ตอนที่ 91 ทัศนคติของเยี่ยนอ๋องเปลี่ยนไป

อวิ๋นหลิงไม่สนใจความตกต่ำของฉู่อวิ๋นหาน

นางยุ่งอยู่กับการปรุงยาและผสมน้ำหอม เดินทางไปมาระหว่างเรือนยาสมุนไพรและหลังเรือนทุกวัน

แม้ว่านางจะไม่ได้สนใจสิ่งอื่น แต่นางก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าทัศนคติของคนสองคนที่มีต่อนางเปลี่ยนไปอย่างมาก

คนแรกคือเยี่ยเจ๋อเฟิง

อวิ๋นหลิงกำลังจัดการกับสมุนไพรแห้งและสั่งโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง “ไปที่เรือนยาสมุนไพร แล้วหาโกฐสอและโกฐเขมา มาให้ข้า”

เยี่ยเจ๋อเฟิงเหลือบมองนางอย่างไม่แยแส แม้ว่าใบหน้าของเขาจะไร้ความรู้สึก แต่เขาก็ไม่ได้เปล่งรัศมีที่น่ากลัวซึ่งเคยทำให้ผู้คนหวาดกลัวในอดีต

เขาหันกลับและจากไปอย่างรวดเร็ว และนำสิ่งที่อวิ๋นหลิงขอกลับมาในไม่ช้า

ลู่ฉีนั่งยองๆอยู่ที่มุมเรือนและกินถั่วลิสง เขาอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจและพึมพำอย่างเงียบๆ

“วิธีการของพระชายานั้นน่าประทับใจอย่างแท้จริง แม้แต่คุณชายเยี่ยก็สามารถสั่งได้”

เยี่ยเจ๋อเฟิงเป็นผู้คุ้มกันส่วนตัว แต่เขาเป็นหลานชายของอู๋อันกง และเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับเซียวปี้เฉิง ทุกคนในจวนจิ้งอ๋องปฏิบัติต่อเขาเหมือนเจ้านาย

ตงชิงกำลังรดน้ำดอกไม้ เมื่อนางได้ยินเช่นนี้ นางก็เม้มริมฝีปากและพูดว่า “พระชายาของพวกเราเคยช่วยชีวิตเขามาก่อน ถ้าเขายังทำตัวเหมือนเมื่อก่อน เขาจะไม่รู้ความกรุณาขอบคุณได้อย่างไร!”

นางเป็นสาวใช้ตัวน้อยที่อาฆาตพยาบาท และไม่เคยลืมท่าทางหน้าตาเฉยของเยี่ยเจ๋อเฟิงมาก่อน

ลู่ฉีเกาหัวของเขาและพูดอย่างใจดีว่า “ตงชิงดูเหมือนเจ้าไม่ชอบคุณชายเยี่ยเหรอ?”

“เจ้าไม่เห็นวิธีที่เขาใช้มองพระชายาของเราเลยเหรอ เขาไม่เป็นมิตรเลย” ตงชิงตอบอย่างเย็นชา “เขาทำราวกับว่าพระชายาเป็นหนี้เขาก้อนโต แต่พระชายาของเราไม่เคยทำให้เขาขุ่นเคืองใจมาก่อน!”

เยี่ยเจ๋อเฟิงมีทักษะการได้ยินที่ยอดเยี่ยม และเขามองไปที่ตงชิง ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเล็กน้อย

แต่เขากำหมัดแน่นเล็กน้อยและไม่พูดอะไร เนื่องจากอวิ๋นหลิงไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเขา เขาพิงกำแพงและหลับตาเพื่อพักผ่อนในขณะที่ถือดาบของเขา

เขาผิดจริงๆได้รับอิทธิพลจากแม่ของหลินซิน จวนจิ้งอ๋องไม่เคยปฏิบัติต่ออวิ๋นหลิงอย่างใจดีตั้งแต่เขามาถึง

เยี่ยเจ๋อเฟิงไม่ใช่คนเดียวที่รู้สึกผิด เยี่ยนอ๋องใช้เวลาสองสามวันที่ผ่านมาสร้างความกล้าหาญซ้ำแล้วซ้ำเล่า และในที่สุดเขาก็มาถึงเรือนหลันชิงด้วยตนเอง

“โอ้ ช่างเป็นแขกที่มายากจริงๆ” อวิ๋นหลิงเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “ทำไมวันนี้เจ้าถึงมีอารมณ์จะมาที่เรือนหลันชิง?”

ในวันธรรมดา เยี่ยนอ๋องส่วนใหญ่อยู่ในเรือนเยี่ยนหุย

รถเข็นไม้ไม่สะดวกเท่ารถเข็นสมัยใหม่ ขาของเขาใช้งานไม่ได้ เรือนโบราณมีทางลูกรังมากมายและธรณีประตูสูง ดังนั้นเขาจึงต้องการคนอย่างน้อยสองคนเพื่อช่วยยกรถเข็นทุกที่ที่เขาไป

เขาไม่ต้องการสร้างปัญหาให้ใคร ค่อยๆกลายเป็นคนติดเรือน ใช้เวลาวันๆของเขาในลานเรือนเล็กๆ อ่านหนังสือและดูนก

เมื่อได้ยินเสียงหยอกล้อของอวิ๋นหลิง เยี่ยนอ๋องก็ลืมทุกคำที่เขาฝึกไว้ในใจ

เขาหน้าแดงและพูดติดอ่าง “คะ คือ……ข้าเบื่อที่ลานเรือน ก็เลยมาเดินเล่น”