ตอนที่ 754 เด็กหกนิ้ว

บัดนี้เหลืออีกสี่เดือนก็จะถึงเดือนกันยายนแล้ว เสิ่นชิ่นเผยแสงแห่งความปรารถนาในดวงต

“ถ้าพวกเจ้ามีตรงไหนที่ต้องการใช้ข้า ขอให้เอ่ยปากบอก ข้าจะทําอย่างสุดความสามารถ”

อวิ๋นหลิงได้ยินจึงกล่าวว่า “ ในเมื่ออาชิ่นพูดแบบนี้ ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะไม่เกรงใจแล้ว เรื่องนี้ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้าจริง ๆ ในเมืองหลวงมีสถานสงเคราะห์เด็กหลายแห่ง ข้าได้ยินมาว่าเจ้าคุ้นเคยกับสถานที่เหล่านี้มากและมีสัมพันธ์อันดีกับเจ้าของข้างใน ดังนั้นข้าจึงอยากให้เจ้าไปหาพวกเขาหน่อย”

ที่เรียกว่า ‘สถานสงเคราะห์เด็ก’ ซึ่งก็คือสถานสงเคราะห์ในยุคนี้

เนื่องจากสงครามความยากจนและความสําคัญกับผู้ชายที่มีมากกว่าผู้หญิง พฤติกรรมการเลี้ยงดูของประชาชนมีเยอะมาก เด็กกําพร้าที่ไร้ซึ่งพ่อแม่จึงมีจํานวนมาก

แต่เรื่องใหญ่ของการเพิ่มขึ้นและลดลงของประชากรนั้นเกี่ยวข้องกับการขึ้นลงของราชวงศ์ ดังนั้นถึงแม้ว่าจะยากจนเหมือนแคว้นต้าโจว แต่จักรพรรดิทุกรุ่นก็ให้ความสําคัญกับคนที่อ่อนแอมาก

ในราชสํานักยังมีตําแหน่งข้าราชการตั้งไว้ให้ "ดูแลเด็กกําพร้า" ซึ่งรับผิดชอบในการหาผู้รับเลี้ยงเด็กกําพร้าโดยเฉพาะและตรวจสอบสถานการณ์หลังจากพวกเขาที่ถูกรับเลี้ยง

โดยจะมีค่าตอบแทน ครอบครัวที่รับเลี้ยงเด็กกําพร้าก็สามารถยกเว้นแรงงานในระดับต่าง ๆ ตามจํานวนคนที่รับเลี้ยง

“ข้ากับปี้เฉิงคาดว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงบนพื้นฐานของสถานสงเคราะห์เด็ก เลือกเด็กนักเรียนที่มีอายุสามถึงเจ็ดขวบแยกต่างหากและตั้งโรงเรียนอนุบาลอีกแห่ง”

“สถานสงเคราะห์เด็กที่ราชสํานักเปิดนั้นสามารถส่งมาง่าย จดหมายหลายฉบับของเราส่งออกไป คนที่ใต้บังคับบัญชาก็จะทําตาม แต่สถานสงเคราะห์เด็กส่วนตัวทั้งใหญ่และเล็กเหล่านั้นยากที่จะเข้าไปแทรกแซง จึงต้องการให้อาชิ่นเจ้าไปสํารวจความคิดของเจ้าของเหล่านั้นด้วย”

การเปลี่ยนโรงเรียนอนุบาลบนพื้นฐานของสถานสงเคราะห์เด็ก วิธีนี้จะได้รับผลเป็นทวีคูณ แต่เกี่ยวข้องกับการจัดสรรที่อยู่อาศัยอีกครั้ง รวมถึงการเปลี่ยนแปลงค่าจ้างของคนงานด้วย

ในอาณาเขตของราชการพวกเขาพูดแบบไหนก็ต้องเป็นแบบนั้น แต่สถานสงเคราะห์เด็กหลายแห่งก่อตั้งขึ้นเองโดยประชาชน สถานที่ใช้เหล่านั้นก็เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของประชาชนเช่นกัน

ต่อให้สองสามีภรรยามีเงิน แต่ก็ไม่สามารถมาฝืนใช้ตามอำเภอใจได้

นับตั้งแต่ที่เสิ่นชิ่นเป็นพระชายาเสียน ก็คิดในใจว่าอยากมีลูกชายให้กับเสียนอ๋อง ดังนั้นปกติไม่เพียงแต่กราบไหว้เจ้าแม่กวนอิมบ่อย ๆ เท่านั้น แต่ยังบริจาคเงินและสิ่งของให้กับสถานสงเคราะห์เด็กเหล่านั้นเป็นประจําด้วย

ทั้งสองฝ่ายมีมิตรภาพและความเกรงใจ จึงอยากให้นางไปสํารวจสถานการณ์ก่อน

เสิ่นชิ่นก็เข้าใจความหมายของนางทันที พยักหน้าตอบว่า "เจ้าวางใจได้ เรื่องนี้มอบให้ข้าไม่มีปัญหา วันพรุ่งข้าจะไปส่งข้อความที่สถานสงเคราะห์เด็กให้ทั่วเมือง”

เซียวปี้เฉิงกอดกํามือขอบคุณว่า “รบกวนเจ้าไปทำแทนพวกเราสองคนด้วย ช่วงนี้ในราชสำนักมีเรื่องมากมายจริง ๆ ช่วงเวลานี้ยุ่งมากจนไม่สามารถแยกตัวได้ บัดนี้หยวนโม่ทํางานที่กรมคลัง ข้าจะให้เขากับจื่อเถาช่วยเจ้าจัดการเรื่องนี้ด้วยกัน”

“มีอะไรต้องเกรงใจ พวกเจ้าช่วยข้ามากมายขนาดนี้ ข้าต้องพูดขอบคุณพวกเจ้าเสียด้วยซ้ำ ตรงไหนที่ข้าสามารถช่วยได้ ขอแค่เอ่ยปากก็พอ”

ใบหน้าของเสิ่นชิ่นอ่อนโยน นางหวังว่าจะสามารถช่วยคู่สามีภรรยาอวิ๋นหลิงได้มากขึ้น ในใจของนางถึงจะผ่อนคลายมากขึ้น

“ได้ ตอนเย็นพอเฉียวเย่กลับบ้าน ข้าจะให้เขานําเอกสารที่เกี่ยวข้องมาให้เจ้า ทําความคุ้นเคยกับกลยุทธ์ของราชสํานักสําหรับโรงเรียนอนุบาลไปก่อน ถึงตอนนั้นจะสะดวกในการชักชวนสถานสงเคราะห์เด็กส่วนตัวเหล่านั้น”

ทั้งสองคนนั่งอยู่ในเรือนเล็ก ๆ ของเสิ่นชิ่นนานกว่าหนึ่งชั่วยาม หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ ถึงวางแผนที่จะกลับไป

ขณะเดินอยู่ในซอย กลับเห็นป้าคนหนึ่งใบหน้าเหี่ยวย่น ผมดำครึ่งหนึ่งขาวครึ่งหนึ่งคอยอยู่ที่ริมถนน อีกฝ่ายสวมเสื้อสีเขียวอมเทา เนื้อผ้าดูดี แต่งตัวเรียบง่ายมาก

คนคนนี้ก็คือแม่ของเฉียวเย่ นางอุ้มจั๋วเอ๋อร์มือหนึ่ง อีกมือหนึ่งจับตะกร้าไม้ไผ่ หลังจากเห็นเซียวปี้เฉิงก็รีบทําความเคารพทันที

“ฝ่าบาทรัชทายาท พระชายารัชทายาท ข้าน้อยขอทำความเคารพ”

เซียวปี้เฉิงเข้าไปพยุง “ท่านป้าเฉียวไม่ต้องพิธีรีตองมากมาย มาหาเสิ่นชิ่นหรือ？พอดีพวกเราคุยเรื่องสําคัญเสร็จแล้ว ก็จะไม่รบกวนพวกท่านแล้ว”