ตอนที่ 64 ไม่มีความปรารถนาทางโลก

“เป็นข้าที่หยาบคายแล้ว”

ลมหายใจของเซียวปี้เฉิงแทบจะหยุดนิ่ง มือที่หมดเรี่ยวแรงปล่อยออกจากนาง จากนั้นฝืนยิ้มออกมาอย่างแข็งทื่อ

“วันนี้เจ้าก็ถือเสียว่า ข้าโกรธเลยพูดจาไร้สาระออกไปก็แล้วกัน”

หลังจากถูกปฏิเสธ หัวใจว่างเปล่าที่แสนจะเจ็บปวดก็ถูกเติมเต็มด้วยความรู้สึกเสียใจและสับสน

เหตุใดเขาจึงลืมไปเสียได้ว่า ในใจของอวิ๋นหลิงนั้นมีคนอื่นอยู่แล้ว อีกทั้งคนผู้นั้นได้ครอบครองตำแหน่งที่สำคัญที่สุดในใจของนาง แล้วนางจะรับรักเขาได้อย่างไร?

การที่หุนหันพลันแล่นเฉกเช่นวันนี้ หลังจากนี้ทั้งสองคนจะมองหน้ากันติดได้อย่างไร?

อวิ๋นหลิงไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้มาก่อน จึงรู้สึกทำอะไรไม่ถูกอยู่พักหนึ่ง

แม้ก่อนหน้านี้จะเคยพูดอะไรไป แต่หลังจากที่เซียวปี้เฉิงตกหลุมรักนาง ก็จะต้องทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่า อะไรที่เรียกว่าหัวใจแตกสลาย แต่นั้นเป็นเพียงคำพูดโกรธเคืองในระหว่างที่ทะเลาะกันเท่านั้น ไม่ได้ถือเอาจริงเอาจัง

“นี่ก็เย็นมากแล้ว เจ้าออกไปข้างนอกมาทั้งวัน ไปทานอาหารเย็นก่อนเถอะ”

เขาหันหลังจากไปด้วยความรีบร้อน ทว่าอวิ๋นหลิงนั้นอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเรียกหยุดเขาเอาไว้

“ช้าก่อน ท่าน...”

ฉู่อวิ๋นหลิงเรียกหยุดอีกฝ่ายเอาไว้ แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

เมื่อเซียวปี้เฉิงได้ยินดังนั้นก็หยุดฝีเท้าทันที เขากำหมัดที่อยู่ข้างลำตัวแน่น ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถอดทนต่อความไม่ยินยอมในใจของตัวเองได้ เขาเอ่ยปากถามทันทีว่า “เป็นเพราะเขาใช่หรือไม่?”

อวิ๋นหลิงตกตะลึง “ผู้ใดกัน?”

“...คนในใจของเจ้า เป็นพี่ฉิงที่เจ้าเคยเอ่ยถึงก่อนหน้านี้ใช่หรือไม่?”

ถามจบ เซียวจิ้งเฉิงก็อดไม่ได้ที่จะมีรอยยิ้มขมขื่นขึ้นมาในใจ เขานี่ช่างหาเรื่องทำให้ตัวเองไม่มีความสุขเสียจริงๆ

เมื่อเข้าใจความหมายของเขา มุมปากของอวิ๋นหลิงก็กระตุกขึ้นอย่างแรง “พี่ฉิงเป็นผู้หญิง ข้าไม่ใช่เลสเบี้ยน!”

เลสเบี้ยนคืออะไร?

เซียวจิ้งเป่ยไม่มีเวลามาคิดมาก เขาตกตะลึงตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ แล้วถามอีกครั้งว่า “ผู้หญิงหรือ?”

“ใช่น่ะสิ นางเพียงดูห้าวหาญเยี่ยงบุรษ ดังนั้นข้าจึงเรียกนางว่า พี่ฉิง!”

หรือจะบอกว่า ในหัวใจของปีศาจหญิงผู้นี้ไม่มีคนที่ชอบในใจอย่างนั้นหรือ?

ทันใดนั้นดวงตาที่เศร้าหมองของเซียวจิ้งเป่ยก็เป็นประกายดุจดวงดาวขึ้นมาทันที เขาหันหลังเดินกลับไปอยู่ข้างๆ อวิ๋นหลิง ด้วยความสุขที่ฉายขึ้นมาบนใบหน้าอย่างชัดเจน

“เช่นนั้นบัดนี้เจ้าก็อยู่ตัวคนเดียวที่นี่ มาเป็นพระชายาจิ้งอ๋องของข้าไปตลอดชีวิตเลยดีหรือไม่?”

ถึงตอนนี้อวิ๋นหลิงจะไม่ชอบเขาก็ไม่สำคัญ ตราบใดที่ในหัวใจของนางยังไม่มีใคร เขาก็ย่อมมีโอกาส

อยู่ด้วยกันทุกวัน จะต้องมีสักวันที่นางมีความรู้สึกกับเขาได้อย่างแน่นอน เขาไม่เชื่อหรอกว่า อวิ๋นหลิงยังจะหนีไปกับคนอื่นได้อีก

คราวนี้ เซียวจิ้งเฉิงพูดอ้อมๆ เล็กน้อย อวิ๋นหลิงนั้นเข้าใจความหมายในคำพูดของเขา จึงได้ปฏิเสธอย่างอ้อมๆ เช่นกัน

อวิ๋นหลิงเปิดปากกล่าวอย่างช้าๆ ว่า “เรื่องนั้น ตอนนี้สำหรับเรื่องชายหนุ่ม ข้า...ความจริงแล้วไม่มีความปรารถนาทางโลก”

โดยปกติมักจะทะเลาะเบาะแว้ง ต่อปากต่อคำกับกับเซียวจิ้งเฉิงอยู่เป็นประจำ นั่นจึงเป็นวิธีที่ทำให้เข้ากันได้ด้วยดี

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของเซียวจิ้งเฉิงก็เปลี่ยนไปทันที เขาเอ่ยถามออกมาด้วยความประหลาดใจว่า “เจ้า...หรือเจ้าชอบผู้หญิงอย่างนั้นหรือ?”

อวิ๋นหลิงเป็นปีศาจหญิง อีกทั้งความรู้สึกที่นางมีต่อ “พี่ฉิง” ก็ไม่ธรรมดา หรือว่า...

ใบหน้าของอวิ๋นหลิงมืดมน อดไม่ได้ที่จะขึ้นเสียงกล่าวว่า “ข้าบอกไปแล้ว ข้าไม่ใช่เลสเบี้ยน!”

เมื่อเห็นนางโกรธ เซียวจิ้งเฉิงจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ดูจากท่าทีของอวิ๋นหลิง คงจะไม่ได้มีรสนิยมทางเพศแบบพิเศษ

ที่แท้เลสเบี้ยนหมายความว่าอย่างนี้นี่เอง

เซียวจิ้งเฉิงแอบคิดกับตัวเองในใจ แล้วได้ยินอวิ๋นหลิงเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ท่านเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร?”

เซียวจิ้งเฉิงดูมีใบหน้าอับอายเล็กน้อย เขากล่าวด้วยเสียงเบาว่า “ในหนังสือนิทานของแคว้นต้าโจวมักจะมีเรื่องเล่าเหล่านี้อยู่ ปีศาจจิ้งจอกบางตัวไม่เพียงแต่ยั่วยวนบัณฑิตหน้าขาว แม้แต่หญิงสาวที่มีรูปโฉมงดงามเหล่านั้นก็ไม่ปล่อยไปเช่นกัน ข้าเลยคิดว่า...”

“เอาละเอาละ รีบกลับไปที่เรือนซู่สือของท่านเถอะ ข้ายังรอทานอาหารเย็นอยู่นะ!”

อวิ๋นหลิวระเบิดอารมณ์ใส่เซียวจิ้งเฉิงด้วยใบหน้ามืดมน ทว่าในใจกลับรู้สึกขบขัน

ชายผู้นี้ดูวางมาดขรึมเอาจริงเอาจัง คิดไม่ถึงเลยว่า จะอ่านนิยายจอมยุทธรักใคร่ที่วุ่นวายพวกนี้ด้วย