บทที่ 1: การแก้แค้น

“เฟลิกซ์ ฉันทนไม่ไหวแล้ว... อ่า...”

“สาวน้อย คุณกำลังบอกผมว่าตอนนี้ทนไม่ไหวแล้วใช่ไหม”

และพวกเขาก็เริ่มใหม่อีกรอบ ยูโดร่า จอร์จ ระงับความอยากอาเจียนและปิดกล้องวงจรปิด

นั่นคือสามีของเธอเฟลิกซ์ เมเยอร์ พวกเขาแต่งงานกันมาสามปีแล้ว แต่เขาไม่เคยแตะต้องเธอเลย เขาชอบดื่มสุราและผู้หญิงข้างนอกมากกว่า

มีเสียงเคาะประตู แม่สามีของเธอ ลอร่า ตะโกนจากข้างนอกว่า “ทำไมเธอถึงซ่อนตัวอยู่ในห้องอีกล่ะ เธอทำตัวเป็นกบฏเพราะเฟลิกซ์ไม่อยู่บ้านเหรอ เธอแต่งงานมาสามปีแล้วและยังมีลูกให้เขาไม่ได้เลย ทำไมเธอถึงไร้เหตุผลนัก ทำไมไม่ออกมาทำอาหาร จะให้ฉันอดตายใช่ไหม?”

'ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอก การคลอดบุตรไม่ใช่สิ่งที่ฉันสามารถทำได้โดยลำพัง ฉันทำได้ด้วยตัวเองหรือ? ยูโดร่าคิด

ยูโดร่าระงับความรู้สึกคลื่นไส้ของเธอ และเปิดประตูและมุ่งหน้าไปที่ห้องครัว

นับตั้งแต่เธอแต่งงานกับครอบครัวเมเยอร์ ชีวิตของเธอก็ไม่มีอะไรเลยนอกจากการเหมือนอยู่ในนรก เธอละทิ้งความเป็นอิสระและโอกาสในการสร้างอาชีพของเธอ เธอละทิ้งทุกสิ่งที่มี เธอคิดว่าตราบใดที่เธอพยายามมากพอ เธอจะชนะใจเฟลิกซ์ ดูเหมือนว่าแม้จะทุ่มสุดตัวให้เธอ แต่สิ่งเดียวที่เธอได้มาได้คือครอบครัวของเขาเกลียดชังเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

ใครจะสนความเศร้าในใจเธอ

“โอ้! ยูโดร่า เธอบ้าไปแล้วเหรอ? ฉันขอให้เธอทำอาหาร! เธอกำลังผสมเลือดของเธอลงไปในจาน! เธอกำลังพยายามจะทำให้ฉันรู้สึกรังเกียจจนตายเหรอ?”

เธอได้ยินเสียงจู้จี้ของลอร่าและตระหนักว่าเธอเพิ่งตัดนิ้วตัวเอง แต่เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย

เธอมองดูเลือดสีแดงสดที่หยดออกมาจากนิ้วของเธอ จากนั้นดูท่าทางรังเกียจของแม่สามี เธอก็กรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง เธอรู้สึกเจ็บปวดและไม่ได้รับความยุติธรรม

มันเป็นช่วงดึก

ยูโดร่าเดินไปตามถนนที่แคบและรกร้างด้วยใบหน้าที่มึนงง แต่ในใจของเธอกลับรู้สึกโล่งใจ

เธอเดินไปที่สลัมในเมืองโรสวิลล์โดยไม่รู้ตัว มีขยะและสิ่งปลูกสร้างที่ไม่สมบูรณ์ทุกที่

บริเวณนั้นเต็มไปด้วยคนเร่ร่อน ขอทาน และขี้เมา ครอบครัวเมเยอร์ไม่ชอบเธอ แต่พวกเขาปฏิเสธที่จะให้การหย่าร้างแก่เธอ เพราะพวกเขาใจร้ายเกินไป ถึงเวลาเอาคืนแล้ว