ตอนที่ 972 จบกัน เล่นเกินลิมิต

เฟิ่งเหมียนอึ้งอยู่กับที่ เอาแต่จ้องหน้านาง น้ำตาที่จะหล่นลงไปค้างอยู่ที่หางตา

“เจ้าไม่ตาย...แล้วไม่บาดเจ็บด้วย?”

“ใช่ เลือดบนตัวข้าเป็นของคนอื่น” เสวียนจีพยักหน้าเหมือนเด็กแสนดี “ยินถังยิงไม่แม่นหรอก ต่อให้เขาโชคดียิงโดนข้า แต่ข้าใส่เกราะเกล็ดไว้”

ว่าแล้วนางก็ดึงคอเสื้อตัวเอง เผยเกราะเกล็ดด้านในออกมา เกิดเสียงระยิบระยับใต้แสงจันทร์

เฟิ่งเหมียนมองคอระหงส์ของนาง ริมฝีปากซีดเล็กน้อยกระตุกหลายครั้ง

เกิดเสียงดังในสมองเขากะทันหัน เมื่อสติกลับมา เขาก็เห็นแววตาแปลก ๆ ของคนรอบด้าน

เขาเสียภาพลักษณ์ต่อหน้าคนมากมาย...เขาร้องไห้แล้ว

เป็นครั้งแรกในชีวิต เฟิ่งเหมียนรู้สึกทรมานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

มีความโกรธขึ้ง กลัว ดีใจ เศร้าใจ และหน้าแตก...

หลากหลายความรู้สึกผสมปนเปด้วยกัน เขาแทบอยากจะหายตัวไปจากที่นี่ หรือไม่ก็สูญเสียความทรงจำไปซะเลย

เสวียนจีไม่เห็นเฟิ่งเหมียนพูด กังวลว่าตัวเองเล่นเกินงามจนทำให้เขาตกใจ

“ท่านวางใจได้ ข้าไม่เป็นไรจริงๆ ไม่เชื่อท่านลองจับดูสิ ไม่เป็นไรเลยจริงๆ”

นางจับมือเฟิ่งเหมียนมากดหน้าอกตัวเองเพื่อพิสูจน์ว่าไม่เป็นไรจริง

แต่กลับเห็นเฟิ่งเหมียนหน้าแดงเขียวสลับกัน ชักมือกลับในบัดดล แต่ไม่ใช่เพราะเขินอาย

นัยน์ตาเขามีเพลิงโทสะที่ไม่เคยมีมาก่อน ปล่อยตัวเสวียนจีออกแรงๆ แล้วรีบลุกขึ้นยืน

“โอ๊ย”

เสวียนจีอยู่ในอ้อมแขนเฟิ่งเหมียน เมื่ออีกฝ่ายปล่อยมือนางก็ต้องหล่นลงพื้น ก่อนจะกลิ้งไปหลายตลบ

นางหน้าคว่ำลงจนหิมะเข้าปาก เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้งก็เห็นเฟิ่งเหมียนเดินไปยังหน้าประตูใหญ่ ก่อนจะสะดุ้งโหยง

ฉิบหายแล้ว เล่นเกินลิมิต

ดูเหมือนครั้งนี้เฟิ่งเหมียนจะโกรธจริงแล้ว

ท่วมกลางฝูงชน หน้ากากเงินเป็นคนแรกที่ตอบสนอง รีบสาวเท้าเดินไปหาเสวียนจี

เสวียนจีอยากไล่ตามเฟิ่งเหมียน แต่เพิ่งลุกขึ้น ก็โดนหน้ากากเงินโอบกอด

เขาโก่งคอร้องไห้ “ตกใจหมดเลย ถ้าเจ้าตายจริงข้าจะทำเช่นไร ถ้าเจ้าเป็นอะไรไปข้าจะอธิบายกับพวกพระชายาเช่นไร ข้าสิบคนก็ชดใช้เจ้าคนหนึ่งไม่ได้”

หน้ากากเงินกอดเสวียนจีแล้วงึมงำ ถ้าเกิดอุบัติเหตุตอนเสวียนจีร่วมต่อสู้กับเขา งั้นเขาก็ต้องโทษตัวเองจนต้องฆ่าตัวตายแน่

ถ้าไม่มีเขา ครอบครัวใหญ่อย่างสำนักทิงเสวี่ยก็ต้องกระจัดกระจายไปสิ

ถึงเวลานั้นชีวิตแต่งงานของเจ้าสำนักกับฮูหยินก็ต้องเจอวิกฤต！

“ไอ้คนบ้า ไม่มีหัวใจ ทำไมถึงล้อเล่นแบบนี้ เจ้าไม่มีหัวใจใช่ไหม ไม่คิดว่าทุกคนจะรู้สึกเช่นไรหรือ?”

เสวียนจีเห็นเฟิ่งเหมียนเดินไกลออกไปเรื่อย ๆ ก่อนจะหายลับไปจากสายตา นางก็อนาทรร้อนใจ ผลักหน้ากากเงินลงพื้นแล้วยกเท้าวิ่งตามไป

“แม่นาง...แม่นางหยวนเป่า”

ใต้เท้าเฉิงแห่งศาลต้าหลี่ตะโกนเรียก ทว่าร่างอรชรราวกับกระต่ายหายลับไปอย่างรวดเร็ว

ใต้เท้าเฉิงกับทหารคุ้มกันที่เห็นฉากละครรักก็อึ้งอยู่กับที่

เมื่อละสายตา ใต้เท้าเฉิงก็ทำได้เพียงเดินไปข้างหน้ากากเงิน “คุณชายหน้ากากเงิน ท่านว่าจะจัดการโจรกบฏตระกูลยินเช่นไรดี?”