ตอนที่ 80 ก่อปัญหาใต้อาณาเขต

ลู่ฉีรีบรับคำสั่ง “พ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่นเซียวปี้เฉิงยังคงต้องแสร้งเป็นตาบอดต่อไป

ลู่ฉีแม้จะเป็นคนนิ่งๆ ไม่ยี่หระ แต่ฝีมือการต่อสู้ก็ไม่เลวเลยทีเดียว ทั้งสองลงมายืนหน้าห้องที่ชั้นหนึ่งอย่างเงียบๆ

เซียวปี้เฉิงหรี่ตาลงอย่างรู้ทัน เขามองผ่านหน้าต่างเข้าไป และคนที่อยู่ในห้องตอนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นฉู่อวิ๋นหาน!

ในมือของนางถืออะไรบางอย่างไว้ และมองสำรวจรอบๆ ห้องอย่างลนลาน จากนั้นก็รีบยัดสิ่งที่อยู่ในมือลงในแจกันดอกไม้

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ ฉู่อวิ๋นหานก็ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ปรับสีหน้าเสื้อผ้าหน้าผมให้กลับมาปกติ จากนั้นก็เดินย่องออกไปเบาๆ

ขณะเปิดประตูออกมา ก็พบกับใบหน้านิ่งขรึมไร้ความรู้สึกของเซียวปี้เฉิง นางตกใจจนแทบร้องโวยวายออกมา

ลู่ฉีเมื่อได้เห็นฉู่อวิ๋นหาน ดวงตาคมก็เบิกโพลงขึ้นทันที “คุณหนูรองฉู่? ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน”

เมื่อจู่ๆ ก็พบฉู่อวิ๋นหานปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก เขาจำไม่ได้แล้วว่านานแค่ไหนที่ไม่ได้พบฉู่อวิ๋นหาน ตั้งแต่พระชายาแต่งเข้ามา ฉู่อวิ๋นหานก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลย

เซียวปี้เฉิงเมื่อได้ยิน ก็แสร้งมองผ่านหน้านางไปยังพื้นที่ที่ว่างเปล่า “อวิ๋นหาน?”

ฉู่อวิ๋นหานดึงสติกลับมา รู้สึกถึงทั้งหน้าผากและแผ่นหลังของตนเต็มไปด้วยเหงื่อ นางข่มเสียงพูดให้ปกติที่สุด

“ทะ…ท่านพี่ปี้เฉิง”

ฉู่อวิ๋นหานรู้สึกโชคดีที่เซียวปี้เฉิงตาบอด ไม่เช่นนั้นเขาคงเห็นสิ่งที่นางพึ่งทำไปเมื่อครู่

ขณะที่ฉู่อวิ๋นหานกำลังคิดว่าจะแก้ตัวอย่างไร เซียวปี้เฉิงก็ค่อยขยับเอียงตัวไปสั่งกับลู่ฉีว่า “ลู่ฉี เจ้าไปเฝ้าอยู่ด้านนอกก่อนอย่าให้ใครเข้าใกล้ที่นี่”

ลู่ฉีได้ยินก็เบิกตาโพลง “พะ…พ่ะย่ะค่ะ”

พระเจ้า! ท่านอ๋องต้องการจะอยู่กับคุณหนูรองฉู่ตามลำพังงั้นหรือแต่พระชายายังรับแขกอยู่บนชั้นสามของเรืออยู่เลยนะ!

หากไม่มีใครอนุญาต คุณหนูรองฉู่ไม่มีทางขึ้นเรือมาเองได้แน่ นี่ท่านอ๋องต้องการจะลอบนัดพบกับคุณหนูรองฉู่อย่างนั้นหรือ? หรือที่ผ่านมาทั้งหมดจะเป็นแค่การแสดงเพื่อตบตาพระชายา?

ท่านอ๋องนี่ช่างเร่าร้อนเสียจริงๆ!

ลู่ฉีรู้สึกราวกับตนได้ล่วงรู้ความลับชิ้นใหญ่ ในขณะที่เดินออกไปยังรู้สึกมึนงงอยู่เล็กน้อย

เซียวปี้เฉิงมองตามท่าทีของลู่ฉีอย่างรู้ทันความคิดของเขา ในใจก็รู้สึกขุ่นเคืองอย่างหมดหนทาง ทว่าในตอนนี้เขาก็ยังไม่สะดวกอธิบายอะไรให้ลู่ฉีฟัง

“อวิ๋นหาน ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้”

ฉู่อวิ๋นหานเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วของนางจิกลงที่กระโปรงโดยไม่รู้ตัว

“คือ…ไม่กี่วันก่อนข้าได้ยินมาว่าท่านโดนลอบสังหารได้รับบาดเจ็บสาหัส ข้าเป็นห่วงท่านมาก ทว่าท่านพี่ไม่อยากเจอหน้าข้า ข้าเกรงว่านางจะโกรธ จึงไม่กล้าไปเยี่ยมท่านที่จวนอ๋อง…”

เซียวปี้เฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

“วันนี้มาชมดอกไฟริมน้ำพอดี จึงแวะมาเยี่ยมท่าน ข้ายังได้ยินมาว่าท่านพี่เชิญเหล่าสตรีสูงศักดิ์มามากมาย คิดว่าต่อหน้าพวกนางท่านพี่คงไม่กล้าหักหน้าข้ากระมัง ดังนั้นข้าจึงขอร้องให้คุณหนูหรงแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงพาข้าขึ้นเรือมาด้วย”

พอได้ขึ้นมาบนเรือ ฉู่อวิ๋นหานค่อยหาข้ออ้างปลีกตัวออกมา และให้หรงฉานไปชั้นบนสุดเพียงคนเดียว ส่วนตัวนางเองก็แอบลงมาที่ชั้นหนึ่ง

คำพูดของนางฟังดูแล้วไม่มีความผิดปกติอื่นใด ทว่านัยน์ตาเซียวปี้เฉิงกลับหลุดความเย็นชาออกมา

เขาหลับตาลงขจัดความเย็นชา พูดออกมาเบาๆ “เป็นเช่นนี้เองหรือ ข้าไม่เป็นอันใดมากแล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง”

ฉู่อวิ๋นหานกำลังพูดปด เขาสังเกตท่าทางของนางได้ เมื่อใดก็ตามที่นางจิกนิ้วลงที่ใดสักที่ด้วยท่าทีประหม่า นั่นหมายถึงมีความผิดแผกจากสิ่งที่นางพูด

ฉู่อวิ๋นหานเมื่อเห็นว่าเซียวปี้เฉิงไม่มีท่าทีสงสัยอะไร ก็ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่ง

ที่นางมาในคืนนี้เพราะคำขอของฮูหยินเหลียน ที่สั่งนางให้มามอบกลิ่นสลายวิญญาณให้อวิ๋นหลิงโดยเฉพาะ!

แต่เพราะความเห็นแก่ตัวของนาง จึงต้องการที่จะเล่นงานอวิ๋นหลิงถึงชีวิต จึงจงใจคิดแผนใหม่ ซึ่งต้องใช้เวลาพอสมควร

ดูท่าแล้วเซียวปี้เฉิงมองแผนของนางไม่ออกแน่นอน ดังนั้นนางจึงไม่ต้องกังวลอะไร

เมื่อนึกได้ จิตใต้สำนึกของฉู่อวิ๋นหานก็สั่งให้เอ่ยถามว่า “ท่านพี่ปี้เฉิง นี่ก็ผ่านมาเดือนกว่าแล้ว ดวงตาของท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”