจากเสวียนจีอย่างเงียบ ๆ ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

เสวียนจีกระแอม จากนั้นพูดอย่างจริงจัง “ก็ได้ ต่อไปข้าต้องการให้เจ้าช่วยข้าทดสอบน้ำหนักของคน”

“บรรจุน้ำหนักคนหรือ？”