ตอนที่ 618 จังหวะรักแรกพบ

ยามราตรี ในสำนักศึกษาชิงอี้มีงานร้องเพลงเต้นรำ

ก่อนสิ้นสุดการฝึกทหาร ผู้คนเกือบสี่ร้อยคนจากทั่วทั้งสำนักศึกษามารวมตัวกันในลานกว้าง

กลางลานกว้างมีกองไฟขนาดใหญ่สองกองลุกไหม้อยู่ บริเวณโดยรอบมีคบเพลิงสว่างเป็นวงกลมล้อมรอบ บรรดาลูกศิษย์หลายคนนั่งล้อมวงอยู่บนพื้น

การแสดงที่นำเสนอรวมสิ้นสุดลงแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาแสดงความสามารถเฉพาะบุคคล กฎเน้นการตีกลองและส่งดอกไม้

บางทีบรรยากาศอาจเป็นใจ ชายหนุ่มหญิงสาวทั้งหลายดูอิสรเสรีและไร้กังวลมากกว่ายามปกติ โรงอาหารถึงกับเอาสุราเหมยเขียวมาเทใส่ชามให้ทุกคนด้วย

อวิ๋นหลิงยื่นชามนมอุ่นให้องค์หญิงหกที่อยู่ข้างๆ “กลางคืนเกิดนอนไม่หลับ ก็อย่าดื่มเลย ดื่มนมอุ่นๆ สักถ้วยเถอะ จะช่วยให้นอนหลับ”

“ขอบคุณพี่สะใภ้สาม”

องค์หญิงหกรับมาอย่างซาบซึ้งใจ แต่สายตายังคงจับจ้องลูกศิษย์ที่แสดงตีกลองและรำกระบี่ ดูอย่างตั้งอกตั้งใจ

วันแรกที่มาถึงสำนักศึกษาชิงอี้ นางรู้สึกราวกับก้าวเข้าสู่โลกใหม่

สำนักศึกษาเหมือนเมืองเล็กๆ ดูคนที่เดินไปมาก็หูอื้อตาลาย

กระทั่งยามเย็น อวิ๋นหลิงกับสามีก็พานางไปชมการแสดงที่เหล่าลูกศิษย์นำมาเสนอ ชวนให้นางตื่นตาตื่นใจและประหลาดใจมากยิ่งขึ้น

เซียวปี้เฉิงเบาเสียงลงกล่าวว่า “รูปร่างหน้าตาของโย่วหรงคล้ายอดีตอยู่หลายส่วน”

เดิมทีเป็นดรุณีวัยเพียงสิบหกปี ในที่สุดยามนี้ก็ได้ฟื้นคืนความมีชีวิตชีวาในอดีตท่ามกลางบรรยากาศที่ครึกครื้น

“อย่าพูดถึงนางเลย ข้าดูเพลินทีเดียว สำนักศึกษาของเรามีคนมากความสามารถโดดเด่นจริงๆ”

ผู้ที่ขับลำนำเต้นระบำ คนที่เล่นพิณรำกระบี่ ต่างมีทักษะเฉพาะตัวที่ทำให้ทุกคนตราตรึงใจ

อวิ๋นหลิงไม่มีหัวทางศิลปะใดๆ เลย นางไม่สันทัดสิ่งเหล่านี้ ดังนั้นดูเหมือนจะสนุกเป็นพิเศษ

เวลานี้คนที่ถูกเลือกมาตีกลองส่งดอกไม้กำลังจะแสดง นางเพ่งมองเห็นว่าเป็นกู้ฮั่นม่อ

กู้ฮั่นม่อลุกขึ้นยืนจากฝูงชนแล้วเอ่ยยิ้มๆ “ข้าไม่เป็นดนตรีเลย และไม่เชี่ยวชาญเครื่องดนตรี ด้วยเหตุนี้จึงใช้บทกวีและรำกระบี่มาอวดทุกคน”

เสียงใสก้องกังวานและไพเราะดังขึ้น องค์หญิงหกก็มองอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ตกใจเล็กน้อย

เห็นบุรุษหนุ่มที่อยู่ไม่ไกลมีเครื่องหน้าดุจหยกสลัก คิ้วเข้ม ริมฝีปากสีชาด ภายใต้กองไฟสีเหลืองอันอบอุ่น ใบหน้าดูหล่อเหลาและอ่อนโยนเหลือแสน

ในห้วงภวังค์ทำให้นางนึกถึงรุ่ยอ๋องผู้เป็นพี่ชายร่วมสายโลหิต ในใจก็อดรู้สึกถึงความสนิทชิดเชื้อไม่ได้

“ขอเชิญอู๋จีให้เกียรติเล่นเพลงให้ข้าสักเพลง”

กู้ฮั่นม่อเชิญสหายสนิทมาร่วมบรรเลงกับเขาด้วย เสียงขลุ่ยของอีกฝ่ายก็โดดเด่นไพเราะเสนาะโสต

จากนั้นเขาก็ยืมกระบี่ไม้ของอาจารย์ เดินเข้าไปใกล้ทิศทางของอวิ๋นหลิงกับสามีสองสามก้าวด้วยรอยยิ้มพราย

ท่ามกลางประกายไฟ ดวงตาที่ยิ้มแย้มของกู้ฮั่นม่อดูอ่อนโยนกว่าเดิม ก่อนเหลือบมองโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนถูกมองด้วยสายตาแฝงแววกรุ้มกริ่ม

แววตานั้นกวาดมองไปทั่วเรือนร่างของนาง หัวใจขององค์หญิงหกก็เต้นระรัว

“เป็นเด็กคนนี้จริงๆ” เซียวปี้เฉิงหันไปมอง เห็นท่าทางตกตะลึงพรึงเพริดขององค์หญิงหก เขาก็มุ่นคิ้วอย่างเป็นกังวลอยู่บ้าง

เมื่อเสียงขลุ่ยดังขึ้น กู้ฮั่นม่อก็รำกระบี่ไม้ภายใต้แสงไฟ

เสียงของเขาใสกระจ่าง ขณะบทกวีเอื้อนเอ่ยออกจากปาก ประจวบเหมาะกับจังหวะท่วงท่ารำกระบี่ที่คล่องแคล่วสง่างาม

ทำให้อวิ๋นหลิงนึกถึงยอดมือกระบี่ผู้รอบรู้ในนวนิยายแนวกำลังภายใน

ทั้งที่ทุกคนสวมชุดยอดมือกระบี่สไตล์เดียวกัน แต่กู้ฮั่นม่อสะดุดตาเป็นพิเศษ อาภรณ์พลิ้วไหวเผยให้เห็นปณิธานอันสูงส่ง

บุรุษหนุ่มผู้นี้ยามปกติเป็นคนเรียบง่าย ทว่ากลับมีแรงดึงดูดที่ทำให้ผู้คนมุ่งความสนใจไปที่เขาโดยไม่รู้ตัว

อวิ๋นหลิงอดกระซิบกับเซียวปี้เฉิงไม่ได้ “ดูท่าฉายาหนุ่มเจ้าสำราญของเฟิงอู๋จีกำลังจะตกเป็นของคนอื่น”

เซียวปี้เฉิงคล้ายมีอะไรจะพูด ก่อนเหลือบมองไปด้านข้างอย่างแฝงความนัย

เทียบกับฉายาหนุ่มเจ้าสำราญของเฟิงอู๋จีแล้ว เขากังวลเรื่ององค์หญิงหกมากกว่า ยามนี้อีกฝ่ายมองจนเคลิ้มไปแล้ว