บทที่ 5

ซังฉิงเติบโตมาด้วยกันกับฟู่เซียวหานตั้งแต่เด็ก

ดังนั้นเธอจึงคุ้นเคยกับบ้านเก่าตระกูลฟู่หลังนี้ยิ่งกว่าซังหนี่

ทันทีที่เข้าบ้าน เธอก็เดินเข้าไปหาคุณนายใหญ่ด้วยความสนิทสนม “คุณย่า!”

“อ้าว ยัยหนูฉิงมาแล้วเหรอ?”

คุณนายใหญ่ดีใจเป็นอย่างมาก “ย่าขอดูหน่อย ทำไมผอมลงไปอีกแล้วล่ะ?”

“ไม่ผอมนะคะ” ซังฉิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “คุณย่าดูสิคะ หนูทำลูกชิ้นปูมาให้คุณย่าด้วยนะคะ”

“แม่หนู เธอช่างมีน้ำใจจริง ๆ!”

ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนิทสนม บนใบหน้าของคุณนายใหญ่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

แต่ทันทีที่ซังหนี่เดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มของคุณนายใหญ่ก็จางลงไปมากทันที

ซังหนี่เหมือนจะไม่ได้สังเกตเห็น เพียงแต่เรียกด้วยความเคารพ “คุณย่า”

คุณนายใหญ่เห็นท่าทางของเธอแล้ว กำลังอยากจะพูดอะไรบางอย่างอีก แต่ซังหนี่กลับย้ายสายตาไปอย่างรวดเร็ว กล่าวกับคนที่อยู่บนบันได “คุณแม่”

“คุณป้า!”

เมื่อเห็นคนที่เดินมา ซังฉิงที่แต่เดิมใช้ร่างกายอิงแอบอยู่บนบ่าของคุณนายใหญ่ ก็ยืนตัวตรงขึ้นทันที สายตาที่จ้องมองอีกฝ่าย แฝงไปด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย

“คุณหนูรองมาแล้วเหรอ ยินดีต้อนรับ”

คุณนายฟู่พยักหน้าให้เธอทีหนึ่ง แม้ท่าทางที่แสดงออกดูเหมือนขอไปที แต่กลับไม่มีใครจับผิดอะไรได้

จากนั้น เธอก็หันหน้ากลับไปหาคุณนายใหญ่อีกครั้ง “คุณแม่”

คุณนายใหญ่ตอบเพียงอืมคำเดียวเท่านั้น ท่าทางเย็นชายิ่งกว่าเธอ

คุณนายฟู่ไม่ได้สนใจ เพียงมองสิ่งของที่ซังฉิงนำมาด้วยแวบหนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า “คุณหมอบอกว่า สองวันนี้ลำไส้และกระเพาะอาหารของคุณย่าเธอไม่ดีสักเท่าไหร่ ปูถือเป็นของเย็น ไม่เหมาะที่จะทาน”

“ลุงเตี่ยน ให้ห้องครัวเก็บของว่างไปเถอะ”

การกระทำทุกอย่าง เธอไม่ได้สอบถามความคิดเห็นของคุณนายใหญ่เลย

ส่วนซังฉิง เธอไม่แม้แต่จะชายตามอง

เรื่องการประจบประแจงให้คนชื่นชอบ ซังฉิงมีพรสวรรค์ด้านนี้อย่างมาก