บทที่ 8

ซังหนี่ยังคงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งด้านข้างคนขับ

เดิมทีเธอคิดว่าตนเองตายด้านมากพอแล้ว แต่ในเวลานี้ เธอยังคงรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจอยู่เป็นระยะ ๆ

เหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างกำลังกัดกินตรงนั้นอยู่

ทันใดนั้นซังหนี่ก็นึกถึงเรื่องในอดีตที่นานมาแล้วเรื่องหนึ่งขึ้นมา

นั่นคือตอนหลังจากที่เธอเพิ่งกลับมาที่บ้านตระกูลซังได้ไม่นาน

ซังหนี่จำได้อย่างแม่นยำว่า วันนั้นฝนตก

คุณแม่ของเธอไปรับเธอกับซังฉิงกลับจากโรงเรียนด้วยตนเอง

แต่ระหว่างทาง พวกเธอประสบอุบัติเหตุ

ถึงแม้ว่าอุบัติเหตุจะไม่รุนแรง แต่เพื่อหลบรถคันหลัง คนขับรถจึงชนเข้ากับพื้นที่สีเขียวที่อยู่ริมทาง

ตอนนั้นศีรษะของซังหนี่กระแทกเข้ากับกระจก ทำให้ตกอยู่ในอาการไม่ได้สติ

แต่ถึงแม้ว่าจะไม่ได้สติ แต่ตอนนั้นเธอมองเห็นอย่างชัดเจนว่า คุณแม่ของเธอเดินอ้อมเธอไป อุ้มซังฉิงที่อยู่ข้างกายเธอพร้อมกับร้องไห้

เป็นตอนนั้นเองที่ทำให้ซังหนี่ตระหนักได้ว่า พวกเขาตามตนกลับมา ก็แค่เพียงเพราะสายเลือดของพวกเขาไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเธอเท่านั้น

แต่สำหรับพวกเขาแล้ว ซังฉิงถึงจะเป็นลูกสาวอันเป็นแก้วตาดวงใจของพวกเขา

หลังจากเข้าใจข้อนี้แล้ว ซังหนี่ก็พยายามทำให้ตนเองลืมเรื่องนี้ซะ

เพราะทุกครั้งที่นึกถึง เธอรังแต่จะยิ่งรู้สึกแย่กว่าเดิมเท่านั้น

แต่ตอนนี้ เธอนึกถึงขึ้นมาอีกครั้งแล้ว

เพียงแต่คนคนนั้นที่อุ้มซังฉิง เปลี่ยนจากแม่ของเธอ เป็นสามีของเธอแทน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานขนาดไหน ในที่สุดซังหนี่ก็ลงจากรถ

และในตอนนี้เอง ท้องฟ้าก็มีเสียงฟ้าร้องฮึ่ม ๆ ดังขึ้นมา

——ฝนกำลังจะตกหนัก

ซังหนี่ได้เร่งฝีเท้าแล้ว แต่สถานที่ที่ฟู่เซียวหานจอดรถห่างจากประตูอยู่พอสมควร สุดท้ายเธอก็หลบไม่ทันถูกฝนเปียกปอนไปทั้งตัว

แสงไฟที่ชั้นบนยังสว่างอยู่

ดวงหนึ่งเป็นห้องของซังฉิง อีกดวงหนึ่งเป็นห้องหนังสือของฟู่เซียวหาน