ตอนที่ 904
ตอนที่ 904 กำลังเสริมของพระเจ้าหลวง
September 23, 2026
“แค่ก......แค่กแค่ก เจ้า พวกเจ้าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่”
จักรพรรดิจาวเหรินมองกลุ่มหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ คิดว่าตัวเองเกิดภาพลวงตาขึ้นมา
เขาไม่เคยพาพระสนมมากมายเช่นนี้ออกจากวังอย่างยิ่งใหญ่ เมื่อก่อนแม้จะเป็นการไปหมู่บ้านบนภูเขาเพื่อหลบร้อนในฤดูร้อน ก็แค่ผลัดกันพาฮองเฮาและพระสนมหลี่ไปเท่านั้น
“นายท่าน ท่านเห็นพวกเราพี่น้องแล้วรู้สึกยินดีจนพูดไม่ออกใช่หรือไม่ ที่จริง วันนี้พวกเรามาสนับสนุนเป็นการเฉพาะ ให้การช่วยเหลือท่าน”
“นายท่าน ท่านนี้คงเป็นน้องหลีกระมัง หน้าตางดงามเหมือนเทพธิดาจริงๆ ไม่เสียแรงที่ได้ชื่อว่าเป็นหญิงงามขายเต้าหู้”
“นายท่าน สายตาของท่านช่างดีจริงๆ พี่สาวที่อ่อนโยนน่ารักเช่นนี้ ข้าเห็นแล้วยังรู้สึกหวั่นไหว ถึงว่าทำไมท่านจึงอดใจไม่ได้เอาแต่วิ่งเทียวมาที่นี่”
“นานท่าน ท่านจะพาน้องหลีกลับไปเมื่อไหร่ พวกเราพี่น้องอดใจรอแทบไม่ไหวแล้ว เรือนด้านหลังของท่านมีพี่น้องอยู่ทั้งหมดสิบเอ็ดคน ขาดแค่นางคนเดียวก็สามารถรวบรวมคนเล่นไพ่นกกระจอกได้ครบสามโต๊ะแล้ว”
“นายท่าน ของหวานนี้กลิ่นหอมหวานมาก ไม่เสียแรงที่น้องหลีเป็นผู้สืบทอดของพ่อครัวในห้องครัว คงไม่ถือสาหากข้าจะชิมกระมัง”
“นานท่าน ท่านกระหายแล้วใช่หรือไม่ ให้ข้าป้อนท่านดื่ม......”
พระสนมกลุ่มใหญ่ที่ยืนเบียดเสียดกันอยู่แย่งกันพูดขึ้นมา ซ้ายขวามีพระสนมฝั่งละสองคนกอดแขนของเขาเขย่าไปมา พระสนมด้านหลังสองคนคนหนึ่งทุบหลังคนหนึ่งนวดบ่า
ที่เหลือก็นั่งล้อมลงที่โต๊ะ กระทั่งกินของหวานร้อนๆที่วางอยู่อย่างไม่เกรงใจ
จักรพรรดิจาวเหรินถูกพวกนางเขย่าซ้ายขวาผลักไปมา เหมือนก้อนแป้งที่ถูกนวดคลึง เสื้อผ้าสีสันสดใสตรงหน้าแทบจะทำให้เขาตาบอดแล้ว
เสียงร้องเรียก”นายท่าน”ดังขึ้นข้างหูไม่ขาด ฟังดูวุ่นวายจนสมองเขาอื้ออึงไปหมด
“หยุด......”
เขายังไม่ทันได้พูดจบประโยค ก็ถูกช้อนที่เหลียงเฟยส่งมาอุดปากเอาไว้ ความร้อนของของหวานทำให้เขาตัวสั่น ที่สุดก็ทนไม่ไหวต้องพ่นออกมา
เหลียงเฟยรีบวางถ้วยลงทันที เอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดปากและปกเสื้อด้านหน้าของจักรพรรดิจาวเหรินอย่างตื่นตระหนก เอ่ยอย่างร้อนรนว่า “นายท่านเป็นอะไรหรือไม่ ต้องโทษที่ข้าไม่ได้เป่าให้ท่านก่อน”
จักรพรรดิจาวเหรินอดทนไม่แลบลิ้นออกมาเพราะความใจร้อนชั่วขณะ ตบโต๊ะด้วยความอายจนกลายเป็นโทสะ “พอแล้ว พวกเจ้าจะทำอะไรกันแน่”
เขาเพิ่งจะตะคอกเสร็จ ก็รีบสูดลมหายใจเย็นเข้าไปหลายเฮือก เพื่อบรรเทาอาการแสบร้อนที่ลิ้น
เหล่าสนมต่างก็ตกใจจนตัวสั่น ร้านของหวานตกอยู่ในความเงียบในชั่วพริบตา คนรอบข้างต่างก็มองมาที่เขาด้วยสายตาบริสุทธิ์และน่าสงสาร
แม่นางหลีเป็นคนแรกที่ทำลายบรรยากาศเงียบสงบ
นางยกชาสมุนไพรออกมา แววตาซับซ้อน มองจักรพรรดิจาวเหรินด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย
“นายท่านเก้า รีบดื่มชาสมุนไพรแล้วไปที่โรงหมอสำนักศึกษาเถอะ เกรงว่าจะถูกลวกจนปากได้รับบาดเจ็บ หม่อมฉันยังต้องดูแลจัดการร้าน คงไม่มีเวลามาต้อนรับฮูหยินทุกท่านในตอนนี้ ต้องขออภัยด้วย”
จักรพรรดิจาวเหรินมองสีหน้าแม่นางหลีแวบหนึ่ง รู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจผิด ก็รีบลุกขึ้นพูดว่า “หว่านเจิง เข้าฟังข้าอธิบาย......”
แต่แม่นางหลีราวกับไม่ได้ยิน เดินไปเลิกผ้าม่านขึ้นและเข้าไปทางห้องครัวด้านหลัง
จักรพรรดิจาวเหรินเม้มปาก และไม่กล้าจะอาละวาดในร้านของหวานของแม่นางหลี หันกลับไปจ้องเหล่านางสนมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“พวกเจ้าออกไปให้หมด”
เขาพูดเสียงต่ำ สะบัดแขนเสื้อเดินออกไปอย่างโมโห
เหลียงเฟยและคนอื่นๆต่างก็สบตากัน ต่างก็เก็บรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้า ก้าวเท้าตามออกไป
มีเพียงลี่ผินที่ตั้งแต่เข้ามาก็นั่งอยู่ในมุมหนึ่งไม่เคลื่อนไหว มองดูเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตา นางยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย
หลังจากแม่นางหลีที่อยู่ในครัวไม่ได้ยินเสียงภายนอกแล้ว ก็ถอนหายใจยาวออกมา เตรียมจะออกมาเก็บโต๊ะด้วยความปวดหัว
กลับพบหญิงคนหนึ่งที่มีหน้าตาสวยงามแฝงแววเด็ดเดี่ยวนั่งอยู่ในมุมหนึ่งของร้าน กำลังมองมาที่นางด้วยสายตาราบเรียบ
อีกฝ่ายไม่พูดจา สีหน้าเรียบเฉย กลับทำให้เกิดความรู้สึกน่าเกรงขาม
แม่นางหลีเห็นนางมีท่าทีไม่ธรรมดา และเดินทางมาพร้อมกับกลุ่มผู้หญิงเมื่อครู่ จึงเอาสถานะของนางออก ไม่กล้าเมินเฉย
“หม่อมฉันคำนับพระสนม ขอพระสนมทรงพระเจริญ”
ลี่ผินยกมือขึ้น เอ่ยเสียงอบอุ่นว่า “แม่นางหลีไม่ต้องมากพิธี ข้าก็แค่จะมาบอกเจ้าว่า เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นคำสั่งของพระเจ้าหลวง ภายหน้าหากฮ่องเต้ยังคงตอแยเจ้าไม่หยุด ก็เพียงปฏิเสธอย่างจริงจัง ปฏิบัติต่อเขาอย่างเย็นชาก็พอ ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงหรือกังวลใดๆ”