ตอนที่ 11 ไม่รู้ดีชั่ว

“พรึบพรับ......” คนทั้งภายในภายนอกห้องต่างก็คุกเข่าลงอย่างพร้อมเพรียงกัน เรียงรายเต็มไปหมด

พอหลี่เยียนเอ๋อร์รู้ว่าเซียวจิ้งเป่ยมา ก็ยิ่งร้องไห้ออกมาอย่างรุนแรง “เจ็บมาก ข้าเจ็บมาก”

หมิงเอ๋อร์ก็เล่นละครสมทบ “แม่นางเยียนเอ๋อร์ ครั้งนี้ท่านต้องทุกข์ทรมานจริงๆ พระชายาไยจึงลงมือรุนแรงเช่นนี้”

คำพูดประโยคหลังถูกเน้นหนักชัดเจน น้ำเสียงถูกลากยาว เกรงว่าคนอื่นจะไม่ได้ยิน

เซียวจิ้งเป่ยเข้ามาในเรือนจื่อเยียนแล้ว ร่างที่เต็มไปด้วยไอแห่งความนิ่งขรึมสูงส่งสองมือไขว้หลังยืนอยู่บนบันไดหิน ดวงตาที่เย็นชาลึกล้ำมองไปทางเจียงเว่ยหว่าน

เจียงเว่ยหว่านไม่ได้คำนับ และยืนขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาคู่สวยของนางสบเข้ากับดวงตาคมกริบคู่นั้น

“ท่านอ๋อง” หลี่เยียนเอ๋อร์เหมือนพบเข้ากับผู้ช่วยให้รอด…