ตอนที่ 8 ไม่จำเป็นต้องกลับไปอีกแล้ว

เรเชลตื่นตระหนกในทันที และเธอก็ลงไปชั้นล่างก่อนจะรีบวิ่งออกไป คนใช้กำลังจะหยุดเธอ แต่ซูห้ามไว้ก่อนเพราะเธอคิดว่าเรเชลหนีออกไปอย่างฉุนเฉียวเพราะไม่พอใจที่แอมเบอร์และจัสตินเข้ากันได้ดี เธอกล่าวว่า “ไม่ต้องไปสนใจเธอ ไปซะได้ก็ดี!”

ในทางกลับกัน เรเชลนั่งแท็กซี่ไปที่โรงพยาบาลในตัวเมือง โชคดีที่คุณยายของเธอพ้นขีดอันตรายแล้ว แพทย์ประจำบ้านคนใหม่ของแผนกอายุรกรรมได้ผ่าตัดให้เธอแล้ว

หญิงชราผมหงอกที่นอนอยู่บนเตียงคนป่วยพร้อมดวงตาที่ปิดนั้นนอนหายใจถี่ ซึ่งเป็นสัญญาณว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ น้ำตาของเรเชลร่วงเป็นหยดๆ ตอนเธอคุกเข่าลงตรงเตียงคนป่วยขณะจับมือคุณยาย เธอไม่ได้ร้องไห้ตอนพ่อของเธอบังคับให้แต่งงานเข้าตระกูลเบอร์ตัน และเธอก็ไม่ได้ร้องไห้เมื่อถูกซูกลั่นแกล้งหรือเมื่อใดก็ตามที่ถูกคนรับใช้ดูถูก แต่คุณยายที่ดูแลเธอมาอย่างอ่อนโยนที่สุดเป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้เธอเศร้าได้ เธอคงจะรับไม่ได้หากที่ยึดเหนี่ยวทางอารมณ์ของเธอเป็นอะไรไป

ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เรเชลหันไปมองโดยอัตโนมัติและเห็นชายหนุ่มรูปงามสวมเสื้อคลุมสีขาว "สวัสดีครับ ผมชื่อจูเลียน ปีเตอร์ส เป็นหัวหน้าศัลยแพทย์ของผู้ป่วย คุณคงเป็นครอบครัวของผู้ป่วยสินะครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณเรื่องอาการของเธอ”

เรเชลรู้สึกซาบซึ้งที่แพทย์ช่วยชีวิตคุณยายของเธอไว้ เธอปาดน้ำตา ขยับตัวเล็กน้อย และยิ้มขอบคุณเขาอย่างจริงใจ

จูเลียนตกตะลึงกับรอยยิ้มของหญิงสาว ดวงตาของเธอที่เต็มไปด้วยน้ำตานั้นช่างงดงามราวกับสายรุ้งหลังฝนตก “อะแฮ่ม ยินดีครับ” เขาไม่เข้าใจภาษามือ แต่เขาก็เข้าใจที่เรเชลจะสื่อ “อาการของคุณหญิงนั้นคงที่แค่ในตอนนี้เท่านั้น และเธอยังคงต้องได้รับการผ่าตัดใหญ่อีกครั้ง ในระหว่างนี้ โปรดพยายามพูดคุยกับเธอเยอะๆ และใช้เวลากับเธอให้มากขึ้น ปลอบโยนเธอและบอกว่าอย่ากังวล มันจะเป็นผลดีต่อการผ่าตัด”

เรเชลเม้มปากและพยักหน้าเล็กน้อย เนื่องจากเธอรู้ว่าหมอไม่เข้าใจภาษามือ เธอจึงทำเพียงฟังเขาอยู่เงียบๆ และยิ้มอย่างสุภาพเป็นครั้งคราว

จูเลียนรู้สึกดีกับสาวสวยคนนี้ตั้งแต่แรกเห็น เขาเลยดูตั้งใจเป็นพิเศษในการบอกข้อควรระวังด้านความปลอดภัยบางอย่างกับเธอ ขณะที่เขากำลังจะออกไป เรเชลก็หยุดเขาไว้ เธอหยิบปากกาจากกระเป๋าถือมาแล้วเขียน IOU พร้อมชื่อและหมายเลขโทรศัพท์ของเธอ จากนั้นก็ยื่นกระดาษให้เขาด้วยมือทั้งสองข้าง