ตอนที่ 742 เรียกเขาว่าอ๋องน้อยเถิด

ไม่ถึงเที่ยงวัน คนและม้าของเป่ยฉินก็มาถึงวังหลวง

อาญาสี่ทางนั้นพาจักรพรรดิเสี่ยวฉินและคนอื่น ๆ ไปที่พักอย่างคุ้นทาง

ห้องเครื่องเองก็กําลังเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับในตอนเย็น ส่งอาหารที่หายากตามปกติบางอย่างไปก่อน

หลิวฉิงโยนสัมภาระเสร็จปุ๊บก็เดินไปหาอวิ๋นหลิงที่ตำหนักบูรพาจนรอไม่ไหว ยังไม่ลืมเรียกกู้ฉางเซินด้วย

“ไปไปไป！น้องหลิงจะต้องจนร้อนใจแน่แล้ว พี่ใหญ่เองก็อยู่ด้วย ท่านยังไม่ได้เห็นนางเลย ข้าจะพาท่านไปรู้จัก！”

ข้ามภพมานานขนาดนี้ ในบรรดาพี่น้องคนอื่น ๆ มีเพียงหลิวฉิงและหลงเย่ที่ยังไม่เคยพบกัน

ครั้งนี้กลับมาที่แคว้นต้าโจว นางเดินฝุ่นตลบจนรอไม่ไหว

กู้ฉางเซินได้เปลี่ยนเสื้อฤดูใบไม้ผลิที่สะอาดแล้ว เสื้อยาวสีขาวพิมพ์ลายสีเข้มของต้นกล้วยไม้อ่อน ๆ รูปร่างตั้งตรงเหมือนไม้ไผ่

เขาพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเบา ๆ ก้าวตามหลิวฉิงไป

เพิ่งเดินออกไปนอกศาลา ร่างที่คุ้นเคยก็สะท้อนเข้ามาในดวงตาทันที

“ข้าจะไปด้วย”

ขณะที่หลิวฉิงมองกู้จื่ออวี๋ก็ขมวดคิ้ว “เจ้าจะไปทำอะไร ผู้ใหญ่จะคุยกันเด็ก ๆ อย่ามายุ่ง”

กู้จื่ออวี๋กำหมัดในแขนเสื้อแน่นและทําหน้าบึ้งตึงซ้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ข้าอยากจะไปขอบคุณบุญคุณของพระชายารัชทายาทที่ช่วยชีวิตเอาไว้ อีกอย่าง ข้าไม่ใช่เด็กแล้ว อย่าเรียกข้าแบบนั้นอีก”

ปีนี้เขาอายุสิบเก้าปี อายุน้อยกว่าหลิวฉิงไม่ถึงสองปีเท่านั้น

หลิวฉิงได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้ขัดขวางอีกต่อไป

“ข้าเกือบจะลืมไปว่า เด็กอย่างเจ้าบาดเจ็บสาหัสในตอนแรก หากไม่มีน้องหลิงให้ยาก็คงจะตายไปนานแล้ว”

พอพูดจบนางก็นําทาง ส่งสัญญาณให้อาและหลานสองคนตามไป

สารพิษในร่างกายของกู้ฉางเซินถูกกําจัดออกไปอย่างสมบูรณ์มานานแล้ว ตอนนี้เขาไม่ใช่ผู้อ๋องผู้สำเร็จราชการแทนที่มีร่างกายอ่อนแอในเวลานั้นอีกต่อไป สามารถก้าวตามหลิวฉิงทันได้อย่างง่ายดาย

เขายิ้มที่มุมปาก แววตามองที่ใบหน้าของหลิวฉิงอย่างอ่อนโยน

อีกฝ่ายที่มีสีหน้าร้อนใจ เห็นได้ชัดว่าแม้แต่รถม้าก็ไม่อยากจะนั่งแล้ว

ทั้งสองคนก้าวขายาว ๆ ท่าทางการเดินมีพลังเหมือนมังกร แข็งแรงเหมือนเสือ กู้จื่ออวี๋ที่บาดเจ็บสาหัสในตอนแรกเดินหอบตามหลังมาอย่างช้า ๆ

เขากัดฟันและตามไปอย่างใกล้ชิดด้วยสีหน้าบึ้งตึง

ภายในตำหนักบูรพา วันนี้คึกคักอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

อวิ๋นหลิงได้เตรียมสิ่งที่จําเป็นสําหรับการพบกันอีกครั้งของพี่น้องมาตั้งนานแล้ว ไม่ว่าจะเป็น เค้ก ไก่ทอดและน้ำผลไม้

ส่วนหลงเย่และกงจื่อโยวเข้าไปในวังตั้งแต่เช้าตรู่ เจ้าถวนสองคนนั่งกันพร้อมเพรียงอยู่ที่ธรณีประตู รอคอยการมาถึงของพ่อบุญธรรมและป้าสอง

ไม่นานนัก หลิวฉิงก็มาถึงตำหนักบูรพาตามความทรงจํา

เมื่อเห็นเจ้าถวนสองคนนั่งอยู่ที่ธรณีประตู จึงก้าวไปข้างหน้าคว้าเด็กเข้ามากอดข้างละคน

“จุ๊ ๆ ตัวหนักมาก ไม่ได้เจอกันปีหนึ่งก็สูงขนาดนี้แล้ว”

เสวี่ยถวนและฮั่วถวนนั้นแตกต่างจากเด็กทั่วไป ความทรงจําเมื่ออายุครึ่งขวบก็จำได้และมีผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อคนที่มีพลังทางจิตใจเหมือนกันอย่างหลิวฉิง

“ป้า ป้าสอง！”

“กู้ไตไต！”