บทที่ 7

หลายวันผ่านไป.. จากวันนั้นคฑาก็ยังหาวิธีโน้มน้าวจิตใจของเธอ แต่ก็ไม่ได้ผล จะใช้งานผู้หญิงคนอื่นก็ไม่ได้ เพราะเขาได้โยนบทบาทนี้ให้กับเธอไปแล้ว

หึ..ธุรกิจมูลค่าหมื่นล้าน เขายังสานต่อจากพ่อมาได้ แต่กับผู้หญิงคนนี้ทำไมมันยากนักวะ

สายตาของทุกคนในห้องประชุมต่างก็เพ่งเล็งมาที่เดียวกัน..นั่นคือท่านประธาน

"บอสครับ" นิรันดร์ผู้ช่วยได้สะกิดผู้เป็นนายเบาๆ

"หือ? เอกสารพร้อมแล้วเหรอ"

"พร้อมแล้วครับ"

"พร้อมแล้วจะรออะไรอยู่ ก็เปิดดูกันสิครับ" เขาแค่พูดกลบเกลื่อนไป

ความแปลกของผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีแค่ชื่อ นิสัยของเธอก็ยังแปลกไม่ยอมใคร คนแบบนี้แหละที่เขากำลังต้องการ

มุมปากชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นเมื่อเปิดเอกสาร ..ผู้บริหารและหัวหน้าฝ่ายที่เข้าร่วมประชุมต่างก็มองเอกสารกันให้วุ่น เพราะไม่รู้ว่าตรงไหนที่ทำให้ ท่านประธานอารมณ์ดีได้ถึงขนาดนี้

หลังการประชุม..

"คุณระ..ระ.."

"คะ?" เธอรู้ได้ในทันทีว่าเขาคงต้องการอยากจะเรียกชื่อเธอ แต่คงยังจำไม่ได้

"เข้าไปหาผมในห้องหน่อย" ชายหนุ่มที่เพิ่งจะออกมาจากห้องประชุม ก็รีบตรงเข้าไปในห้องทำงาน "ระรอนรัน..ไม่สิ..ระรันรอน.." ก่อนที่เธอจะเข้ามาเขาพยายามทำความเข้าใจกับชื่อของเธอ

"คะ?" หญิงสาวเปิดประตูเข้ามาทันได้ยินที่เขากำลังท่องชื่อเธออยู่พอดี

"ผมจะให้คุณทำงาน..พิเศษ"

"งานอะไรคะ"

"ไปทานข้าวเย็นกับผม"

"ฉันไม่ชอบทานข้าวเย็นกับคนแปลกหน้าค่ะ"

"คนแปลกหน้า?"

"ใช่ค่ะ..นอกเวลางานคุณก็คือคนแปลกหน้า"

..เอากับเธอสิ เรากลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้วเหรอ "เดี๋ยววว" ชายหนุ่มต้องได้รีบหยุดเธอไว้ก่อนที่จะออกจากห้อง

"บอสยังมีอะไรอีกคะ" ใบหน้างามหันกลับมามอง และพร้อมที่จะปฏิเสธทุกอย่าง ถ้าเขาเสนออะไรมา