ตอนที่ 95 กำลังตำหนิข้า?

ฮูหยินเหลียนยืนอยู่อย่างเงียบๆในมุมหนึ่ง

เมื่อเห็นอวิ๋นหลิงเดินเข้ามา สายตาของนางจับจ้องไปที่ใบหน้าของอวิ๋นหลิงทันที ราวกับว่านางต้องการที่จะเผาใบหน้าของอวิ๋นหลิงด้วยผ้าคลุม

ภายใต้ผ้าโปร่งแสง ไฝสีม่วงแดงขนาดใหญ่ยังมองเห็นได้ชัดเจน

เห็นได้ชัดว่ากระที่เกิดจากพิษยังอยู่ ทำไมนางถึงไม่ตาย?

ดวงตาของฮูหยินเหลียนหนักอึ้ง นางก็กำผ้าเช็ดหน้าแน่น

“แค่กแค่ก…...แค่กแค่กแค่ก”

รัชทายาทผู้เฒ่าตกใจ สำลัก ไอจนหน้าแดงเป็นเวลานานก่อนที่จะหาย

“ลูกอกตัญญู! เจ้ากล้าดียังไงถึงพูดกับพ่อแบบนั้น เจ้าเป็นแค่.…..”

รัชทายาทผู้เฒ่ากำลังจะระเบิดด้วยความโกรธ แต่เมื่อเขาหันกลับมาและเห็นเซียวปี้เฉิงอยู่ เขาก็รีบเช็ดชาออกจากเคราของเขา หัวเราะเบาๆสองครั้งอย่างเชื่องช้าและพูดว่า “อา..….ลูกเขยอยู่ที่นี่ เอ๋..….ดวงตาเจ้า?”

เขาดูประหลาดใจ เมื่อพบว่าเซียวปี้เฉิงดูแตกต่างจากเมื่อก่อน

เซียวปี้เฉิงยิ้ม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเสน่ห์ขี้เล่น “ตามที่พ่อตาของข้าพูด ดวงตาของข้าฟื้นตัวเต็มที่ ขอบคุณอวิ๋นหลิง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ รัชทายาทผู้เฒ่าและฉู่อวิ๋นเจ๋ออดไม่ได้ที่จะมองไปที่เซียวปี้เฉิงด้วยความประหลาดใจและดีใจ ขณะที่รูม่านตาของฮูหยินเหลียนหดตัวลงอย่างกะทันหัน

“เยี่ยมมาก! ในที่สุดปี้เฉิงก็กลับมาแล้ว เมื่อข่าวนี้ออกไป มันจะสร้างแรงบันดาลใจให้กับผู้คนอย่างแน่นอน”

ฉู่อวิ๋นเจ๋อเป็นคนแรกที่ตอบสนองด้วยรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าของเขา เห็นได้ชัดว่ารู้สึกยินดีอย่างแท้จริงสำหรับการฟื้นตัวของเซียวปี้เฉิง

จากนั้นเขามองไปที่อวิ๋นหลิงและอุทานอย่างจริงใจว่า “น้องสาวเจ้าคืออัศวินของแคว้นต้าโจวในครั้งนี้ พี่ใหญ่ภูมิใจในตัวเจ้า!”

สิ่งที่ฉู่อวิ๋นหานและหลินซินไม่สามารถทำได้ในสองปี แต่อวิ๋นหลิงสามารถแก้ไขได้ในเวลาเพียงสามเดือน!

ใบหน้าของฮูหยินเหลียนมีความสุข แต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตาของนาง “ใช่ เรากังวลและรอคอยมาสองปี และตอนนี้เราก็บรรลุเป้าหมายของเราในที่สุด”

นางจิกเล็บลงบนฝ่ามือและพูดแสดงความยินดี ในใจของนางเต็มไปด้วยสิ่งที่คาดเดาไม่ได้

รัชทายาทผู้เฒ่าไม่คิดมากเกินไปและแสดงความยินดีกับเซียวปี้เฉิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ขอแสดงความยินดีด้วยจริงๆ ขอแสดงความยินดีด้วยจิ้งอ๋อง!”

เขาเป็นคนสับสน ก่อนหน้านี้อวิ๋นหลิงอ้างว่านางเรียนเองเป็นการส่วนตัว รัชทายาทผู้เฒ่าคิดว่าบางทีนางอาจเรียนรู้การแพทย์เพื่อแข่งขันกับฉู่อวิ๋นหานและหลินซินเท่านั้น แต่ก็ไม่มีข้อสงสัยใดๆ และรู้สึกว่าลูกสาวคนโตยังมีข้อดีอยู่บ้าง

แต่ด้วยวิธีนี้ เขาโจมตีอวิ๋นหลิงได้ยากจริงๆ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะไม่สนใจนางในขณะนี้

อวิ๋นหลิงไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ นางยิ้มอย่างซุกซนและพูดว่า “ท่านพ่อยังพูดไม่จบ มีอะไรกับข้าหรือ ต้องการชมเชยที่ข้าฉลาดและมีความสามารถอย่างเหลือเชื่องั้นหรือ?”

รัชทายาทผู้เฒ่าสำลักและแอบมองอวิ๋นหลิงโดยแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

“ฮูหยินเหลียน เจ้าช่วยขอให้ครัวชงชาชั้นดีและเตรียมของว่างให้หน่อย……”

“รับทราบ นายท่าน”

ฮูหยินเหลียนโค้งคำนับและออกจากห้องไปอย่างมีมารยาท

อวิ๋นหลิงชำเลืองมองดูร่างที่ถอยห่างนาง และมุมปากของนางก็โค้งขึ้นเล็กน้อย

วันนี้ฮูหยินเหลียนสวมชุดสีขาว แต่งหน้าบางๆบนใบหน้า แต่ไม่สามารถปกปิดความเหนื่อยล้าที่สะสมมาในช่วงไม่กี่วันมานี้ได้

ดูเหมือนว่าเรื่องของฉู่อวิ๋นหาน ได้ส่งผลเสียต่อแม่และลูกสาวคู่นี้

รัชทายาทผู้เฒ่าเข้าหาเซียวปี้เฉิงด้วยความเป็นห่วงและถามว่า “ลูกเขย ข้าได้ยินมาว่าเจ้าถูกกลุ่มโจรซุ่มโจมตีเมื่อเดือนที่แล้ว ตอนนี้อาการบาดเจ็บของเจ้าเป็นอย่างไร”

เซียวปี้เฉิงพยักหน้า “ขอบคุณสำหรับความห่วงใย ท่านพ่อตา แค่มีอวิ๋นหลิงอยู่ข้างๆ ข้าก็หายดีแล้ว”