ตอนที่ 84 ที่แท้นางคือพระชายาจิ้งอ๋อง

รุ่ยอ๋องไม่ถนัดเรื่องการถกเถียง ทั้งยังเคยเจอฝีปากกล้าของอวิ๋นหลิงมาแล้ว จึงบิดหน้าไปมองเซียวปี้เฉิงแทน

“เจ้าสาม เจ้าจะปล่อยให้นางทำผิดไปถึงเมื่อใด? อวิ๋นหานเกิดเรื่องบนเรือลำนี้ จำเป็นต้องอธิบายให้ข้าฟัง”

เซียวปี้เฉิงขมวดคิ้วแน่นเป็นปม พี่ใหญ่เป็นคนใสซื่อ ทั้งยังปักใจรักฉู่อวิ๋นหานมานาน หลงอีกฝ่ายจนโงหัวไม่ขึ้น

หากไม่เจอกับตัว หูตารุ่ยอ๋องคงไม่สว่างแน่

“ตอนนี้ยังตัดสินไม่ได้ว่าอวิ๋นหลิงวางแผนทำร้ายแม่นางหรงหรือเปล่า รอให้เจ๋อเฟิงจับตัวสาวใช้กลับมาก่อน จากนั้นก็จะให้คำตอบกับทุกท่าน”

เซียวปี้เฉิงเพิ่งกล่าวจบ เย่เจ๋อเฟิงก็จับตัวไป๋ลู่ที่โดนเข็มพิษกลับมา

“ท่านอ๋อง จับตัวได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ใบหน้าไป๋ลู่เขียวคล้ำ ถูกพันธนาการด้วยเชือก กองอยู่กับพื้นด้วยสองขาอันอ่อนเปรี้ยเพลียแรง

ฉู่อวิ๋นหานที่อยู่ในอ้อมแขนของรุ่ยอ๋องเห็นแล้วก็ขดตา ความตกใจและตื่นตระหนกแวบผ่านนัยน์ตา

พวกนางสองคนมองสบตากัน จากนั้นก็ละสายตาไปอย่างรวดเร็ว เพียงแต่ใบหน้าของฉู่อวิ่นหานซีดขาวกว่าเดิม ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก

ไป๋ลู่เก่งเพียงนี้ยังโดนจับได้อีก

สายตาอันเดือดดาลของรุ่ยอ๋องมองไป๋ลู่ ถามเสียงดังว่า “เจ้าเป็นใคร? บังอาจทำร้ายคุณหนูรองฉู่แห่งจวนเหวินกั๋วกงกับคุณหนูหรงแห่งเจิ้นกั๋วกง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเป็นความผิดร้ายแรง ต้องโทษประหารเท่านั้น”

หัวใจไป๋ลู่หล่นวูบ ครั้งนี้นางทำงานพลาดจนเผยสถานะตัวเอง จะให้ฉู่อวิ๋นหานกับฮูหยินเหลียนพลอยเดือดร้อนไปด้วยไม่ได้

เมื่อนึกได้ดังนั้น นางก็มีแผนรับมือในใจ เงยหน้ามองรุ่ยอ๋องด้วยแววตาวิงวอน

“บ่าวชื่อไป๋ลู่ รุ่ยอ๋องโปรดระงับโทสะ รุ่ยอ๋องเมตตาด้วยเพคะ บ่าวเป็นเพียงสาวใช้ ไม่มีทางเลือก ต้องทำตามคำสั่งเท่านั้นเพคะ”

“ผู้ใดบีบให้เจ้าทำ?”

ไป๋ลู่ได้ยินก็ร่างสั่นเทา มองอวิ๋นหลิงด้วยความขลาดกลัว จากนั้นก็ละสายตาไป

“คือ...คือ...”

เสียงนางสั่นเทา ไม่กล้าพูดออกมา รุ่ยอ๋องจึงพูดขึ้นมาว่า “คือฉู่อวิ๋นหลิง นางบีบให้เจ้าทำร้ายผู้อื่นใช่หรือไม่?”

“เจ้าไม่ต้องกลัว หากฉู่อวิ๋นหลิงขู่ให้เจ้าทำจริง เจ้าก็บอกมาได้เลย ข้าจะไม่เอาผิดเจ้า ทั้งยังทวงความเป็นธรรมให้เจ้าด้วย”

อวิ๋นหลิงนั่งเอนกายพิงหลังแล้วเลิกคิ้วดูการแสดงอันน่าสนใจ

“อุ๊ย เช่นนั้นท่านก็เก่งกาจมากทีเดียว”

นางพูดเสียงสูง เมื่อรุ่ยอ๋องได้ยินคำเย้ยหยันของนางแล้วเพลิงโทสะที่ระงับไปกลับมาแล่นพล่านในใจอีกครั้ง เขาโกรธจนหัวใจเจ็บตุบๆ

น้ำตาไป๋ลู่พรั่งพรู พยักหน้า “คือ...คือพระชายาจิ้งอ๋องสั่งให้ข้าทำเช่นนี้เพคะ”

“พระชายาจิ้งอ๋องบอกว่าเห็นคุณหนูหรงกับคุณหนูรองฉู่เข้ากันได้ดีแล้วก็ไม่ชอบใจ สั่งให้บ่าวสั่งสอนพวกนางเพคะ...ดังนั้นเมื่อครู่จึงสั่งให้บ่าวชวนแม่นางหรงชมดอกไม้ไฟคนเดียว จากนั้นก็หาโอกาสผลักลงน้ำเพคะ”

บุรุษเจ้าของเรือเล็กก็เป็นคนที่จัดหามาช่วยหรงฉานโดยเฉพาะ เพื่อหวังให้คนอื่นเห็นว่าหรงฉานกอดเกี่ยวกับชายอื่น ชื่อเสียงหรงฉานจะได้เสียหาย