ตอนที่ 711 สองพี่น้องที่น่าชัง

คนไม่น้อยต่างก็แอบซ่อนความคิดเอาไว้ อยากจะฉวยโอกาสในการคัดเลือกสาวงาม ส่งหญิงสาวในตระกูลเข้าไปในวัง

พวกเขาไม่ได้มีความหวังในตัวจักรพรรดิจาวเหริน จุดสำคัญคือเหล่าองค์ชายทั้งหลาย โดยเฉพาะรัชทายาท

ก่อนหน้านี้ตอนที่เสนาบดีขวาหลี่ริเริ่มเรื่องการคัดเลือกสาวงาม เซียวปี้เฉิงกับอวิ๋นหลิงไม่ได้คัดค้าน ขุนนางในราชสำนักยังคิดว่าสองสามีภรรยาคู่นี้นอกรีตนอกรอย ในใจยังรู้สึกหวาดระแวงอยู่บ้าง

ใครจะไปคิดว่าจะมีลูกไม้นี้รอพวกเขาอยู่

มีขุนนางราชสำนักคนหนึ่งไม่พอใจ เอ่ยปากเสนอแนะว่า “คัดเลือกสาวงามเป็นองค์หญิงแต่งงานเพื่อสันติภาพใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่ไม่ดีเสียทั้งหมด แต่ทำเช่นนี้ไม่เหมาะสมกระมัง เดิมทีสาวงามเป็นตัวเลือกของราชวงศ์ในการหาพระสนม จะให้คนป่าเถื่อนอย่างชาวทูเจวียเลือกคนก่อนได้อย่างไร ควรให้ฝ่าบาทได้ผ่านตาก่อนจึงจะเหมาะสม”

ความหมายของเขาคือให้ราชวงศ์ของแคว้นต้าโจวได้เลือกก่อน หลังจากสิ้นสุดการคัดเลือกสาวงามแล้ว ค่อยตัดสินใจเลือกองค์หญิงแต่งงานเพื่อสันติภาพจากสาวงามที่เหลือ

ทำเช่นนี้ เหล่าสาวงามเพื่อไม่ให้ถูกส่งไปแต่งงานเพื่อสันติภาพ ล้วนต้องแสดงความสามารถอย่างสุดกำลัง สุดท้ายย่อมต้องมีคนได้อยู่ต่อ

แต่ถ้าหากต้องถูกคัดเลือกไปเป็นองค์หญิงแต่งงานเพื่อสันติภาพก่อน เกรงว่าสถานการณ์จะตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง

ถึงเวลาต้องมีสาวงามมากกว่าเก้าในสิบส่วนถอดใจถอยกลางคัน จงใจละเมิดกฎในวังเพื่อให้ถูกไล่ออกไป ไม่แน่อาจไม่เหลือแม้แต่คนเดียว

เซียวปี้เฉิงเดาไว้แต่แรกแล้วว่าจะมีคนพูดเช่นนี้ แอบเยาะเย้ยในใจ เอ่ยปากอย่างไม่รีบร้อนว่า

“อ๋องทูเจวียตะวันออกจะมาถึงเมืองหลวงช่วงต้นเดือนสอง จะอยู่ที่นี่แค่หนึ่งเดือนพวกเขาเดินทางแต่ละครั้งเส้นทางยาวไกลมาก ถ้าไม่รีบกลับไป เกรงว่าสถานการณ์ของทุ่งหญ้าจะเปลี่ยนไป”

“แต่การคัดเลือกสาวงามซ้ำจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในต้นเดือนสาม หลังจากถูกรับคัดเลือกแล้วก็ต้องจดชื่อเพื่อตรวจสอบสามเดือน ที่สุดจึงจะตัดสินว่าใครถูกเลือก เจ้าจะให้อ๋องทูเจวียตะวันออกอยู่ในเมืองหลวงตั้งแต่ปลายฤดูหนาวไปจนถึงกลางฤดูร้อนหรืออย่างไร”

“รอให้กลับไปเวลานั้น กระโจมที่เขาสร้างบนทุ่งหญ้าคงถูกชาวทูเจวียตะวันตกรื้อหมดแล้ว”

ขุนนางคนนั้นถูกเซียวปี้เฉิงตอบโต้ด้วยท่าทีเคร่งขรึมสง่างาม จนต้องหดลำคอลง แต่ยังคงรวบรวมความกล้าเอ่ยอย่างขลาดกลัวว่า

“......เช่น เช่นนั้นก็ลดขั้นตอนการคัดเลือกสาวงามลง ก็เป็นวิธีการที่ไม่เลว สามารถคัดเลือกซ้ำได้ในเดือนสอง แล้วเปลี่ยนระยะเวลาตรวจสอบเป็นหนึ่งเดือน ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรให้ฝ่าบาทกินของเหลือต่อจากคนป่าเถื่อนอย่างชาวทูเจวียนี่นา”

หากเรื่องนี้มีอวิ๋นหลิงเอ่ยปากตอบโต้ จะถูกคนอื่นพยายามหาข้อติเตียนกัดไม่ปล่อยได้ ดังนั้นเซียวปี้เฉิงจึงนำหน้า พลังต่อสู้ถึงขีดสุด

ใบหน้าเขาบึ้งตึง ดวงตาที่คมกริบจ้องมองอีกฝ่ายเขม็ง

“ไร้สาระ งี่เง่า น่าขัน”

เสียงตำหนิทำให้อีกฝ่ายตกใจจนตัวสั่น แม้แต่จักรพรรดิจาวเหรินที่นั่งเหม่อลอยอยู่บนบัลลังก์มังกรยังได้สติกลับมาและเพ่งมองไป

ทุกคนต่างก็มองไปทางเซียวปี้เฉิง ถูกท่าทีเย็นยะเยือกของเขาในตอนนี้ทำเอาไม่กล้าหายใจแรง

เห็นรัชทายาทในมุมที่คล้อยตามมามาก คนไม่น้อยต่างก็ลืมไปแล้ว เขาเคยเป็นบุคคลที่มีอำนาจทำให้สถานการณ์ในสนามรบเปลี่ยนแปลงได้

เซียวปี้เฉิงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา “เรื่องการคัดเลือกสาวงามเป็นเรื่องใหญ่ตั้งแต่โบราณ ตั้งแต่เตรียมการจนสิ้นสุดทุกรุ่นล้วนต้องใช้เวลาเกือบหนึ่งปี ผ่านการคัดกรองจากกรมพิธีการและกรมคลัง ควบคุมอย่างเข้มงวด เพื่อที่จะคัดเลือกหญิงสาวที่มีจิตใจบริสุทธิ์ฉลาดหลักแหลม เพียบพร้อมด้วยศีลธรรมอันดีงาม”

ตอนที่เขาพูดถึงตรงนี้ คนไม่น้อยต่างก็เหลือบสายตาแอบมองไปยังอวิ๋นหลิงที่ดูสถานการณ์อยู่ข้างๆด้วยท่าทีเกียจคร้าน

พระชายารัชทายาทมีความสามารถมาก แต่ก็ไม่สอดคล้องกับคำพูดเหล่านี้เลย

ไม่มีใครกล้าส่งเสียง

อวิ๋นหลิงแอบยิ้มในใจ ดูสามีตนเองเล่นละครอย่างสุดความสามารถต่อไป

“อ๋องทูเจวียตะวันออกคิดว่าเขาเป็นใคร ถึงให้พวกเราราชวงศ์แห่งแคว้นต้าโจวเลือกองค์หญิงแต่งงานเพื่อสันติภาพให้เขา และจัดการคัดเลือกสาวงามอย่างเร่งรีบรวบรัดเช่นนี้”

“แม้ว่าการคัดเลือกรุ่นที่แล้วจะห่างจากครั้งนี้นานมาก สาวงามที่ถูกคัดเลือกล้วนเป็นคนที่ต้องให้กำเนิดทายาทให้กับราชวงศ์ ตามหลักแล้วยิ่งต้องคัดเลือกอย่างเข้มงวด เจ้ากลับบอกว่าจะร่นระยะเวลาลง ในใจคิดอะไรอยู่กันแน่”

ข้อหาหลายกระทงถูกหยิบยกขึ้นมา ขุนนางคนนั้นถูกเซียวปี้เฉิงตำหนิจนเป็นใบ้พูดไม่ออก สีหน้าซีดเผือดลงทันที คุกเข่าลงกับพื้นยอมรับผิดต่อจักรพรรดิจาวเหริน

“ฝ่าบาททรงปรีชา กระหม่อมคิดเผื่อศักดิ์ศรีของจักรพรรดิจึงได้เอ่ยเสนอเช่นนี้ ไม่ได้มีเจตนาร้ายอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”