บทที่ 10

[โรงแรมกัลยา]

"ใครมาขอพบนะ?" กัลยาได้ยินเลขาเข้ามารายงาน ถึงกับถามซ้ำอีกครั้ง เพราะคิดว่าตัวเองฟังผิด

"เซลล์ขายรถนำเข้าค่ะ ตอนนี้รออยู่หน้าห้องแล้วค่ะ"

"เซลล์ขายรถนำเข้า มาหาฉันทำไม"

"ไม่ทราบเหมือนกันค่ะบอกว่าจะมาเก็บเงิน"

"มาเก็บเงิน??"

"มีอะไรครับ" สันติก็ฟังอยู่ว่าภรรยาพูดกับใคร เขาก็เลยเดินมาที่ห้องของเธอ ซึ่งตอนนี้ประตูบานนั้นได้ถูกเอาออก ทั้งคู่ไม่มีประตูขวางกั้นกันอีกแล้ว

"กัลก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ" กัลยาก็เลยสั่งให้เลขา บอกให้คนนั้นเข้ามาได้

"สวัสดีครับ ผมมาเก็บเงิน"

"เงินอะไรคะ?"

"คุณรชต อิสริยานนท์ สั่งรถนำเข้าจากบริษัทของเรา และตอนนี้รถก็ได้มาถึงแล้ว"

"อะไรนะคะ?!" นี่เราชะตาใกล้ขาดแล้วหรือนี่ ไอ้หลานคนนี้มันฉลาดมากที่ให้มาเก็บเงินกับป้า

เพราะนั่นหมายถึงว่าป้าเป็นคนซื้อให้ แสดงว่าอนุญาตให้ขับได้

"รถอะไรเหรอคุณ สันติเห็นสีหน้าภรรยาดูไม่ค่อยดี

"ก็ฉันหลงกลรชตน่ะสิคะ"

"หลงกลยังไงครับ"

"คุณอย่ารู้เลยค่ะ" เพราะเรื่องนี้สัญญากันไว้แล้วว่าจะรู้กันแค่สามคน

"เชิญคุณไปพบผมที่ห้องนั้นดีกว่าครับ" ในเมื่อเธอไม่อยากจะบอก สันติก็เลยไม่ถามอีก เขาหันไปพูดกับคนที่มาเรียกเก็บเงิน

"คุณจะทำอะไรคะ" กัลยารีบเดินตามสามีไป

"เดี๋ยวผมจะจ่ายให้" เรื่องเงินสันติรู้อยู่แล้วว่าภรรยาไม่ติดขัดอะไรแน่ แต่ต้องมีเหตุผลที่ไม่กล้าจ่าย ไม่ว่าเหตุผลนั้นคืออะไร เขาพร้อมที่จะรับมันไว้เอง

สันติเลือกที่จะเซ็นต์เช็คให้ ซึ่งวงเงินก็มากโขอยู่ เพราะเป็นรถนำเข้า ในประเทศคงมีขับแค่ไม่กี่คน

"ที่จริงคุณไม่ต้องก็ได้นะคะ"

"ไม่เป็นไรครับ อย่าลืมสิว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน"

"ฉันรักคุณค่ะ" ถึงแม้ทั้งสองจะอายุล่วงเลยมาจนถึงวัยกลางคนแล้ว แต่ความรักความหวานทั้งสองยังคงมีให้กันเสมอมา

[คอนโดหรู]

ตั้งแต่กลับมาจากมหาวิทยาลัย น้ำหนาวยังคงยืนมองทอดออกมานอกกระจก เธอคิดว่ารุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นคงไม่หยุดแค่นี้แน่ แต่ก็ช่างเถอะ จบการรับน้อง ก็คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วล่ะ