ตอนที่ 93 ข้าช่างโง่เขลา

เยี่ยนอ๋องสูดจมูกและยังคงไม่สามารถควบคุมน้ำตาที่ริบหรี่ในดวงตาสีแดงของเขาได้

“อาซ้อสาม…...ปฏิบัติกับข้าโดยไม่มีความเคียดแค้น ข้าไม่รู้จะตอบแทนเจ้ายังไงจริงๆ”

ครั้งหนึ่งเขายังเป็นชายหนุ่มที่มีชีวิตชีวา เต็มไปด้วยความรักและความทะเยอทะยาน มุ่งหน้าสู่ชายแดน ใครจะคิดว่าเขาเกือบจะเสียชีวิตในสนามรบครั้งแรกและจบลงด้วยความพิการขาทั้งสองข้าง

ในอีกสองปีถัดมาเขาต้องทุกข์ทรมานจากพิษเย็น หลังจากสิ้นหวังหลายครั้ง เขาสูญเสียความหวังไปตลอดชีวิต

เมื่อมีอวิ๋นหลิง ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไป

อวิ๋นหลิงกลับมามีสติ และรอยยิ้มจางๆปรากฏบนริมฝีปากของนาง เสียงของนางนุ่มนวล

“เมื่อข้าบอกเจ้าเกี่ยวกับการรักษาพิษเย็นและลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง ข้าไม่เห็นเจ้าตื่นเต้นเลย ทำไมเจ้าถึงร้องไห้เมื่อเห็นรถเข็นไม้”

เยี่ยนอ๋องสูดจมูกอีกครั้ง และใบหน้าที่ไร้เดียงสาของเขาดูเขินอายเล็กน้อย

สิ่งที่เขาสนใจไม่ใช่พิษเย็น หรือการลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง และก็ไม่ใช่เพราะรถเข็นไม้คันนี้

สิ่งที่สัมผัสเขาอย่างแท้จริงคือท่าทีของอวิ๋นหลิง หลังจากที่เขากล่าวหาและทำร้ายนางอย่างผิดๆ นางยังสามารถปฏิบัติต่อเขาอย่างจริงใจและดูแลเขาโดยไม่รู้สึกขุ่นเคืองใจ

เยี่ยนอ๋องใช้แขนเสื้อเช็ดใบหน้าอย่างเร่งรีบ และใบหน้าที่หล่อเหลาซึ่งคล้ายกับเซียวปี้เฉิงก็กลายเป็นสีแดง

เขาพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้ “อาซ้อสาม พี่สามบอกข้าทุกอย่าง มันเป็นความผิดพลาดของข้าที่ตัดสินเจ้าผิดก่อนหน้านี้……ข้าช่างโง่เขลา”

“ข้าขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้ เจ้าอย่าเก็บมาใส่ใจ”

อวิ๋นหลิงเอนหลังพิงเก้าอี้หวายและยิ้มให้เขา

“ข้าไม่เคยสนใจว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ ข้าคิดแค่ว่าพี่น้องของเจ้ามีปัญหาบางอย่างเกี่ยวกับสมอง ความคล้ายคลึงในครอบครัวที่แท้จริง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเยี่ยนอ๋องก็แสดงความลำบากใจ

“แต่เจ้าและพี่สามของเจ้ายังไม่เป็นไร ส่วนพี่ชายของเจ้า……” เสียงของอวิ๋นหลิงหยุดชั่วคราว ส่ายศีรษะ “เขาเกินกว่าจะช่วยชีวิตได้”

เมื่อนึกถึงพี่ชายคนโต รุ๋ยอ๋องซึ่งยังคงถูกฉู่อวิ๋นหานหลอก สีหน้าของเยี่ยนอ๋องก็มืดมน