ตอนที่ 846 เจ้าสุนัขบัดซบเล่นอุตริ

ทุกคนตกใจสะดุ้งโหยงกับเสียงประทัดที่ดังขึ้นกะทันหัน ต่างพากันส่งเสียงเอะอะโวยวายมองไปทั้งสี่ทิศ

“เกิด เกิดอะไรขึ้น เมื่อครู่เสียงอะไร!”

“ประทัดมาจากไหน ใครมาเล่นพิเรนทร์แถวนี้ ข้าตกใจจนแทบเป็นลม!”

“ต้องไปฟ้องศาลต้าหลี่ให้มาจับตัวคนทำผิด ให้เขาชดใช้ค่าทำขวัญ!”

หลิวฉิงกระโดดลงจากหลังม้า กวาดสายตามองท้องฟ้าทั้งสองด้านของถนนอย่างเย็นชา

“ใครกล้าบังอาจโจมตีใต้เท้าเทพงูหลือมที่นี่!”

ท่านปู่งูเหลือมฟื้นสติจากอารามตกใจ เขาหยุดเลื้อย ส่งเสียงขู่ฟ่อๆ ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวอย่างไม่หยุดหย่อน

สุนัขบัดซบตัวไหนจงใจเล่นอุตริกับเขา

คราวนี้ท่านปู่งูเหลือมโกรธจัด แม้ว่าเขาจะเป็นผู้สูงวัยที่อ่อนโยนและเป็นสายพุทธ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่มีอารมณ์!

หากพญางูเหลือมไม่แสดงศักดาออกมา คงคิดว่าเขาเป็นแค่ปลาไหลเปื้อนโคลนตัวจ้อยหรือเปล่า

ไม่ทันไรเขาก็ชูคอแผ่แม่เบี้ย ก่อนอีกฝ่ายจะหายไป นางก็จับสังเกตได้ถึงความอาฆาตมาดร้ายที่ซ่อนอยู่ในดวงตา

ในห้องรับรองของโรงน้ำชา เด็กรับใช้เอ่ยประจบเสียงค่อยด้วยความตื่นเต้น “สมแล้วที่เป็นคุณชาย ไม่เห็นเทพงูหลือมอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ!”

ยินถังหัวเราะหยันในใจ เทพงูหลือมน่ะหรือ อีกประเดี๋ยวก็จะกลายเป็นปีศาจงูที่ถูกประหารชีวิต

เขาเดินออกจากหน้าต่าง ไม่ได้สังเกตว่างูเหลือมยักษ์หยุดกึกบนถนนแล้วหมุนตัวกลับ มุ่งหน้าตรงมายังโรงน้ำชา ทำให้ผู้คนกรีดร้องระงมด้วยความตื่นตระหนก

ยินถังได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัวข้างนอก เขาอารมณ์ดียิ่งนัก มุมปากหยักโค้งขึ้นอย่างอดมิได้

เวลานี้เองโม่อี้ซือได้ยินเสียงแว่วมาจากภายนอก นางอดเดินออกมาจากห้องด้านในด้วยใบหน้าซีดเผือดและเสียงที่สั่นเครือไม่ได้

“พี่ถัง ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น ซือซือกลัว…”

“บางทีอาจถูกปีศาจร้ายบุกโจมตี งูเหลือมยักษ์ที่อยู่ข้างนอกจึงออกอาละวาด แต่อย่ากลัวเลยซือซือ มีข้าอยู่ทั้งคน เจ้าจะปลอดภัย”

โม่อี้ซือฟังแล้วตกใจยิ่งนักจนแข้งขาอ่อนแรงทันที “อะ...อะไรนะ”

ยินถังหรี่ตาเล็กน้อย โอบหญิงงามที่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อมาไว้ในอ้อมแขนอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วปลอบโยนนางด้วยเสียงอันอบอุ่น

ลูกสาวบุญธรรมขององค์หญิงอี๋อันกับอ๋องไหวเซียงเป็นคู่ตุนาหงันอันไร้ที่ติยิ่งนัก เขาจึงหมายจะใช้โอกาสนี้จัดการให้หนำใจ

เด็กรับใช้ที่เป็นก้างขวางคอเห็นเช่นนี้ ก็เงียบเสียงอย่างรู้ความ กำลังคิดจะยกประทัดที่เหลืออยู่ในกล่องออกไป

ขณะนี้เองประตูห้องรับรองถูกแรงมหาศาลกระแทกจนเปิดออก

ยินถังมองออกไปโดยไม่รู้ตัว รูม่านตาพลันหดลง โลหิตทั่วร่างไหลกลับไปที่ศีรษะ

เห็นงูเหลือมตัวมหึมาค่อยๆ เลื้อยเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ เห็นเกล็ดแข็งบนร่างใหญ่ยักษ์กับเพลิงโทสะในดวงตาโตสีทองอร่ามอย่างชัดเจน

ที่ด้านบนของหัวงูขนาดใหญ่แผ่แม่เบี้ยฉายแววดุร้ายเล็กน้อย ราวกับสัตว์เทวะที่กำลังจะกลายร่างเป็นมังกรคะนองน้ำ

อารมณ์ที่เรียกว่า ‘ความหวาดกลัว’ แล่นริ้วเข้าสู่ทั้งสมองและหัวใจของยินถังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ครั้นโม่อี้ซือเงยหน้าขึ้นก็เห็นภาพที่น่าสยดสยองนี้ นางกรีดร้องสุดเสียงตรงนั้นเลย

“อ๊ากๆๆๆ ...!”

เสียงกรีดร้องทำให้ยินถังแสบแก้วหูแทบจะระเบิด คนที่อยู่ในอ้อมแขนกรีดร้องเสร็จก็กลอกตาเป็นลมหมดสติไปทันที

ยินถังตัวแข็งทื่อ ตื่นตระหนกจนอกสั่นขวัญแขวน

ทันทีที่สบตากับอสรพิษ เขาเกิดความรู้สึกแปลกๆ คล้ายกับจ้องตาคนอยู่

เขาโพล่งออกมาราวกับถูกเทพผีดลใจ “ไม่ใช่ข้า แต่เป็นเขา!”

ยินถังตัดสินใจชี้ไปยังเด็กรับใช้ที่กำลังถือกล่องและกลัวจนฉี่ราดไปแล้วทันที

เด็กรับใช้ร้องไห้ฟูมฟายในทันใด “ไม่ๆๆ...ไม่ใช่ข้า ท่านเทพโปรดไว้ชีวิต โปรดไว้ชีวิตด้วย!”

ท่านปู่งูเหลือมเหลือบมองพวกเขาอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง จ้องเขม็งไปที่ยินถัง แล้วขู่ฟ่อๆ ใส่เขาด้วยความโกรธเกรี้ยวหลายครั้ง

จากนั้นก็จู่โจมพุ่งเข้ากระแทกยินถังและคนอื่นๆ กระเด็นออกไปนอกหน้าต่างอย่างรุนแรง

หลิวฉิงตามเสียงนั้นไปก็เห็นหน้าต่างไม้ของห้องรับรองบนชั้นสองถูกชนแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย